Şanlıurfa'da ve Kahramanmaraş'ta iki okulumuzda yaşanan saldırılar nedeniyle acımız büyük. Kaybettiğimiz öğretmenimiz ve öğrencilerimiz yüreğimizi yaktı. Bir tarafta hayatlarını kaybeden masum çocuklarımız ve fedakâr öğretmenimiz, diğer tarafta masum çocuklarımızı ve öğretmenlerimizi katledecek kadar canileşmiş çocuklar. Tekil olaylar olsa da toplumda şiddet meselesine dair her birimize düşen sorumluluklar var.

Okullarda yaşanan şiddetin nedenlerini iyi araştırmak kadar çözümlerine ilişkin gerçek tespitler yapmakta önemlidir. Okullarda yaşanan şiddet olaylarını azaltmak için bakanlıklara, okul yönetimlerine, öğretmenlere, ailelere ve toplumumuza sorumluluklar düşmektedir. Bu sistem içinde yer alan bir halkanın bile sorumluluğunu yerine getirmemesi yaşanan acıların devam etmesine neden olacaktır.

Bazı ideolojik eğitim sendikalarının yaptığı gibi meseleyi siyasi polemiklere malzeme yapmak sorunun çözümüne katkı sağlamayacaktır. Bu sendikalar, Ramazan ayında öğrencilerimizin milli ve manevi değerlerini geliştirmek ve dayanışmalarına katkı sağlamak için okullara yazı gönderen Milli Eğitim Bakanımıza günlerce saldırdılar. Öğrencilerin milli ve manevi yönlerini geliştirecek her faaliyeti irtica ve laiklik karşıtlığı olarak gördüler. Milli ve manevi değerleri artıracak ve güçlendirecek her icraata saldıran, onları gericilik ve irtica olarak niteleyen kafalar, bugünkü şiddet ortamının oluşmasında katkıları olduğunu görmeliler.

Aileyi ve çocuklarımızı sapkın akımların etkilerinden kurtaracak politikaları ne zaman konuşmaya başlasak aynı koronun tepkisiyle karşılaşıyoruz. Sapkın akımları özgürlük maskesiyle savunmaya geçiyorlar. Çocukları pornografinin ve dijital oyunların olumsuz etkilerine karşı koruyacak yasa tekliflerini ve faaliyetleri konuşmaya başladığımızda da meseleyi laiklik ve özgürlük mecrasına taşıyorlar. Geldiğimiz noktada artık kalıcılar çözümler üretmek için meseleyi bağlamından koparan ideolojik kesimleri dikkate almamak gerekir.

Toplumda şiddet meselesinin bütün boyutlarıyla ele alınması gerekir. Şiddet eşiğini düşürecek şartları oluşturmak için politikalar geliştirmemiz elzemdir. Mesele sadece şiddetin artması ve görünür olması değil şiddetin sıradanlaşmasıdır. Dijital oyunlarda sürekli insan öldüren, kan döken, şiddet araçları kullanan bireylerin normal hayatta da bunları sıradan bir olay olarak algılaması sorunun temelidir. Soykırımcı İsrail'in her gün onlarca çocuğu, kadını, sivili katletmesi soykırımı bile nasıl sıradanlaştırıyorsa şiddeti de sıradanlaştıran dijital mecralar var. Hükümet bu konunun hassasiyeti nedeniyle şu anda TBMM Genel Kurulu'nda görüşülen bir kanun teklifi sunmuştu. Bu kanun teklifinin gerekçelerinden biri de "dijital ortamın çocuklar için güvenli, şeffaf ve denetlenebilir bir yapıya kavuşturulması" olarak belirlenmişti. Çocuklarımızı ve gençlerimizi siber zorbalık, zararlı içeriklere maruz kalma, dijital bağımlılık gibi ciddi risklerden korumak için işe bu kanunun yasalaşmasıyla başlamak gerekir.