B.

Cennet Sivas'ın güzel sokaklarında gece vakti dilimde Şems-i Sivâsî hazretlerinin beyitleri yürür giderken aklıma geldi...

Gördün mü yüzün yârin evsâfın

işittin mi?

Tâ sen bu kadar âşık dîdâre

neden oldun?

Pâmâl-i muhabbetsin yoktur başına çâren

Çak bu kadar ey Şemsî bîçâre

neden oldun?

"Allah'ın yüzünü mü gördün sesini mi duydun, vasfına dair bir şey mi işittin? Bu ne aşk?" diye soruyor hazretim.

Ne kalın soru...

Himmetlerine sığınır, devam ederim.

Bu beyitlerle meşgulken zihnim bir başka sual geldi hatırıma.

Hakikaten ne kadar az görmüş ne kadar az tanımışız memleketi.

O Zara'dan Suşehri'ne giden yol, güzel dağlar, karla kaplı ovalar ve birbirinden zarif insanını Sivas'ın hiç görmeden nasıl sevdiğimizi iddia etmişiz bu vatanı? Aklıma geldi bu soru.

Avrupa'nın dört bir tarafını görmüştüm oysa; gitmediğim görmediğim çok az yeri kalmıştı. Buna rağmen cehaletin büyüğüne bakın ki Anadolu'nun pek çok yerini aynı oranda gezmek bendenize nasip olmamıştı.

Her neyse, bu da bir nasip işidir. Vardır oraların da bir sahibi, çağırırlarsa ve kabul ederlerse gideriz.

Örneğin ben henüz Tokat'a da gitmedim, Ahmet Muhip Dranas'ın "dağları karlı" dediği Erzincan'ı da görmedim. Oysa Fahriye Abla bile gitmiş, Erzincanlı olmuştu...

İstanbul'da doğup büyümüştüm ama yanı başımızdaki Kırklareli'ne de gitmemiştim.

Hadi bunlar dünyevi vesileler, Müslümanlık dava eden bir adam olarak bir peygamber kabri ile şereflenen, Hazreti Danyal Aleyhisselam'ın medfeni ile bereketlenen güzel Tarsus'u da görmemiştim.

Uzadıkça uzayacak bu listeyi daha fazla tâdâd edip cehaletimin boyutları ile sizleri tanış kılmaktan hicap duyarım.

Velakin dediğim gibi aklıma şu soru takıldı: Gitmesek de görmesek de bu vatan bizimdir tamam da ne cesaretle ne liyakatle seviyorsun be adam?

Derken anladım, sanırım bu bir kabiliyet ve yatkınlıktır. Verilmişse o his ve bir şekilde çocuklukta ailede, bencileyin İmam Hatip sıralarında işlenmişse dimağımıza sahip olunabilmiş. Şükrederim, fahrederim ki bu kabiliyetten ve yatkınlıktan yana hisse sahibi olmuşum.

Ve akabinde üzüldüm ve tan ettim. Görmüş, bilmişlerimiz yahut görmemiş, bilmemişlerimiz içinden ne de çok var bu vatanı sevmeyi beceremeyen.

Bir talebeme vakt-i zamanında bir kız ile münasebeti sebebiyle bir tavsiyede bulunmuştum. Oğlan kızı seviyordu, gurur da duyuyordu onunla; kız da bir şekilde oğlanla birlikteydi, fakat oğlandan utanıyordu, onunla yan yana pek fazla görünmek, poz vermek istemiyordu. Ne ağır şey sizden utanan biriyle iftihar etmek, ne büyük imtihan... Gerçi ayıplamamak gerek; ayıpladığınız şey gün olur başınıza gelir. Hz. Yunus Emre buyurmuş "Kişi neye gülerse başa gelegân olur" diye.

Ve bu misali düşündüm o bahis üzerindeyken... Kendileriyle ve varlıklarıyla gurur duyduğumuz nice kimse yok mu aslında bizden, buradan ve buralı olmaktan utanan?

Hem de pek çok

Arz etmeye çalıştığım gibi kanaat getirdim ki, bu bir seciyedir. Allah vermemişse vermemiş. Kulunun ahlakını ondan sormamak lazım.

Bin dert ve sıkıntının rağmına kendini buralarda bir yerlerde hissedebilmek ne güzel dedim. Elini ayağını mecruh eden yüzlerce dikene rağmen bu gülü koklamak, diken korkusuyla gül koklamamaktan iyidir dedim.

Sanmayın ki bizler de her gün, bizi bizar eden pek çok şey ile karşılaşmıyoruz. O da cilvesi.

Hubbul vatan minel iman...

İnşallah imanlı olduğumuza delildir sahip olduğumuz vatan sevgisi...

Olmayana da versin dedim. Ne diyim?

Bugün de böyle bir şey yazmak istedim, siyasete girmedim. Ömrümüz ve nasibimiz olursa bir dahaki yazımızda enflasyona, yağ fiyatlarına, Ukrayna'ya, diplomasiye ve sair şeylere değiniriz.

Bu da kendime yaptığım bir jest olsun.