B.

ÖRÜMCEK-ADAM: EVE DÖNÜŞ YOK filmini izlemeyenlere izlemelerini katiyen salık vermem. Hiçbir şey kaybetmeyeceklerdir bu filmi izlemedikleri takdirde.

Buna mukabil, filmin genel yapısı, filmi izlemekten öte doneler sunuyor.

Bunları arz etmek, neler gördüğümden bahsetmek isterim. Bunu yaparken de, bendenizin, cümle cihanda film eleştirisi yapacak son kimse olduğunu itirafla söze başlarım.

Fakat, yapacağım şeyin film eleştirisi olmaması; aksine bir dünya teklifinden bahsetmek olması hasebiyle yazının bundan sonraki kısmına da refakat etmenizi rica ederim.

Yine New York'ta, hatta Özgürlük Anıtı'nın takkesinde dünya kurtarılıyor. Bunda alışılmadık bir şey yok.

Fakat dünyayı kurtaran figürler ve içine davet edildiğiniz flora çok alışılmadık.

Alışageldik Hollywood filmleri, izleyicisini bir âleme davet eder ve onun bu âlemin manen bir parçası olmasına gayret ederdi.

Bunu yaparken de katiyen sizi siz olarak davet etmezdi.

Bir hegemonyal alt kategori nesnesi olarak girmeliydiniz o filmin içine.

Bunun için de öyle sokakta, her köşe başında rast gelinebilecek tiplerden içtinap edilirdi.

Arnold Schwarzenegger gibi erkekler, Pamela Anderson gibi kadınlar....

Fenerinize pil benden, gece gündüz dört bir yanında arayın memleketin, doksanlı yılların Hollywood starlarına benzeyen tek bir kimseye rastlayamayacaksınız.

Adeta Tevrat'ta adı geçen Nefiller ve Daniel kitabında bahsedilen Serafim Melekleri gibi, bu dünyaya ait olmayan figürlerdi o dönemin film kahramanları.

Hem o âleme ait olunca dünyanın en eşsiz kadınları ve erkekleri eşiniz, sevgiliniz olurdu.

Huriler ve Nuriler...

Yani size, hiçbir şekilde ulaşmanız mümkün olmayan bir gerçeküstülük, bir cennet sunuluyordu. Bakmayın fırsatlar ülkesi diyerek her gelene yer olduğu zannını yaydıklarına. 3 kişiye yer açıp 3 milyarı köleleştiriyorlardı.

Bu filmde bize sunulan dünya ise bambaşka.

Evvela, Örümcek Adam bir Teenager karaktere dönüşmüş.

Peter Parker'ın tonton sevimli halası gitmiş, yerine şuh bir hala gelmiş. Marisa Tomei...

Kahraman oldukça sıradan bir figür. Dünyanın her hangi bir yerinde yaşayan gence aynaya baktıkça şu hissi hediye ediyor "o örümcek adam olabiliyorsa ben de olurum".

Örümcek Adam'ın sevgilisi de asla erişilmez ulaşılmaz bir afet-i devran değil.

Asyalı, Latin, Zenci karakterler ve Alfred Molina gibi Latin Avrupalısı tipler, iyi yahut iyiye dönüşen kahramanlar olarak filmde yer alıyor. Elbette Anglosakson Amerikalının riyasetinde...

Ezcümle, Hollywood yine bir davetle karşımızda duruyor. Muhatabı ise, eskisi gibi kendisine serfuru edecek bütün bir insanlık değil.

Bizim de kendisinden sürekli Z Kuşağı diye bahsettiğimiz gençlerimizi hedefe koymuş.

Sinema salonuna bakacak olursak başarılı da olmuş.

Üstelik bunu eskisi gibi, bir alt hegemonyal ilişki tasarlayarak yapmıyor. Bilakis, son yıllarda yarattığı karater mucibince yapıyor bunu. Genci ezip dışlamaktansa bir parçası kılıyor. Asla dışarıda bir âlemmiş hissi vermiyor davet ettiği yer. Tam tersi, her isteyenin bir parçası olabileceği bir dünya önerisi ile gençlerin karşısına çıkıyor.

Eskisi gibi aşağılayarak kulu haline getirmeyi amaçlamıyor. Gelin siz de bu dünyanın bir parçası olun diye davet yayınlamayı tercih ediyor.

Her neyse, bu bir köşe yazısıdır ve tafsilata girmek mümkün değildir. Bu sebeple yorum cümlesini arz edeyim: Tıkanan sistemi yeniden işler hale getirmeye çalışan Amerika, çok riskli bir kumar oynuyor ve hegemonyayı bugüne kadar hiç düşünülmedik, bambaşka bir düzlem üzerinden yeniden kurmak istiyor.

En azından bu kuşakta başarılı olacağını görüyoruz, zira bu kuşağın zihnini formatlamayı başardılar. Ancak bu bundan sonraki kuşaklara devredilebilir bir hegemonya türü değildir zira kölenizi bu kadar özgür ve hak sahibi kılarsınız bir yerden sonra Spartaküs'e dönüşüverir. Özetle geçmiş olsun, Pax Americana vefat etmiştir.

İyi bilmezdik.