Hiç düşündünüz mü? Bazen insanın ömründe yalnızca bir kez tanık olacağı bir an vardır ve o an, bütün çabaların, bütün emeklerin, bütün duaların karşılık bulduğu andır. İşte ben o anı geçen hafta Buhara'da yaşadım. Altı yıl önce toprağa emanet ettiğimiz bir fidanın, bugün birer hekim olarak meyvelerinin karşımızda durduğunu görmek... Bir rektör için, bir hekim için, bir insan için bundan daha büyük bir onur olabilir mi?

Bu yazının tek bir merkezi var: Sağlık Bilimleri Üniversitesi (SBÜ)'nin yurt dışında kurduğu ilk tıp fakültesinin — Buhara İbn-i Sina Tıp Fakültesi'nin — Türkiye'nin yükseköğretim tarihinde açtığı yeni bir kapı.

Tüm anlatacaklarım, işte bu kapının nasıl aralandığına ve bugün nasıl bir bilim köprüsüne dönüştüğüne dair tarihe not düşmek adınadır.

Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan'ın 2015 yılında SBÜ'yü kurma görevini şahsıma tevdi ettiği gün, bunun sadece alelade bir kurum kurmaktan ibaret olmayacağını biliyordum. Bu, Türkiye'nin sağlık eğitiminde yeni bir sayfa açılmasıydı.

Sekiz yıl boyunca beraber çalıştığımız yol arkadaşlarımla her başarımızda, alın terimizin, gayretimizin ve milletimize olan sadakatimizin olduğu bir hikâye yazdık. SBÜ bugün dünyada 302. sıraya yükselerek ilk 300'e yaklaşan tek Türk üniversitesi olduysa, bu hikâye artık sadece bizim değil, Türkiye'nin ortak gururudur.

Ama içlerinde bir tanesi var ki...

Benim için diğerlerinden ayrılır.

O da Buhara İbn-i Sina Tıp Fakültesi'nin kuruluşu.

Bugün herkes bu fakültenin başarısından söz ediyor. TBMM Başkanımız Sayın Prof. Dr. Numan Kurtulmuş'un, YÖK Başkanımız Sayın Prof. Dr. Erol Özvar'ın da katıldığı törende ilk hekim mezunları diplomalarını aldılar. Dahası, bu gençler aynı anda hem SBÜ diplomasına hem de Özbekistan Devleti'nin verdiği diplomaya sahip oldular.

Bir fidan işte böyle, iki ayrı ülkenin toprağında aynı anda çiçek açtı.

Oysa altı yıl önce bazıları, "Türkiye'de tıp kazanamayanlar buraya yerleştirilecek, sonra yatay geçişle Türkiye'ye dönecek, hülle yapılıyor." diyerek bu girişimi karalamaya çalışıyordu.

Bugün aynı çevrelerin sessizliğinin nedeni belli:

Buhara'daki tıp fakültesine Türk vatandaşları kesinlikle alınmıyor.

Sistem, ülkemizdeki gençlerimizin haksız rekabete uğramasını engelleyecek şekilde tasarlandı.

Bu fakülte sadece ve sadece Özbek gençlerine ve diğer Orta Asya Türk Cumhuriyetlerinin evlatlarına kapı açarken, Türkiye'de tıp kazanamayanların arkadan dolaşarak sisteme girmesini önleyen örnek bir model oluşturdu.

Yani birilerinin masa başında ürettiği vehimler bir kez daha çöktü ve hakikat kazandı.

Fakültenin kuruluş hikâyesinde ise kaderin ince bir dokunuşu vardır. Onu da bir anekdot olarak anlatmam gerekir:

2018 yılında, İstanbul'da hekimlere yönelik nispeten kısa süreli bir sertifika programına katılan Özbek meslektaşlarımızın belgelerini takdim töreninde, dönemin Buhara Devlet Tıbbiyat Enstitüsü Rektörü Amrillo (Emrullah) Şadiyeviç İnoyatov ısrarla bir tıp fakültesi açmamızı talep ediyordu.

Biz ise tıp fakültesi açmanın meslek yüksekokullarından çok daha zor olduğunu, ciddi bir akademik omurga gerektirdiğini biliyorduk. Bu nedenle biraz temkinliydik. Çünkü o zamana kadar yurtdışında bir tıp fakültesi açmadığımız için konuya dair tecrübemiz yoktu.

