Akşener öfkeli.

Her haline yansıyor.

Önüne gelene "ahmak" diyor.

Konuşmakla yetinmiyor.

"Şarlama" moduna geçti.

Esiyor, gürlüyor.

Sebep?

-Muhalefet "Saraçhane Krizi" ile çatladı.

Abla kardeş şen şakrak sarıldılar.

Gülüş, cümbüş "mağduriyet" oyunu oynadılar.

Rüzgarı arkalarına alacaklardı.

Adaylık meselesini kotaracaklardı.

Ama hesap tutmadı.

Çünkü Kılıçdaroğlu "zokayı" yutmadı.

"Gel bakalım Ekrem" dedi.

Dizinin dibine oturttu.

Yerini ve haddini bildirdi.

İmamoğlu baktı taş sert, "babasının" elini öptü.

Dersini almış talebe kıvamında "adayımız Kılıçdaroğlu" diyerek İstanbul'a döndü.

Sonra...

Şehirdeki tüm reklam panolarında aniden "Dünyaya meydan okuyan Bay Kemal" posterleri göründü.

Yani...

Akşener kaş yapmaya çalışırken İmamoğlu'nun gözünü çıkarmış oldu.

Şimdi bunun öfkesini yaşıyor.

Bu sebeple her konuşmasında dolup, dolup taşıyor.

Galiba farkında değil ama sınırları zorlamıyor, dümdüz aşıyor.

Sözlerine bakalım.

Aynı paragrafta 3 cümle...

Hepsi hedef gözeten, nokta atışlı, parça tesirli, beton delici türden...

Akşener'den güdümlü bombalar...

-"Demek ki İmamoğlu'nu orada yalnız bırakmak siyasi nezaket, siyasi irfan, siyasi terbiyeymiş" derken kimleri kastetti?

Ve...

-" Ben böyle bir ahmaklık hiç görmedim" sözüyle kimleri hedef aldı.

Hatta...

-Dolayısıyla (İmamoğlu) yapayalnız, o gün orada olmasaydık" derken kimleri suçladı?

-Cumhur İttifakı ile destekçilerini değil herhalde!

Muhalefet açısından "adaylık" meselesi içinden çıkılmaz bir bataklığa dönüştü.

Ayağını uzatan gömüldüğü yerde kalıyor.

Fotoğraf net.

Tek aday formülü çöktü.

Ocak sonu, olmadı şubat ile birlikte altılı masadan "3 ayrı ittifak ile 3 ayrı aday" kompozisyonu çıkarsa sürpriz olmasın!