B.

Aslında vermek istedikleri mesajı açık seçik ve oldukça fütursuzca verdiler. Nasıl bir Türkiye istediklerini hiçbir çekince duymaksızın ortaya koydular. Fakat evvela şekil ile alakalı birkaç hususa değinelim. İçerik hakkındaki değerlendirmelerimizi sonraki yazıya saklayalım.

Evvela Kemal Kılıçdaroğlu'nun bir türlü aşamadığı Türkçe ve hitabet sorunları dikkatimi çekti. Bağırıp çağırmak, konuşmanın ritmini ve heyecan tonunu yükseltmek başarılı bir hatip kılmaz sizi. Hitabet bir başka şeydir. Hani Erdoğan promptersiz konuşamıyordu ya... Sayın Kılıçdaroğlu elindeki kağıtları okumakta zorlandı, sık sık hata yaptı; telaffuz hataları, bazen neyi kastettiğini anlamamızı zorlaştırdı. Allah'tan Faik Öztrak konuştu da, programda duru bir Türkçe dinleme şansımız oldu. (Prompter bahsi kapanmadan, Meral Akşener'in prompteri bozulunca düştüğü vaziyeti bir kere daha hatırlayalım.)

Davutoğlu ile bu kadar sık bir araya gelmek Kılıçdaroğlu'na iyi gelmemiş olacak ki, konuşmasında sonu gelmez şekilde "ben" vurgusunda bulundu: Ben şöyleyim, ben böyleyim, ben yapıyorum, bu programı hazırladım. Bu ben vurgusu bir yıldır devam ediyor ve tonu giderek artıyor.

Her neyse, demişler ya, kıratın yanında duran ya huyundan ya suyundan...

Gelelim zurnanın diyezden çaldığı kısma.

"Bakınız bu 70 kişi ne bir kişi için ne bir parti için ne de iktidar için çalışacaklar, onlar vatanları için çalışacaklar" dedikten hemen sonra mikrofonu bu 70 kişiden biri olan Jeremmy Rifkin'e devretmesi Kılıçdaroğlu'nun, gecenin en cesur hamlesiydi. Bu kadar açık olmasını beklemiyordum doğrusu. Rifkin'in vatanı için çalışacağından sanırım hiçbirimizin şüphesi yoktur. Mesele Rifkin'in vatanında... Neticede adam Darendeli değil.

Bu arada Rifkin'i dinlerken nezaketen herkes kulaklık takıyordu, ki dinler gibi yapmanın en kestirme yolu budur. Aslında dinlemediklerini salonu arkadan gösteren kamera defalarca göz önüne koydu. Salonun dörtte üçü elindeki telefonla oynuyordu Rifkin konuşurken. Adamlar da haklı, hiç alışık olmadıkları mevzular hiç alışık olmadıkları bir siyasi yorum... En ön sıradaki Ekrem İmamoğlu da dinlemiyordu Rifkin'i. Gerçi ellerini burnunun üstüne koymuş dinliyor gibi yapıyordu fakat kulaklığını takmamış, hâlâ İngilizce bildiğini ispat etme çabasındaki görüntüsü dinlemediğini ispatlıyordu... Kameraların önünde kaç defa kaldı o sınavdan. İngilizceden ikmale kaldı, Türkçe konusunda da pek mahir olmayan 16 milyonun temsilcisi. Artık en az onun kadar iyi biliyoruz ki, İngilizce bildiği falan yok. Zaten bildiği üç-beş kelime dünkü konuşmanın muhtevasını anlamaya da yetmezdi. Neyse burada keselim. Zira uzun zaman evvel verdiğim bir karardır; ne televizyonda ne de gazetede Ekrem İmamoğlu'ndan bahsetmeyecektim. O'nun bizler için politik bir mesele olmanın dışına çıkıp, ahlak ve değer meselesi haline gelmesinin üzerinden hayli zaman geçti. Gelgelelim her geçen gün vites artırıyor. Dükkanına girdiği, sermayesi dürüstlük olan esnafa "atıyorsun, yalan söylüyorsun" diyen, haksız olduğu ortaya çıkınca da hiçbir şey olmamış gibi davranan bu zat, işi yolda gördüğü kadınlardan makas alma raddesine vardırdı. "Biraz daha sarılırsak akraba olacağız" demişliği de var. Ehlinizi bu tutumdan sakınınız. Kaftancıoğlu'nun şizofren dediği iddia ediliyor. Gerek İmamoğlu'nun soruya verdiği cevap gerekse toplantıda tokalaşmamaları bu şayiayı tasdik eder cinstendi. Ben onların kavgasına karışmam, fakat İmamoğlu politik bir mesele olmanın dışına çıkıp bir değer meselesi haline gelmesinin akabinde, hakkında politik yorum yapılma hakkını yitirmiş oldu. Eril bir vaka işte. Ayıplar geçeriz...

Dönelim programa. Gerçek bir sosyal demokrat partinin sahip olması gereken dilden çok farklı bir dil programı hakimdi. Bu kadar elit ve üstten bir dil, CHP'nin henüz ortanın solunu ve sosyal demokrasiyi keşfetmeden önce sahip olduğu Jakoben duruşu hatırlattı. İçerik ise hakikaten fecaat. Neyi talep ettiklerini, niye talep ettiklerini, önlerini hangi kıbleye döndüklerini alenen beyan ettiler. Bu konunun analizini sonraki yazıda yapalım.