Bir ev partisi fantezisi... Orkestra şefi Cem Mansur ve oyuncu eşi Lale Mansur'un Arnavutköy'deki evlerinde... Konuklar, İstanbul'un entelektüel sosyetesinin en gözde isimleri...

Aman kimler kimler gelmiş...
Asaf Savaş Akat ve Nilüfer Göle bir köşede... Sinema dünyasını temsilen Yavuz Turgul... Erener Ailesi tam kadro: Serdar-Nil-Sertab... Vogue'un yayın yönetmeni Seda Domaniç... Ünlü şefimiz Mehmet Gürs... Murat Belge, Hale Soygazi ve tabii ki Osman Kavala... Ayşe Sözeri ve Hasan Cemal çifti... Dansçı Zeynep Tanbay ve Ufuk Uras... Vivet Kanetti... 'Yazbükey' markasının yaratıcısı Emel Kurhan... Sinema yazarı Alin Taşçıyan... Çiğdem Simavi ve ona eşlik eden antikacı Serdar Gülgün... Menderes Utku, ablası Nilgül ve sosyete mimarı Mahmut Anlar... İşadamı İshak Alaton... Siyahlar içinde bir Aliye Simavi... Pastacı Senem Betil, babası İbrahim Betil... Örnek çift: Akın ve Gülin Öngör... Mimari baronlar Murat ve Melkan Tabanlıoğlu... Şahin Alpay ve yeğeni Ümit Boyner... Müzisyen Arto Tunçboyacıyan... Gazeteci Amberin Zaman...
Tabii ki Elif Şafak'sız bir parti olmaz... O da davetli...

Kusursuz ütüden çıkmış bembeyaz önlüklü smokinli garsonlar gümüş tepsiler içinde o günkü catering mönüsünden seçkin örnekler sunuyor davetlilere...
Dövülmüş cevizle top haline getirilmiş rokfor peyniri, küçük kaşıklarda ikram edilen 'steaktartare', 'amuse-bouche' olarak 'kimchi' yatağında yıldız anasonlu somon 'sashimi' ve 'aioli'ye batırılmış kuşkonmaz sapları... Ne kadar güzel, ne kadar rafine tatlar...

Ve gecenin onur konukları: Önce Habur'dan ellerinde bayraklarla geçen 'itirafçılar' ve Kandil'den bu davet için özel olarak İstanbul'a teşrif eden Murat Karayılan.
O girerken keman sanatçısı Tuncay Yılmaz en güzel tınıları çalıyor...
Kandil'den abim geldi, evde bir bayram havası...

İstanbul'un entelektüel sosyetesi KCK üyelerini bağrına basıyor.
Tabii ki o gece Kürt personel izinli; şoförler, aşçılar, bahçıvan ve garsonların 'ora'lı olmamasına özen gösteriliyor, davetliler onlara eşlik edecek 'yardımcıları' konusunda nazikçe uyarılıyor: 'Aman hassasiyet sınırları aşılmasın, aman yanımızda çalışanların Kürt kökenli olduğu anlaşılmasın.'

Radikal şıklık, Kürt kimliğine bürünerek o gece Arnavutköy'den bütün İstanbul'a tepsilerde dolaşan kaz ciğeri kokuları gibi yayılıyor.
Karayılan ve arkadaşları onurlarına düzenlenen bu geceden illa ki memnun ayrılacaklar.

***
Park Avenue'deki dubleks dairesinde efsanevi orkestra şefi Leonard Bernstein ve eşi 'radikal şıklık' akımını 1970 yılındaki davetleriyle damga vurmuştu. O yıllarda New York'ta 'radikal şık' bir davet verme modası vardı ve Bernstein'lere 'Kara Panterleri' ağırlamak nasip olmuştu.

Kara Panterler, silahlı mücadeleden çekinmeyen, siyah propagandası yapan ve beyazlara yönelik ırkçı tutumlarıyla bilinen bir örgüttü.
New York jet-set'i hemen bağırlarına basmıştı onları...
Mönü ve konuklar benim hayal gücümden fırlayan davettekine benzerdi...
Ve yazar Tom Wolfe bir başkasına gönderilen davetiyeyle o geceye sızmış, 'Lenny'deki o gece'yi bir daha unutulmamak adına ölümsüzleştirmişti.