Derken bir gün, onun dedesinin kardeşi olan Osman Kocaoğlu'nun, 1921'de kurulan kısa ömürlü Buhara İslâm Cumhuriyeti'nin Cumhurbaşkanı olduğunu ve Üsküdar'daki Özbekler Tekkesi'nin haziresinde medfun bulunduğunu öğrendim.

Kendisine mezarın yerini bilip bilmediğini sorduğumda,

"İstanbul'da ama yerini tam bilmiyorum." dedi.

Sürpriz yapmak niyetinde olduğumdan mezarın yerini bildiğimi söylemedim.

Sertifika töreninden sonra birlikte yola çıktık.

Özbekler Tekkesi'ne vardığımızda, tarihin nefesi sanki üzerimize üflüyordu.

Bahçedeki sessizliğin içinde mezar taşını gösterdiğimde Emrullah Bey'in yüzündeki duygu selini bugün gibi hatırlıyorum.

Bir insanın köklerine dokunduğunuzda nasıl sarsıldığını, tarihle bugünün nasıl birbirine değdiğini o an bir kez daha anladım.

Belki de o gün, sadece bir mezar değil, iki ülkeyi birbirine bağlayan bir hat örülmüştü.

Ve o hat, bizi tıp fakültesine götüren iradenin gerçek başlangıcıydı.

Protokoller yapıldı.

Dönemin YÖK Başkanı Prof. Dr. Yekta Saraç'ın uygun görüşleri ve elbette Sayın Cumhurbaşkanımızın tensipleriyle süreç hızla ilerledi.

Ve bugün geldiğimiz noktada:

— Meslek Yüksekokulu dördüncü mezunlarını,

— Tıp Fakültesi ise ilk mezunlarını verdi.

Emrullah Bey'in daha sonra Özbekistan Sağlık Bakanı olarak atanması da bu sürecin ayrı bir bereketi oldu.

Onunla birlikte attığımız cesur adım bugün iki ülke arasında ilmî, kültürel ve insani bir köprüye dönüşmüş durumdadır.

Özbeklerin meşhur bir atasözü vardır:

"İki kişi bir köprü kurar, üzerinden bin kişi geçer."

Kurulması bize nasip olan bu köprünün asıl mimarları ise, haklarını teslim etmek gerekir ki:

Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan ile Özbekistan Cumhurbaşkanı Şevket Mirziyoyev'dir.

Bizler sadece o köprünün ilk taşı olmayı Rabbimizin bize bir lütfu olarak gördük.

Bugün Sağlık Bilimleri Üniversitesi'nin yurt dışında 3.000'in üzerinde öğrencisi var.

Dokuz ülkede kampüsü, onlarca şehirde yürüttüğü programları...

Türkiye'nin sağlık diplomasisinin en görünür yüzü durumunda.

Bunun için SBÜ bugün "sağlık eğitiminde Türkiye'nin amiral gemisi" olarak anılıyorsa, bunda rahmetle, minnetle, saygıyla andığım bütün yol arkadaşlarımın çok ama çok büyük payı vardır.

Görevi devrettiğimden bu yana SBÜ daha da güçlendi, daha da büyüdü.

Bugün değerli kardeşim Prof. Dr. Kemalettin Aydın hocamızın liderliğinde diktiğimiz fidanların hem sulandığını hem de yanlarına yenilerinin eklendiğini görmek beni ziyadesiyle memnun ediyor.

Bundan daha büyük bir bahtiyarlık olur mu?

Son söz...

Bazen bir üniversite kurarsınız;

bazen bir fakülte açarsınız;

bazen bir köprü inşa edersiniz...

Ama aslında bütün yaptığınız,

insana dokunmaktır.

Bugün Buhara'da diploma alan gençlerin gözlerindeki ışıkta,

Türkiye ile Özbekistan arasında kurulan köprünün sağlamlığında,

SBÜ'nin dünya sıralamalarında yükselen çizgisinde...

bütün bu yolculuğun tek bir hakikati var:

Emanet hakkıyla taşındığında, fidan meyve vermekten geri durmaz.

Biz yeter ki üzerimize düşeni hakkıyla yapalım!

Ve şimdi, o meyvelerin kokusu Buhara'dan İstanbul'a, Taşkent'ten Ankara'ya kadar her yerde hissediliyor.

Bu köprüden daha çok genç geçecek...

Biz de onların başarılarını gururla izlemeye devam edeceğiz.