Nasılsın, iyi misin? Tipik Türk aile hayatını, alışkanlıklarını ve önceliklerini merak ediyorsun duyduğuma göre. Her zamanki gibi doğru soruları sorduğunu görüyorum sista. Fakat iş sandığından çetrefil, demedi deme. Ben bazı sorularını cevaplayarak açılışı yapayım, gerisi nasılsa gelir:
- Türkiye'de tipik bir ailenin hayatının nasıl olduğunu ve ABD'de yaşayanlardan ne kadar farklı olduğunu merak ediyoruz.
Tipik deyince... Tipik 'babam böyle pasta yapmayı ner'den öğrendi aileleri', tipik 'Allah yürü ya kulum dedi' aileleri, tipik 'çocuk patron-işçi ebevenyn' aileleri popüler şimdilerde. Ama tipik orta sınıf aileleri, tipik gurbetçi aileleri, tipik 'kızları şortla gezebilen' aileler, tipik 'ben bilmem beyim bilir' aileleri, tipik muhafazakar aileler ise her zaman gerçekliğini korur.       
-  Çalışan ebeveynler misiniz? İki ebeveyn de çalışıyor mu?
İlkokul kitaplarımızdaki resmi sorarsan; anne evde, baba iştedir. Ama şimdilerde bir rutin yok. Büyük şehirde iki kişi çalışmazsan geçinemezsin çoğunluk. Ama koca izin vermediği için evde oturan kadın çoktur. Kocaya bakmak için çalışan da, kocayı bulduğu an istifa eden de çok buna karşılık. Çalışan kadın olmak bekarken IN, evlenince OUT bir yandan da. Niye dersen, çocuk büyütmek ve evi çekip çevirmek ya kadından asıl beklenen, evlenen doğurup asıyor diplomayı duvara. Yanı sıra 'iş arayan ebeveyn' de ortamın maalesef başka bir gerçeği.      
- Kaç çocuğunuz var?
Kırsalda 6-7 bana mısın demez, şehirde ise 1-3 arası seyreder. 0 oldu mu, bildiğin sakat muamelesi görür zaten kadın. 'Besbelli kısır' damgasını yer oturur. Erkek çocuk doğurmak başlı başına bir mevzudur ayrıca. Kız çocukların itibarı bile hala tartışmalıdır. Ama şehir hayatı 1'e fiksledi son zamanda sayıyı. Bir çocuk yapılır ve tüm umutlar, tüm hayaller çocuğa boca edilir. Çocuğun başarısı ailenin yegane yaşama sebebi ve idealidir.   
- Günlük rutininiz nedir?
Geleneksel rutin; çamaşır, bulaşık, temizlik, yemek, ütü, kabul günü ve dizilere teslim geceler şeklinde. Çoluk çocuk herkes televizyon başındayız gece gündüz. Televizyon, çocuk yetiştirmekteki en büyük yardımcımız. Aç televizyonu çocuğa, sen rahat ben rahat. Buraya kadar tanıdık gelmiştir eminim. Ama dayak var bir de bizde... Gücü yeten yeteni dövüp durur. Anneler - yeri geldiğinde babalar - çocuğu itip kakıp dövebilir. 'Adı üstünde çocuk işte, laftan anlamıyor'dur genel çerçeve. Ağlar, zırlar o yüzden bizde çocuklar devamlı. Şamar oğlanına döndüklerinden sopa da kar etmez bir müddet sonra. Koca da karısını döver aynı şekilde. Başa çıkamadığı, lafla yenişemediği yerde basar küfrü, tokadı...  Günde 3 kadın kocası tarafından öldürülür ayrıca. Rutin. Devlet yeni yeni acile alıyor sorunu ama şiddet genel karakter olmuş ilişkilerde. Birine baksan 'Ne bakıyon?', korna çalsan, 'ananı avradını...' diye girişen bir yapı. Refah seviyesi yüksek ailelerde ise, alışverişten başka rutin yok gibi. Onların hikayesi birbirine benziyor günlük hayatta.   
- Akşam yemeğinde aileniz genelde ne yer?
Akşam yemeği çok önemlidir bak. Annelerin ebedi sitemi 'her gün ne pişireyim ben de şaşırdım'dır zaten. Klasik mönü; çorba, salata-turşu (mevsime göre), ana yemek, pilav-makarna ve tatlıdır... Zeytinyağlı olmadan da olmaz tabii. Buna karşılık kayınvalidenin eline su dökmek hayat boyu pek mümkün görünmez. Erkekler iki yumurta kıramaz. Salata yapmayı becerse misal, kasım kasım kasılır. Ve ama daima annesinin yemeklerini özler. Fakat bir mangal olayı var Allah için... Tipik Türk erkeğinin futboldan sonraki yegane tutkusu. O mangal uğruna göze alınmayacak şey yoktur. Ateş yakmak ve et parçalamak dedin mi akan sular durur.   
Bugünlük bu kadar Oprah'cığım. Tipik Türk ailesi atasözlerinden de bir demet sunayım bitirirken - DR.OZ'e söyleyiver çevirsin sana: Ağaç yaşken eğilir, su küçüğün söz büyüğün, dayak cennetten çıkmadır, öğretmenin vurduğu yerde gül biter, kızını dövmeyen dizini döver...

Home Tweet Home: İstanbul için 'Bir Kap Su' vakti...
(twitter.com/KediZihni)