Bayram ibadet olmaktan çıkıp tatile dönüştü. O gün bugündür “nerede o eski bayramlar” diye hayıflanıyoruz.

Bayramı ibadet kılan her ne ise onu kaybettik. Bayramın ibadet olduğunu unuttuk. İbadet devreden çıkınca sevap kalmadı. Sevap yani manevi yapımızın alternatifsiz gıdası tükenince tadımız kaçtı, aç kaldık.

Peki sevabın tadı var mıdır?

İlahi tavsiyenin gereği yapılınca gönlünün en derininde bir sevinç duyarsın ya işte o sevinç kazandığın sevabın seslenişidir.

Manevi varlığının seni senden tebrik edişidir.

Bu his maddi menfaat ve tesirlerle elde edilemeyecek kadar latiftir, incedir, olmayınca gönül açlıktan kararır.

Karanlıkta bayram kutlanmaz, kutlansa da tadı olmaz.

Bayramda sevinmek ve sevindirmek esastır.

Niye sevinmiyoruz ve sevindirmiyoruz o zaman?

Bayram kutlamak sevap ise neden bu sevabın tadını alamıyoruz?

Her şey var ama bir şey yok ve o bir şey her şey demek.

Kaybettiğimiz o şey ne ise bulacağız ki; yerli yerine koyabilelim.

Bu bayram dargın olduklarımız ile barıştık mı?

Kimseye kin gütmemek için kendimize söz verdik mi?

Haset duygundan kurtulmaya niyetlendik mi?

İnsanların arkasından kötüleyici sözler söylemeyi yani gıybeti bırakmayı bir manevi hedef olarak önümüze koyduk mu?

Fitne, fesat, kıskançlık, riya, cimrilik...

Bu bayram hangi kötü huyumuzu kesip kurban ettik Allah için?

Yoksa kestiğimiz kurban hayvansal gıda ihtiyacımızı giderme faaliyetinden ibaret mi kaldı?

Ben bu soruları kendime sorduğumda sınıfta kaldığımı görüyorum.

Bu yüzden “nerede o eski bayramlar” demeye kendi adıma yüz bulamıyorum.

Dargınları barıştıramazsak, kötü huylarımızı kurban edemezsek neyin bayramını kutlayacağız?

İnsanlığımıza yakışan tavır ve davranışlar sergileyemezsek, gönlümüzün derininden bir iç sevinç duyarak maneviyatımızı parlatamazsak bayramın tadını nasıl alacağız?

“Nerede o eski bayramlar” demeden önce bu sorulara yanıt vermemiz gerekmiyor mu?