Yılın bu vakti geldiğinde, alışveriş merkezlerinin ışıl ışıl süslenmiş çam ağaçları, kırmızı beyaz kıyafetli Noel Baba figürleri ve ithal eğlence kültürünün propagandası adeta bir ritüele dönüşüyor. Kimilerine göre masum bir gelenek, kimilerine göre ekonomik bir canlılık. Ancak bu süslü görüntülerin arkasında, aslında kimliksizleşmeye doğru sessiz bir adım atıldığı göz ardı edilemez.

Ne için süslenir o ağaç? Kimdir Noel Baba? Ve neden bu kültürel formlar bizim topraklarımızda kendine böylesine yer bulur? Tüm bu soruların yanıtı insanlığın bellek kaybında gizlidir.

Oysa, bu topraklar her köşesinde ilham alınacak derin hikayelerle doludur. Gecenin ayazında, kimse görmeden fakirlerin kapısını çalan bir Zeynel Abidin'in izleri hâlâ Medine sokaklarında yankılanır. Peygamber torunu olan bu ulu zat, sırtındaki nasırlara, soğuktan çatlayan ellerine rağmen yüzünü saklayarak iyiliği taşıyan adamdır. "Allah bilse yeter" diyerek nefsi susturan, insanı insana anlatan hakikatin izini bırakmıştır.

Ubeydullah-ı Ahrar Hazretleri'nin şu sözü ise bu hakikatin en güzel özeti gibidir:

"Allah'ın rızasına giden bütün yolları inceledim, en kestirme yolun insanları sevindirmek olduğunu gördüm." İnsanları sevindirmek, tebessüm ettirmek, kalplere dokunmak... Bugün bunları unutan insanlık, süslü ağaçların altında yapay mutluluklar ararken o sade ve kestirme yolu göz ardı ediyor.

Bu topraklara can suyu veren erenlerden Hacı Bektaş Veli ise bize şöyle seslenir: "İncinsen de incitme." Ne büyük bir öğretidir bu! Kötülüğe kötülükle karşılık vermemek, gönül kırmamak... İnsan olmanın, kul olmanın, bu medeniyetin kalbinde yatan o incelikli duruşun özüdür. Bugün kaçımız bu sözü hatırlıyoruz?

Ve bir diğer gönül dostu Yunus Emre der ki: "Bölüşürsek tok oluruz, bölünürsek yok oluruz." Yunus'un bu öğüdü, paylaşmanın ve kardeşliğin her şeyin ilacı olduğunu anlatır. Zira bu toprakların insanı, kışı kıyameti bölüşerek yenecek bir kültüre sahiptir.

Mevlana Celaleddin Rumi de aynı hakikati haykırır: "Biz bu dünyaya kavga için değil, gönüller yapmaya geldik." Bu söz, insanı insan yapan en derin çağrıdır. Kalpleri tamir etmek, gönüller arasında köprüler kurmak... İşte bizim yolumuz budur.

Tüm bu öğütler bize şunu hatırlatır: İyilik, karşılık beklenmeden yapılır. Bugün bile Anadolu'nun nice köşesinde dillerde dolaşan şu atasözü, bu anlayışın özüdür: "İyilik yap denize at, balık bilmezse Halik bilir." Bu söz, medeniyetimizin en güçlü değerlerinden biri olan karşılıksız iyiliği özetler. İyilik; Allah'ın rızası için yapılır ve gönüllere taşınır. İnsan bilmezse, Halik bilir; bu hakikat her şeyin üzerindedir.

Bunlar, bu toprakların bağrında büyüyen değerlerin sadece birkaçı. Zeynel Abidin'in sessiz iyiliği, Hacı Bektaş'ın incelikle ördüğü insan sevgisi, Yunus'un paylaşmaya dair sözleri ve Mevlana'nın gönülleri birleştirme çağrısı... Her biri insanlığa rehber olacak bir ahlak ve kimlik inşası sunuyor. Onları unuttuğumuzda, plastik ağaçların altına konulan paketler gibi yapay mutluluklara sığınırız.

Bizleri kurtaracak olan ne ithal figürler ne de plastik süslemelerdir. Bizim kurtuluşumuz; yardımlaşma, tevazu, komşunun halinden haberdar olma ve insanı eşref-i mahlukat kabul eden inancımızdır. Hırçın rüzgârlara karşı, medeniyetimizin köklerine yeniden sarılmadıkça bu ruh kaybı devam edecek.

Başka bahçelere özenmek yerine, kendi bağımızdaki çiçekleri sulamaya ne zaman başlarız? Çünkü Medine sokaklarında nasır tutan omuzların yükü, bu toprakların hakikatidir. Zeynel Abidin'in sırrı, Hacı Bektaş'ın öğüdü, Yunus Emre'nin sözü ve Mevlana'nın çağrısı bizi hâlâ beklemektedir.

Ve unutmayalım: Allah'ın bilmesi yeter!

Bugün Sarıkamış Harekatı'nın başlamasının 110'uncu sene-i devriyesi.

Bu vesileyle üşümediğimiz her anda hakları olan Sarıkamış Şehitlerimizi rahmet, minnet ve saygıyla yad ediyorum.