Üzüldüm!
Gerçekten çok üzüldüm.
Eline bir Kuran, bir Cevşen, bir Güllü Yasin alan banka şubelerine koştu.
Kapıların, bankoların önlerinde duaya başladı.
Hatim indiren bile vardı!
Şöyle mi dediler acep?
“Allah’ım bu bankayı incelemeye gelenlerin gözlerini kör et! Hile hurdayı göremesinler”!
Acaba bunun için hangi ayetleri okudular, çok merak ediyorum doğrusu?
Yahut hangi duaları?
Bir kadın parmağındaki alyansını gösterip, “bu kaldı, bunu da bozdurup yatıracağım” diyor.
Ne mübarek bir mümine!
Cemaat ekranlarında o kadın tekrar tekrar izletiliyor.
Başkalarından da o kadının “imanına” erişmeleri isteniyor, bekleniyor.
Ne olacak peki?
“O gün” bu amelin sevabına bir de kâr payı mı eklenecek?
Öbürü şöyle diyor:
“İnadına bankadan kredi çekip yatırdım”!
Kime inat be adam?
Faizi yasaklayan ayete mi yoksa o ayeti indirene mi?
Kime?
Evini arabasını satanlar da varmış!
Sattırmak istemeyen kocasıyla kavga edip boşananlar da!
Ocaklara ayrılık ateşleri düşmüş!
Evlatlar anne babalarıyla kavgaya tutuşmuş!
Damatlar, gelinler kayınpederleriyle, kayınvalideleriyle gırtlak gırtlağa gelmiş!
Akif yaşasa şöyle mi derdi acep:
“Ya Rab bu nasıl bir gaflettir”!
Ve son bir not.
Korkuyorum aralarından bir manyak çıkacak ve “Ben para yatırırken Allah Resulü de kuyruktaydı, para yatırmak için bekliyordu” diyecek!
Haşa! Der mi? Der!
O Peygambere Türkçe Olimpiyatları’nda şarkı, türkü dinlettirip, dans izlettirmemişler miydi?
Yahut tweet attırmamışlar mıydı?
Eğer aralarından biri “Haşa, olur mu öyle şey, ne saçmalıyorsun?” diyorsa, zaten mesele hallolmuş demektir.
Allah Resulü’ne yakıştıramadığını kendisine nasıl yakıştırır?
Yazık ki yazık!
Hem de çok yazık!