Dil, bir milletin olmazsa olmaz birlik ifadesi, değişmez mihenk taşıdır.

Duygularımızı, isteklerimizi, hayallerimizi dil ile ifade eder ve toplumca ortak bil dil kullanabildiğimiz oranda ortak paydalarda buluşabiliriz.

Bu yazımda sosyal medyanın dilimize verdiği zararlara dikkat çekeceğim.

Maalesef iletişimin günümüzdeki adı sosyal medya olmuş, iletişime girme boyut ve şeklinin keyfiyeti de ona göre şekillenmiştir. Velhasıl, bilgiye hangi vasıta ile ulaşıyorsanız onun şartlarından ve dayatmalarından nasibinizi alıyorsunuz demektir.

Her geçen gün biraz daha içine girdiğimiz, hatta içimize çektiğimiz bir “bağımlılık” olan sosyal medyaya elimizi verdik “dilimizi” kaptırdık desek yeridir.

Hane halkı bilişim teknolojileri kullanım araştırması sonuçlarına göre 2018 yılı Nisan ayında hanelerin %83,8’inin evden internete erişim imkânına sahip olduğu, kullanıcıların interneti en çok sosyal medyayı kullanmak ve video platformlarını takip etmek için kullandığı, kullanıcıların %10‘una yakın bir diliminin sabah yataktan çıkmadan sosyal ağlara giriş yaptığı, %85,5‘inin internete klasik bilgisayarlar (masaüstü, dizüstü) yerine mobil cihazlar ile bağlandığı gözlemlenmiştir.

Gündelik yaşamın koşturmacasında yatağımıza kadar girmiş bir teknoloji, bize sair işlerimizi yaparken sosyal hayat ile irtibatta kalma imkânı sunarken acele ile yaşadığımız bir hayatın yansıması olarak güzel dilimizin sesli harflerinden, imla ve kurallarından kesmekte, kırpmaktadır.

Evet, hızlı tüketimin mecrası bize hızlı yazmayı öğretmiş ve bu hızlı gidiş Türkçe’mizin doğallığını, imlasını kaybettirmiştir.

Sosyal medya öyle ucube bir dil ortaya çıkardı ki, bazen 10-20 yaş arasındaki neslin kullandığı dili anlamak için yardım almak zorunda kaldığımı itiraf etmeliyim.

Psikolog, sosyolog, dilbilimci ve bu konu ile dertlenmiş birçok uzman bu meseleye değinmiş ve değinmektedir. Teşhis noktasındaki fikirler elbette önemlidir. Zira, tedavi teşhisin mükemmeliyetine tabidir.

Hayatımızın bir parçası olmuş ve bizi sosyal ağına düşürmüş sosyal medya ile ilişkimizde tarafımızı “dilimizden” yana belirlemeli, teslim olan değil teslim alan bir duruş sergilemeliyiz.

Yazılım şirketlerimiz, bize özgü klavye ve düzeltme programları ile yanlış yazmayı tercih olmaktan çıkarmalı ve bizi biz gibi ifade eden kelime dağarcıkları ile dijital ve beşerî bellekleri donatmanın yollarını aramalıdırlar.

Kendimiz olmayı bir tercih değil gereksinim olarak görmenin gerekliliğini vurgulayan dersler müfredata dahil edilmeli ve henüz küçük yaşlarda iken taze beyinlere milli şuur çerçevesinde teknolojiye kendi dilimiz ile ulaşabilecekleri ve varlıklarını kendileri olarak idame ettirebilecekleri öğretilmelidir.

Konuşma dilinin konuşurken, yazma dilinin yazarken kuralları olduğu ayrı ayrı dikkatlere sunulmalı, adabı muaşeret dersleri ile genç dimağlara uygulamalı olarak görsel bir anlatımla işlenmelidir.

Teknolojinin yok eden değil, varlığımızı müreffeh seviyelere taşıyabilmemiz için sebepler zincirinin bir halkası olduğunu görmeye başladığımızda, kayıplarımızı değil kazançlarımızı konuşacağımızdan şüphe etmiyor, dilimize savaş açan etkenlere karşı ancak “dilimizi tutarak”, dilimizden yana bir tavır sergileyerek galip geleceğimizi düşünüyorum.

Tarafımız kendi değerlerimizi korumaktan yana şekil aldıkça, diğer tüm vasıtaların bize hizmet ettiğinden, işte o zaman gerçek anlamda söz edebiliriz.

Türkçe’mizin kuşatılan ve değiştirilen yönleri ile değil, kuşatan ve kucaklayan yapısı ile bizleri aydınlattığı konu başlıkları altında buluşmak temennisiyle selametle kalın…

MERAK EDİYORUM:

15 Temmuz İhanet sarmalı ve işgal senaryosu içinde NATO mu daha aktif rol aldı FETÖ mu?