B.

Altılı masanın aşması gereken çok eşik var. Kervanı yolda düzmeye çalışırken bir yandan da bu eşikleri aşmaya çalışıyor aynı zamanda birbirinin rakibi olan masa ortakları.

Zor çok zor eşikler bunlar zira her birisi kökü mazide derinleşmiş kalın zorluklardır.

Ve yalnızca insanların değil, toplumların da hafızası olduğu gerçeği her seferinde suratlarına çarpılıyor ayaz rüzgâr gibi.

İşte bu sebeple yeni tanıştığı flörtüne paşa dedesini anlatan üçkağıtçı zampara gibi bir kök bir necabet uydurma yarışına girdiler. Her biri aslında bizim o tanıdığımız o olmadığını ispat etmeye çalışıyor.

Meral Akşener'in Diyarbakır'da bir modern zaman Rabiatül Adeviyyesi gibi tarif edilmesi, Ekrem İmamoğlu'nun kılacağı cuma namazını bilboardlara yazdırması, Kemal Kılıçdaroğlu'nun aslında Tuncelili değil Akşehirli olduğunu iddia etmesi, Ali Babacan'ın bütün inançlara ve yönelimleri mavi boncuk dağıtması, Mehmet Bekaroğlu'nun tek parti zulmünden bahsetmesi hep bu cümledendir...

Esasen çok acı ve istihza edilmeyecek kadar hüzünlü bir hikaye bu.

Bunlar arasında en garibime giden, Kılıçdaroğlu'nun tevarüs edilmemiş asaletini kendi miti ile yazma çabası. Tektaşımı kendim aldım gibi bir şey. Memleketimizde alışmadığımız şey değil. Sadrazam torunu, Osmanlı Hanedanı'nın bilinmeyen şehzadelerinden biri, seyyid-şerif vb. olduğunu iddia eden pek çok kimseye denk gelmişizdir hepimiz. Fakat ilk defa bir siyasetçinin seçime birkaç ay kala kendisine memleket icat ettiğine denk geliyoruz

Tuncelilileri çok incitmiştir sanırım. Bir memleketli olmak defo değildir, gurur duymanız gereken şeyi tağyir etmemelisiniz. Ayıptır, hemşerilerinize ayıptır! Hem siz bir sosyal demokratsınız; en azından iddianız bu yönde. En basitlerin dahi eşit haklara sahip olabileceği, fırsat eşitliği ile her makama erişebileceği temel kabulünüz olmalı. Kendinize sahip olmadığınız necabetleri yakıştırmanız uygun düşüyor mu bu iddianıza?

Bir de türbede kendi menakıbnamenizi okutmanız yakıştı mı size Kemal Bey? Biz türbeye gireriz sığınırız niyaz ederiz Fatiha'mızı okur, arkamızı dönmeden çıkar gideriz. Orası sizin siyasal podyumunuz mu? Ne ayıp şey! En az İmamoğlu'nun Ulu Cami'de şov yapması kadar ayıp! Her şey bitti şimdi de ayıp yarışına mı girdiniz?

Her neyse nereden bakarsanız bakın saçma sapan bir şey.

Altılı masada gördüğümüz temel sorunun herkesteki yansıması bu.

Masadaki herkes yekdiğerinin seçmenine aslında o bildiğiniz adam olmadığını ispat etme peşinde. Bir mazisi yokmuş gibi miladını şu günden başlatmak gibi bir garip yük yüklemiş durumda omuzlarına bu saçma birliktelik.

Kolektif hafıza duvarına çarptıkça dillerinde aynı name beliriveriyor:

Mazi kalbimde bir yaradır

Bahtım saçlarımdan karadır

Beni zaman zaman ağlatan

İşte bu hazin hatıradır...