İsmail Küçükkaya'nın 1 Ocak tarihli yazısına 'kesinlikle depresyon çağındayız' sözleriyle başladığını görünce 'eyvah' dedim. Küçükkaya gibi soğukkanlı biri bile toplumun ruh halinden endişe ediyorsa ülkemiz bir nevi açık hava tımarhanesine dönmüş demektir. Çok yakın tarihe kadar insanların ruh hali konusunda ben de epey kaygılıydım. Ta ki, anne olana kadar. 2013'ü, 3.5 aylık ikizlerim Ege ve Deniz'le karşılamak, hayatımın en güzel yılbaşı hediyesiydi.
***
Hamilelik ve doğum iznine çıkmadan önceki son yazımı 22 Temmuz'da yazmışım. Dönüp baktım da, ne yorucu konular! Ülkenin üstünde kasvetli bulutlar dolaşıyor zaten. Hamile halimle yaptığım haberler de ibretlik! Tecavüze uğrayan bir üniversite öğrencisinin karakollarda yaşadığı mağduriyetten tutun da Başbakan'ın gündeme taşıdığı kürtaj-sezaryen polemiğine kadar ne kadar iç karartan konu varsa hepsi benim
haberlerde/yazılarda.
Küçükkaya haklı; adeta toplu delilik hali bu!
***
Zor bir hamilelik geçirdim. Aylarca yataktan çıkamadım. Hem kendimin hem de bebeklerimin ruh sağlığı için gazete okumayı, televizyon haberlerini izlemeyi bıraktım. Serde habercilik, evde de gazeteci eş olunca tamamen bırakmak imkansız ama uzak durdum diyelim. Öyle rahatladım ki! Küfürbaza, hokkabaza, hırsıza, uğursuza, kerameti kendinden menkul soytarılara kulaklarımı tıkayınca dünya başka bir renge büründü sanki. E böyle olunca sürekli gülümseyen, huzurlu, sakin iki bebek getirdim dünyaya. Onlar güldükçe ben de gülüyorum şimdi.
***
Annelik şimdiden beni olgunlaştırdı. Aşırı heyecanlı mizacım duruldu. Dingin bir zihne kavuştum, sabırlı bir insan oldum. İnsan yavrusunun nasıl bir emekle büyüdüğünü görünce anneme, babama saygım bin kat arttı. İkiz annelerinin hele hele üçüz, dördüz vd.'nin önünde reverans yapasım var. Hamileliği, çocuk doğurmayı, anne olmayı sıradan durumlarmış gibi anlatan, algılayan herkesi ise tokatlayasım!..
***
Hayatım boyunca kadın dostu oldum. 'Erkeklerle daha iyi anlaşıyorum' diyen kadınları eşyanın tabiatına aykırı buldum. Çünkü bu çirkin dünyada, 'erkek' olmanın, 'eksik' doğmak olduğuna inananlardanım ve ancak bunun farkında olan erkekle dost olunabilir. Annelik serüvenim, bu konudaki haklılığımı ispatladı. Hamileliğimin sıkıntılı günlerinden bebeklerimin bakımına kadar, en zor zamanlarda yardımıma koşanlar kadınlar oldu. Yazı işleri ekibinden, muhabirlere, idari personele kadar
AKŞAM'ın kadınlarının verdiği moral desteği de asla unutmayacağım. Kadınlarla ilgili hayati konularda yüksek perdeden atıp tutan erkeklere zaten gıcıktım artık 'benden korksunlar' diyorum(!) Çünkü asıl şimdi kadınım!
***
Annelik, bana bir de kitap hediye etti. Benim gibi, annelikten korkan, doğasına yabancılaşmış 30'lu yaşların sonundaki kadınlar için yazıyorum. Yakında bitirmeyi umuyorum. Hamileliğin ve anneliğin güzel yanları anlatılır hep. Oysa öyle zor ki! Onları anlatan yok. Bu konudaki boşluk şaşırtıcı. Niye kimse bunları yazmıyor derken düşündüm. Çoğunluğu oyuncu, yalancı, sahtekar olan bir toplumda kim gerçeğin temsilciliğine soyunur ki? Acı ama komik gerçekleri anlatmak başa düştü anlayacağınız. Haberciliğe gelince... Herkesi uyarıyorum, çok dinlendim, bomba gibiyim (!)