Gezici nesil bilmez! 
O vakit sevişmek için bir metro istasyonu bile yoktu. 
Garipler, bunun için ormana gider; lakin börtü böcek korkusundan nefisleri körelir, elleri boş geri dönerlerdi. 
Protesto mu etselerdi? 
Acımasız olmamak lazım. 
Protesto için Gezi Parkı’na çadır kurup yatsalar, sabahına hepsi hava kirliliğinden ölürdü! 
Polisin gazı, Sözen’in “havasına” rahmet okuturdu. 
Kaç kişi evine gazete alabiliyordu ki; kuponunu biriktirip “gaz maskesi” sahibi olsun? 
Dahası, ellerinde bidon evlerine su taşımaktan kimin dermanı kalırdı ki eylem yapmaya? 
Neymiş efendim, Koç Üniversitesi yapılırken on binlerce ağaç katledilmiş, peki o zaman neredelermiş? 
Ayıptır! 
İETT şoförleri grevdeydi. 
Belediye otobüsleri çalışmıyordu. 
Öyle bugünkü gibi gençlerin her birinin altında araba; nerdeee? Yürüseler miydi? 
Yapmayın Allah aşkına! 
İstanbul’un yedi tepe silüetini gölgeleyen çöp dağlarını aşıp Sarıyer ormanlarına gitmek ne mümkündü? 
Ferhat olsalar nafile! 
Diyelim bir yolunu bulup Sarıyer’e ulaştılar, iyi de üç gün çadır kurup kalsalar karınlarını kim doyuracaktı? Allah’ın ormanında açlıktan ölürlerdi. Diyelim ki ölmediler; kurda kuşa yem olurlardı. 
Öyle ya; sen adamın kendisini protesto edeceksin o da kalkıp sana kumanya mı gönderecek? Otelini açıp, buyur mu edecek? 
Olur mu öyle saçma şey canım? 
Hasılı olimpiyat meşalesinin İstanbul’da yanacağını söyleseler, bizim aklımıza Ümraniye çöplüğü gelirdi. 
Geziciler bilmez; bu İstanbul’da Ümraniye çöplüğü diye bir şey vardı kendiliğinden yanıp patlıyordu. 
Ve son bir not. 
O patlamada, çoğu kadın ve çocuk 39 kişi ölmüştü. Olimpiyatlara aday olsak, bize oturaklarıyla gülerlerdi. 

ADI AYŞE OLSA NE OLUR FATMA OLSA NE OLUR? 

Abla, kaç gündür endişeliydi. 
“İstanbul ya kazanırsa” diye. 
Belli! 
Tatili zehir olmuş. 
Günlerdir uyku girmemiş gözlerine. 
Şehla şehla bakıyordu. 
“Almazsak, kutlamak için dönerim” diyordu. 
Ne mutludur ama şimdi? 
Güzel bir uyku çekmiştir. 
“Biletini almış, kutlamak için dönüşe geçmiş” diyorlar. 
Buyursun gelsin. 
Önce bir Mısır Çarşısı’na uğrar sanırsam. 
Unutmadan; kumaşı başka tezgahta dokunmuşsa adı Ayşe olsa ne olur, Fatma olsa ne olur? 
Kınayla, boyayla ancak bu kadar olur! 

KINA SATIŞLARINDAKİ PATLAMA

Olimpiyat meşalesini Tokyo’ya kaptırdık. 
Milletçe çok üzüldük. 
Zira ilk kez bu kadar yaklaşmıştık. 
Üzülmeyenler de vardı.  
Zil takıp oynadılar. 
Mısır Çarşısı’nda kına satışlarında patlama yaşanmış. O kadar kınayı kim neresine yakacaksa? 
Neyse. 
Aristo mantığıyla düşünürsek, “böylesi bir durumda insan üzülür, üzülmeyen insan değildir.”