Her şeyden önce, iki takım taraftarının aynı anda tribünlerde yer alması uzun süredir özlemini çektiğimiz derbi atmosferini bizlere yaşattı. Türkiye ortalamasının üzerindeki zemin kalitesi ve hava durumu da derbinin artıları oldu.

Fenerbahçe maç öncesinde Gökhan Gönül’ün ilk on birde yer almamasının duyulmasıyla birlikte, sosyal medya merkezli küçük bir kriz yaşadı. Akıllara ister istemez son derbideki Caner Erkin olayı geldi. Gökhan’ın ‘sorun yok’ temalı sert açıklaması soru işaretlerini bir nebze de olsa giderdi. Gökhan maçın başlarından itibaren kulübede sergilediği pozitif görüntüyle de, bir sorun olmadığının altını çizmek ister gibiydi.

UEFA cezası dolayısıyla kupayı kazanmaya çok ihtiyacı olan Galatasaray maçın ilk yarısında, Beşiktaş derbisinin ilk yarısına yakın bir görüntü ortaya koydu. Daha çok koşan, basan, topla oynayan ve pozisyon bulan taraf oldular.
Bu bölümlerde maça daha iyi hazırlandıklarını, Fenerbahçe’yi daha iyi etüd ettiklerini gösterdiler. İstekli oyunlarının semerisini de kaleyi kısa sure içinde tam dört kez yoklayan Podolski’nin fırsatçılığıyla aldılar.

Podolski ilk yarıda tam anlamıyla bir panzer gibi çalışıp bir de gol bulurken, Robin Van Persie hemen hemen hiç ortalarda gözükmedi. Bu da ilk 45 dakika için iki takım arasındaki en önemli fark oldu.

İlk yarının genelinde top ayağındayken akıllı tercihler yapan Galatasaraylı futbolcular, top rakipteyken de önde iyi basarak Fenerbahçe’nin rahat oyun kurmasına fırsat vermediler. Topa sahip olma oranında da sürekli önde gittiler. İlk yarıda Türkiye Kupası yüzünü Galatasaray’a doğru döndü.

Genelde maç boyunca hiç yerinde duramamasıyla tanıdığımız Pereira’nın, özellikle golden sonra kulübeden hiç çıkmaması, Fenerbahçe’de işlerin iyi gitmediğinin bir başka görüntüsü olarak akıllarda kaldı.

İkinci yarıya Türkiye’deki iki kariyerli Hollandalı, Van Persie ve Sneijder’in oyundan alınmasıyla başladık. Galatasaray ikinci yarıda klasik olarak yorulunca Fenerbahçe oyunun merkezini yavaş yavaş rakip sahaya taşımaya ve tehlike yaratmaya başladı. 62’de direkten dönen top bu baskının sonucuydu.

Riekerink kanatta etkisiz kalan Sinan’ın yerine Sabri’yi oyuna alarak Fenerbahçe’nin artan baskısına önlem almaya çalışırken, Pereira bu hamleye Alper-Markoviç değişikliğiyle yanıt verdi.

Galatasaray’ın yorgunluğunun bir başka göstergesi de arka arkaya aldıkları sarı kartlar oldu. Muslera bu bölümlerde yavaş hareketlerle oyunu soğutmaya ve takımına biraz olsun nefes aldırmaya çalıştı.

Özellikle 70’den sonra, Fenerbahçe maçı tamamen karşı yarı sahada oynamaya başladı. Her çıkan topu kestiler ve hücuma çevirdiler. Ancak Fenerbahçe’nin atak varyasyonları sezonun genelinde olduğu gibi çok fazla etkili olamadı. Ceza sahası içinde çoğalamadılar ve gücü giderek tükenen Galatasaray’a cezayı kesemediler.

Özellikle ikinci yarıda tamamen oyundan düşen, sahasından çıkamayan Galatasaray karşısında, adam akıllı bir atak organizasyonu yapamayan, ceza sahası içinde çoğalamayan Fenerbahçe sezon içindeki genel durumunu kupa finalinde de tekrarlamış oldu.

Galatasaray 45 dakikalık futboluyla kupayı kazanarak Avrupa’ya gitmeme cezasını çekmeye hak kazanırken, Fenerbahçe tarihinin en pahalı kadrosuna rağmen kupasız kapattığı sezonun iç ve dış hesaplaşmalarıyla baş başa kaldı.
Riekerink harabe şeklinde aldığı takıma en azından ilk yarılarda tempolu futbol oynatmayı başararak belli bir aşama kaydetti. Kupayı da alarak gelecek sezon için devam etme konusunda yönetimin kafasını iyice karıştırdı.

Sezon başından beri yetersiz antrenman sistemleri, hücumdaki etkisizlik, kadro tercihleri gibi konulardaki haklı eleştirilere ‘sezon sonunda görüşürüz’ diyerek meydan okuyan Vitor Pereira’ya da kocaman bir hiç kaldı.