***
Neden olmasın, neden Cem Mansur da 2011 yılının ilk günlerinde böyle bir parti vermesin? Fikir benden, uygulamak Mansur çiftine kalmış...
Bugünlerde İstanbul'da müthiş bir Kürtçülük modası var, uygun düşer: Kürt olan, Kürtçe olan her şey kabul görüyor Cihangir, Teşvikiye, hatta Bebek gibi semtlerde.
'İki dilli hayat' resmen başlamadı ama şimdiden çok 'trendy' oldu bu durum.
Defalarca Mahler dinlediğini belirten, Mahler üzerine sayısız 'pazar yazısı' kaleme alan Hasan Cemal birden Ahmet Kaya'yı keşfediyor, hakkında övgüler yazıyor. Oysa birkaç sene önce bir toplantıya Ahmet Kaya üzerine konuşmak için çağırıldığında 'O kim, hiç tanımam' diye yanıt vermişti... Sonradan hatırlattılar: 'Hasan Abi sen onu tanıyorsun, hani hep beraber Yakup'ta otururken bir adam vardı, laf atmıştı, küfürleşmiştik.'
Olsun o günler geride kaldı. Şimdi Ahmet Kaya'nın 'büyük müzisyen' olarak keşfedilmesi gereken günlerdeyiz...

Peki dün bir arkadaşımın beni arayıp 'Yüksek sesle okuyacağım bir yazı' diye heyecanlanması?

Bütün eğitimini Amerika'da tamamlamış ama bu yazı ona derinden dokunmuş.
Ne yazmış, diye bakmaya kalktım... Aslen Türk olan Sırrı Süreyya Önder bugünlerde rating'i bol olduğundan 'Kürt kültürü'nü tanıtıyor: 'Şemame' adlı Kürt halayı varmış, çok güzelmiş...

Dersin kodu: KURD 101.
'Çayda çıra'ya, Karadenizlilerin horonuna, kolbastıya, hatta Zeybek'e tahammül edemeyen elitist Türklerin bugünlerde gözleri kadınlar 'şemamok'a benzetilince yaşarıyor.

Hadi bari hep beraber Cengiz Çandar'ın peşine takılıp Kürtçe öğrenmeye başlayım; 'Şekerim bugünlerde çok in!' Kursa yazılanlara soruyorum, 'Hangi Kürtçe'yi öğreniyorsunuz: Kırmanci mi, Zazaca mı, Sorani mi?' diyorum yüzüme boş boş bakıyorlar...

Selahattin Demirtaş'la konuşmak için Zazaca, Ahmet Türk'le konuşmak için Kırmanci, Talabani içinse Sorani öğrenmeniz gerek.

Ne fark eder... Yeter ki Kürt olsun... Sokakların isimleri Kürtçe yazılsın, şehirlere eski adları verilsin, 'Yaşasın artık kapıcımızla anadilimizde konuşacağız' diyen Akarsu Caddesi sakininin naif heyecanı...

***
Türk olan her şey çok 'out', çok 'passe' ve kötülenmeye mahkum... Zaten bu Cumhuriyet sadece insanlara zulüm yaptı, hiçbir şey üretmedi, yıkılsın, yok olsun... Yakup'ta kadehler bu lanetli Cumhuriyet'in ölümüne kalksın bari!
Bugünlerde hepimizde 'beyazlara özgü bir suçluluk duygusunun' bir benzeri; Türk olmak, Türk doğmak, özellikle de Beyaz Türk olmak utanılacak şeylere dönüşüyor, dönüştürülüyor değil mi?

Bırakalım damarlarımızda akan şu asil kanı bari... Muhtaç olduğumuz kudreti falan.
Ama ne olur, her şeyden önce...

Hadi bir an önce organize olun da Arnavutköy'deki o partiyi gerçekleştirin... Keşke bir başkasının davetiyesiyle aranıza sızabilsem.

-Tom Wolfe, 'Radical Chic: That Party at Lenny's', New York Magazine, 8 Haziran 1970