Bundan bir süre önce BDP Eş Başkanı Selahattin Demirtaş'ı takibe aldım. Bugüne kadar 'etnik siyaset' yapan bir partinin söylemini değiştirdiğini, BDP'yi neredeyse ana muhalefet partisi noktasına getirdiğini gözlemlemek mümkündü. Üzerindeki o kimlik bagajını atsa, Demirtaş'ın BDP'si bildiğimiz merkez partilerden biri olarak değerlendirilebilirdi.
Hasletlerinden en önemlisi Demirtaş'ın anlaşılır üslubu. Çok net konuşuyor, mesajını direkt veriyor, söyleyeceğini hiç eğip bükme gibi bir derdi yok.
Ayrıca siyasette en önemli imaj artısına sahip: Genç.
Epey bir zaman önce İmralı'nın BDP'yle ilgili şikayetleri dedikodu olarak yayılmıştı. Bunlardan biri partinin sadece Güneydoğu'ya yönelik siyaset yapmasıydı. Halbuki bu partinin tüm Türkiye'yi kapsayan politikalarının olması beklentisi vardı İmralı'da.
Bunun etkisi oldu mu bilmiyorum ama son bir yılda Demirtaş'ın grupta yaptığı konuşmaları bir başka merkez partisi lideri kelimesi kelimesine okusa hiç yadırgamazsınız. İktidarı sadece Kürt sorunundan vurmuyor BDP eş başkanı. Fakirlikten, özelleştirmelerden, dış politikadaki bağımlılıktan, özgürlüklerin kısıtlanmasından köşeye sıkıştırıyor. Gerçek bir sol siyasetçi.
Doğrusu, bu söylemin bir karşılığı olduğunu da düşünüyorum.
Kuşkusuz İmralı'nın etkisi hala BDP üzerinde çok baskın. Ancak Demirtaş'ın üslubu neredeyse zaman içinde PKK'yla BDP'nin 'bir' olduğu algısını da yıkmak üzerine kurulu gibi geliyor. Hatta neredeyse giderek Abdullah Öcalan merkeze doğru kayan bir BDP'nin sırtında ağır bir yüke dönüşecek.
Öcalan'sız bir BDP'nin merkezden de oy çalabilme ihtimali yok mu?
Bir başka ayrıntının daha altını çizmek gerekiyor: Öcalan'la avukatları tam bir haftadır görüşemiyor. BDP krizi kendi kendine idare ediyor, icazet ve akıl almadan. Bunu da çok iyi başarıyor.
Şurası kesin ki özellikle Kürtlerin geleceğini tayin etme sürecinde BDP siyasette çok daha etkili, daha kuvvetli bir parti olacaktır. Kuşkusuz, Türkiye'nin asıl yaşayacağı tartışmanın da başaktörü BDP olacaktır.
Egemen güçlerin, statükonun, görünmeyen elin BDP'yi tasfiye etmesi bu açıdan anlaşılır değil mi? Daha fazla güçlenmeden, daha fazla destekçi toplamadan BDP'yi siyasetin dışına atmak vakit kazanmak anlamına gelir.
Kaldı ki BDP hem iktidara, hem muhalefete tehdit oluşturuyor.
AKP'nin Güneydoğu'ya tamamen hakim olmasının önündeki en büyük engel BDP. CHP içinse Demirtaş'ın siyaseti yüzünden ciddi bir alternatif: Dün, Ertuğrul Özkök'ün 'gönül oyunun' BDP'ye gittiğini yazması az şey mi?
Dikkat edin, Beyaz Türk kimliğine sahip olup bunca sene mağdurların yanında yer alan Nuray Mert gibi yazarlar da son zamanlarda arka arkaya Kürt siyaseti üzerine yazı yazıyor, hatta bizzat BDP'nin sivil itaatsizlik eyleminde yer alıyor.
Öyle ya da böyle BDP bir hava yakaladı, uzun vadede de doğru bir politikayla bu yakalanan havayı güce dönüştürebilme ihtimali var.
Bu açıdan BDP üzerinde oynanan oyunlar ayrı bir anlam kazanıyor.
Burada bütün sorumluluğu iktidarın üzerine yıkma kolaycılığına düşülmemesi gerekiyor. AKP kuşkusuz sekiz buçuk yıllık iktidarı boyunca statükonun kendisi oldu. Ama BDP'nin varlığı bu ülkede daha geniş kapsamlı bir 'yerleşik düzeni' rahatsız ediyor. AKP'yi de aşan bir otorite BDP'nin tasfiye süreci için çalışıyor.
Bundan bir süre önce AKP'nin gizli ideologlarından Tarhan Erdem'in bu partiyi bitirme planını deşifre ettiğimi hatırlarsınız.
Erdem, BDP'nin bu seçimde Meclis'e parti olarak girmesi gerektiğini kendince birtakım rakamlarla açıklıyordu. Aslında yaptığı BDP'ye gaz vermek, tuzağa düşürmek ve yüzde 10 barajının altında bırakmaktı. Bu şeytani plan elinde patladı.
Hemen ardından da YSK'nın BDP'nin bağımsız adaylarının seçime girmesini engelleyen kararı geldi. YSK, gelen tepkiler karşısında geri adım atmışa benziyor ve adaylık kapısını yeniden açıyor.
Artık bildik yöntemlerle bir siyasi hareketi engellemek eskisi kadar mümkün değil, bu anlaşıldı. BDP bu süreçten çok kuvvetli çıkacak, Selahattin Demirtaş da artık Türk siyasetinin kendinden söz ettiren kalıcı bir lideri olacaktır.