Norveç’te yapılan tatbikat kapsamında NATO’da yaşanan skandal, bireysel bir düşmanlığın sonucu olarak değerlendirilemez. Esasen ortada son derece ciddi ve giderek yapısal nitelik taşıyan sıkıntılı bir süreç var. Bu sıkıntılı süreç; ağırlıklı olarak ABD üzerinden NATO’da odaklanan ve kurumsal kimliğe büründürme gayretleriyle açığa çıkan Türkiye karşıtlığıyla belirginleşiyor.

Uluslararası barış adına, hakkın, hukukun, adaletin tesisi adına, yetersizliğiyle bilinen bir örgüt olarak NATO, bir yandan varlığını sürdürme çabasını sergilerken, bir yandan da teröre karşı soluksuz mücadele eden üyesinin altını oymanın gayretini sürdürüyor. Ortada nereden bakarsanız bakın marazi bir durum var ve bu durum giderek katlanılamaz bir hüviyet kazanıyor.

Soğuk Savaş sonlandıktan günümüze değin NATO, Türkiye için hiçbir zaman dişe dokunur bir güvenlik üretmediği gibi, Türkiye’nin terör örgütlerine karşı amansız mücadelesinde bazı üye ülkelerin perde arkası karanlık ilişkilerine seyirci kalmıştır. Bu noktada NATO’nun önderi durumundaki ABD’nin Suriye’de PKK/PYD- YPG terör yapısını açıktan destekleyen, silahlandıran tavrı, bütün gerçekliği ortaya koymaktadır. Bu durum aslında uluslararası sistemin içine düştüğü aczin, basiretsizliğinin, hukuksuzluğunun bir sonucudur.

Soğuk Savaş döneminin mahsulü olan NATO, karşıtlık zemininde simetrisi olan Varşova Paktı’nın dağılmasına rağmen varlığını sürdürme kararı almış, uluslararası güvenliğin belirleyici aktörü olma gayretine girişmiştir. Kendi iç çelişkilerini yeterince aşamadan bu rolü üstlenmesi ve rolün gereğini yerine getirebilmesi daima sorunlu olmuştur. Bilhassa Sovyet Bloku dağıldıktan sonra Avrupa Birliği’nin (AB) ABD’ye rağmen yeni bir küresel güç olma arayışları, ABD-AB arasında Atlantik çatlağına yol açmış ve bu çatlağın zemini NATO olmuştur. Bu durum NATO’nun iç ahenginin yeterince sağlanamamasına da yol açmıştır.

Bu noktada Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra düşmansız kalan NATO’nun hem düşmansızlık bunalımının aşılması hem de meşruiyet zemininin yeniden yapılanması için İslam en uygun hedef seçilmiştir. Zira İslam coğrafyasının zengin kaynaklarının kontrolü ve ele geçirilmesine dayalı egemenlik projelerinin güvenlik rolünü, teröre karşı mücadele maskesi altında NATO üstlenmiştir. Böylece Sovyetler dağıldıktan sonra yeni sömürgeciliğe karşı reddiyenin gelebileceği tek anlayış olan İslam’ı kontrol altına almak, şiddet ve terör ile anmak ve İslam coğrafyasının bununla yüz yüze bırakılması amaçlanmıştır. Batı’nın ılımlı İslam projesi de bu amaca hizmet olarak tasarlanmıştır. FETÖ şebekesi, bu projenin misyonerliğini üstlenmiş, İslam coğrafyasında Hıristiyan emperyalizminin mızrak ucu olmuştur. FETÖ’nün NATO ağı içindeki özel konumu, 15 Temmuz gecesi çok daha net anlaşılmıştır. Esasen gladyo tipi örgütlenmenin yeni dünya düzeni içinde yeniden biçimlendirilmiş bir modeli olarak FETÖ, yeni dönemin küresel sömürü baronlarının taşeron örgütüdür. Son dönemde FETÖ elebaşı başta olmak üzere, örgütün NATO içinde görevli kaçak subayları, Türkiye’yi NATO üzerinden sıkıştırabilmenin çabasındalar. Son skandal ve genel olarak Türkiye’nin Türkiye’den yönetilme kararlılığına yönelik her hamlede FETÖ izi, eli, katkısı kaçınılmazdır. Zira varlık nedeni emperyalizmin uşaklığıdır.

Küresel baronlarıyla, maşalarıyla amaçları, Türkiye’yi teslimiyete mecbur bıraktırmak, direncimizi kırmak, Türkiye’ye diz çöktürmektir. Ne yaparsa yapsınlar boyun eğmeyeceğiz, teslim olmayacağız…

Biz teslim olsak, tarih teslim olmaz… Direneceğiz ve kazanacağız…