B.

Karabağ Savaşı sayesinde İran-İsrail dengesinin ilk bakışta göremediğimiz birtakım muğlak noktalarını tespit edebilme imkânımız oldu.

Hatırlayacaksınız, hepimizi öfkelendirir şekilde İran açıkça ama deklare edilmemiş bir biçimde, Azerbaycan'a karşı Ermenilerin yanında yer aldı.

Buna mukabil İsrail, Azerbaycan'ı destekledi ve Karabağ'ın geri alınması mücadelesinde pek de bahsini etmek istemediğimiz önemli bir rol oynadı.

Burada anlamlandıramadığımız, anlamakta güçlük çektiğimiz hiçbir şey yok aslında. Sadece bir dönemin romantik İslamcılarının hayran hayran kendisine teveccüh ettiği İran'ın, Kafkaslar'da bu kadar aleni biçimde Azerbaycan karşısında konumlanması ağırımıza gitti. Fakat anlayamadık değil doğrusu.

Ülke nüfusunun neredeyse yarısını oluşturan Azerbaycan Türklerini bir şekilde ve büyük bir başarıyla sistemine entegre etmeyi başarmış olan İran, kuzeyinde güçlenecek bir Azerbaycan devletinin varlığını elbette istemez. Zira bu, şimdiye kadar inşa ettiği yapının tamamen yıkılacağı bir süreç içine sokabilir ülkeyi. Tahran bunun farkında.

Üstelik İran Azerbaycanında Türklük vurgusunun ve milli hassasiyetlerin her geçen gün yükseldiği herkesin malumu. Bu temayülü meydana getiren unsurlardan birisi de hiç şüphesiz o çok eleştirdiğimiz Türk televizyonları. Batı İran'da masterchef seyretmeyen kimsenin neredeyse var olmadığını mübalağa ile söylüyor dostlarımız. E konu İran'sa eğer, bir parça mübalağa kaçınılmazdır.

Bir parantez açarak şunu ekleyelim: Bizde Türklük şuuruna darbe vuran bir yarışma programı bir başka coğrafyada Türklük şuurunu yükselten bir şeye dönüşebiliyor. Demek fazla yobazlık yapmamak lazım. Hiçbir şey bizatihi iyi yahut kötü olası değil.

Her neyse şu durumda Herzog'un ziyareti önümüzdeki dönemde nasıl bir düzleme getirecek bizi, bunu konuşalım.

Ekonomik başlıklardan uzun süredir bahsediyoruz. Onlara değinmeyeceğim.

Öyle görünüyor ki İsrail, on senedir yola koymaya çalıştığı Körfez merkezli İran karşıtı pakttan umudunu kesti. Zaten herkesin bildiği acı gerçeği tecrübe etti ki Körfez'in kapasite namına sermayeden ve kumdan başka bir şeyi yok.

Bu yüzdendir ki, İsrail İran'ı kuzeyden ve batıdan kuşatacak Azerbaycan merkezli bir ittifakı tesis etmek zorunda olduğunu tespit etti.

Azerbaycan'da böyle bir etki tesis etmenin yolunun ise Türkiye ile ilişkilerden geçtiği, böylesi bir yakınlaşmanın yalnızca İsrail-Azerbaycan yakınlaşması olması ile hiçbir sonuç elde edilemeyeceği herkesin malumu. Böylesi bir çıkar bazlı işbirliğinin olmazsa olmazı Ankara'nın onayıdır.

Üstelik Ukrayna Savaşı'nın gidişatına göre Kafkaslar'daki Rus basıncının düşeceği ihtimalini de göz önüne alınca bu çok kritik bir zamanda atılmış çok stratejik bir adım olarak karşımıza çıkıyor.

Neyse bu yazı daha çok uzar gider. Ben en iyisi içeriye bir kılçık atarak sonlandırayım. Ortadoğu politikalarına İran merkezli bakan Saadet Partili yöneticilerin Herzog ziyaretinden rahatsız olmalarının asıl sebebinin Kudüs hassasiyeti falan olmadığını umarım az çok anlatabilmişimdir.

Hz. Selahaddin'i tazim değil anlayacağınız, genizden gelen bir parça safran kokusu...

Biz ise Türkiye'nin çıkarının neyi gerektirdiğine göre bir şeyi iyi yahut kötü görmeye mütemayil olmamız hasebiyle tüm bu diplomatik adımları tabii karşılıyoruz.

Bunun dışındaki her yaklaşım bizleri yanlışa götürür. Hafazanallah!