Hastayım, kafamı kaldıracak halim yok. O yüzden, 'bu hafta yazı yazmam imkansız. Birazdan İsmail Küçükkaya'yı arayıp durumumu anlatırım' diye düşünürken Hıncal Uluç'un yazısını okuyuverdim. Büyük 'üstad'ın su testisi su yolunda kırılır tanısıyla Defne Joy Foster'ın ölümünü kaleme aldığı cuma günkü yazısından bahsediyorum.
Tam da yaşının olgunluğuyla demlemiş Sayın Hıncal Uluç meseleyi...
Aslında, birçok gazetecinin 'artık ciddiye alınmayanlar' listesinde ilk sırada.
Benimse çoktan kişisel puanını verdiğim bir 'büyüğüm'...
Ama yine de duyarsız kalamadık işte hiçbirimiz. Gazetelerin, sosyal paylaşım sitelerinin neredeyse tek konusu Hıncal Uluç'un o kötü yazısı.
Elbette istediğini düşünebilir ve yazabilir bir yazar, herkes özgür. Ancak yazanın da kim olduğu önemlidir. Bir ahlak elçisi, ahlak kumkuması çıksa birimizi ayıplasa tamam da ayıplayan Hıncal Uluç olunca işin rengi değişiyor...
Aslında bilirim olaylara ters gidip dikkat çekmeye, konuşulmaya bayılır. İş, düşünceden çok konuşulma sevdasıdır çoğu zaman ama bu yazısına bir şekilde cevap vermek gerekir.
Hıncal Uluç özetle der ki; Defne Joy evli bir kadındır. Çocuğu vardır. Bekar bir erkekle tek gecelik ilşki yaşamaya niyetlendiği esnada ölmüştür. Bu ölüme üzülmem, bu ölüye saygı duymam mümkün değildir.
O zaman benim de sana saygı duymam mümkün değil Hıncal 'abi'...
Neden mi?
Çünkü; en yakın arkadaşın Ertekin...
Hayatı boyunca kadın avında olan biri...
Çünkü; kız arkadaşım diye ortaya çıkarttığın, 'nikahsız' bir şekilde bacaklarını okşayarak dergilere kapak olduğun Ece Gürsel. Sanırım bir ara adı fuhuş operasyonunda geçmişti.  Bir ara da evli bir adamla yaşadığı aşk ortalığa saçılmıştı.
Çünkü; sürekli (değişen) genç kızlarla hoşuma gitmeyen görüntüler veriyorsun. Sanki onları bir  nevi 'bende  hala iş var' mesajı için kullanıyorsun.
Ama tüm bunlara rağmen bir gün evinde,  yanında genç bir kadın varken ölü bulunursan 'su testisi su yolunda kırılır' diyemeyiz, demeyiz hiçbirimiz.
Seni sen olduğun için sevmiş ya da sevmemişizdir. Senin ölümüne sen olduğun için üzülür ya da üzülmeyiz. Ama bu ölümü 'ahlaki normlarımıza' göre değerlendirip ona göre üzülmeye veya saygı duymaya karar vermeyiz.
Aslında bu yaşta senin bu farkındalığa ulaşmış olman ve bize doğru mesajlar vererek, öğretici bilge kişilik görevi görüyor olman gerekir ya neyse...
Kaldı ki; senin hayatın tek gecelik ilişkiler yaşayıp ölmeden sabahı edebilenler arasında geçiyor.
Şimdi tek tek isimlerini sayıp 'desteklediğin' genç arkadaşların da kalbini kırmayayım..
Ha kendin yaparsın, yapamazsın o ayrı konu.