B.

olmuyor neyleyim

olmuyor velinimetim efendim

olmuyor yirminci asırda

tarz-ı kadim üzre gazeller söylemek

Merhum Attila İlhan, Tarz-ı Kadim isimli şiirinde rahmetli pederiyle yaşadığı kuşak çatışmasını bu şekilde anlatıyor.

Ve akabinde bir gerçeği hatırlatıyor: Ne Nabi hayattadır artık ne Baki yaşıyor ne Nefi'den eser var. Kala kala bir Yahya Kemal kaldı...

Her halinden bellidir, kendisi de şair olan merhum pederin, Attila İlhan şiirlerini fazlaca modern bulduğu ve eleştirdiği. Bunun için oğul babaya sitemler doludur.

Fakat güzel şiirdir; hatırasını fazlaca kirletmeden mevzumuza devam edelim.

Çanakkale köprüsünün açılışında bulunmak ve bir kere daha tarihe tanıklık etmek gibi bir ayrıcalığa sahip olduğum için şükrederim.

Gerçi tarihi anlara tanıklık etmek ayrıcalığının her geçen gün daha da sıradanlaştığı günleri yaşıyoruz. Birkaç ayda bir tarihi bir ana tanıklık ediyoruz.

Memlekette yarına devredilecek eser namına ne varsa pek çoğunun açılışında bulunmak nasip oldu bendenize; bu da kendimi şanslı hissetmem için kâfi sebeptir.

Çanakkale'de şahit olduğum sahneler ayrıca bu milletin efradından olduğum için beni gururlandıran sahnelerdi.

Bir 18 Mart günü Çanakkale'nin bu kadar soğuk olabileceğini hiçbirimiz hesap etmemiştik. Trakya'nın agaları, Malkara'nın teyzeleri, Keşan'ın amcaları biliyordu ama başımıza ne geleceğini. Bunu bile isteye gelmiş ve açılış tören alanını doldurmuşlardı.

Görmeyene tarif etmesi çok zor bir panayır yeriydi o gün Çanakkale. Ellerinde davul, zurna, klarnetler ile Romanlar gelmişti. Bizlere Trakya'da olduğumuzu hatırlatan nağmeler ile göbek attılar.

Kalabalıktan birkaç kişi ile konuşma fırsatım oldu. Tatlı bir teyzeyle konuştum örneğin ama Trakya tatlısı. "Hop gidcez, hop gelcez köprü sayesinde" derken gözleri ışıldıyordu...

Ezcümle ihtiyar gururlu, genç gururluydu o gün.

Beklentimiz cümle memleketin aynı gururu içinde hissediyor olmasıydı. Yine beceremediler.

Köprünün parası ceplerinden çıkacakmış...

Parası cebimizden çıkacak dedikleri köprü memleketin köprüsü farkında değiller. Aklıma bir soru geldi fakat rica ederim sulandırmayın: "Köprün parası nerenizden çıksa rahat ederdiniz?"

Sanki bütün kamu yatırımları cebimizden çıkmıyormuş da göklerden geliyormuş gibi davranmak saçma sapan bir siyasal geleneği olan bu tiplere yakışmıyor değil.

Bu yazıyı Sivas Kangal yolunda yazıyorum. Gidiş geliş yolu duble yola çevirecek bir inşaat faaliyeti var şu anda geçtiğim yolda. Bunun parası neremizden çıkıyor? Elbette cebimizden.

Muhtemelen hiç gitmeyeceğimiz, üzerinden hiç geçmeyeceğimiz yerlerle, yollarla dolu bir memleketin dört bucağını cebimizden finanse ediyoruz; yapılmayınca kusur, kabahat bilip hesap soruyoruz.

Üstelik Çanakkale köprüsünün parasını büyük oranda üzerinden geçenler ödeyecek, yetmezse kalanını kamu karşılayacak.

Her neyse bir kısır tartışmanın tarafı ve sürdürücüsü olmak istemem açıkçası sıkılırım, ar ederim zira böyle tartışmalar genelde bizleri denginiz olmayan insanlarla muhatap hale getirir.

Bir tek şunu söylemek isterim ki 1970'lerden 2022'ye kadar hiç mi bir şey değişmez? Hiç mi gelişilmez? O iman ettikleri evrim zihinlerine hiç mi uğramaz?

Hâlâ dünün saçma sapan siyaset yapış tarzı ile siyaset yaparak mı yakalayacaksınız o büyük ümitler beslediğiniz Z kuşağını?

Ayıptır, bir parça kendinize gelin!

Ve Allah rızası için kendinizi bir parça yenileyin.

Zira Attila İlhan'ın dediği gibi olmuyor yirminci asırda tarz-ı kadim üzre gazeller söylemek...