Washington, DC
Amerikan İmparatorluğu hiç vakit kaybetmeden Bin Laden'in öldürülmesini de kapitalizmin bir zafer gösterisine dönüştürmeyi başardı. Bayraklarını kapıp çeşitli yerlerde kutlama yapanlar kadar Amerikalı bir davranış biçimi hemen devreye girdi: Osama Bin Laden t-shirt'leri, kahve bardakları, anahtarlıklar piyasaya sürüldü...
Bu sürat, bu refleks şaşırtıcı değil mi?
Pazartesi sabahından itibaren sokak satıcıları 'Osama'yı Obama Bitirdi' sloganlı t-shirt'leri tezgahta sergilemeye başlamıştı bile. Bin Laden'in suratına çarpı atılmış yaka iğneleri, otomobil çıkartmaları, anahtarlıklar da 'terör korkusunun bittiği günün' diğer eşantiyonları arasındaydı.
10 dolara satılan bu t-shirt'ler Amerikalıların zaferden de terörden de ticaret çıkarabileceklerinin kanıtı.
Sadece sokak satıcıları değil, 'cupcake' satan pastaneler bile 'NOSAMA Günü Kutlu Olsun' mesajları yazmıştı pastaların üzerine.
Sonuçta Amerika ekonomin bütün güçlerin üzerinde belirleyici, baskın olduğu bir ülke.
Zaten son 10 yıldır terörle mücadelenin temelinde de ekonomi yatmıyor mu? Bin Laden'in varlığı Amerika'nın ekonomik çıkarlarını daha rahat uygulayabilmesi için bir aracı olmadı mı? Petrol için savaşların terörizme karşıymış gibi gösterilmeye çalışıldığını bilmeyen yok zaten.
Bin Laden'in ölümüyle Amerika'nın bir savaş kazanıp kazanmadığı da tartışmalı. Önceki gün Washington Post'ta liberal yazarlardan Ezra Klein'ın çok provokatif bir analizi yer aldı.
'Osama Bin Laden kazanmadı ama başarıya ulaştı' diyor Klein özetle, 'Çok önceden dev imparatorlukların ancak ekonomik olarak çökertebileceğini anlamıştı ve Amerika'ya da bunun faturasını ödetti.'
Sadece Irak Savaşı'nın Amerikan halkına 3 trilyon doların üzerinde maliyeti oldu. Afganistan'daki savaş da en az bir-iki trilyon daha borç demek. Klein, bu hesapların üzerine 11 Eylül sonrası ulusal güvenlik harcamalarını, artan petrol fiyatlarını da savaşın yan ürünleri olarak ekliyor. İkiz Kuleler'in yıkılmasının ardından faiz dalgalanmalarını da vurguluyor ve 2007'yle 2008'de 'balonun' patlayıp ekonomik çöküşün yaşanmasında 'Bin Laden etkisini' görmezden gelmememiz gerektiğini vurguluyor.
'Ama tabii bütün bu faturayı bize Bin Laden çıkarttı da denemez' diye yazıyor, 'Bütün bu paraları kendimiz harcadık, bütün borçları kendimiz yaptık. Bin Laden bizi iflas ettirmedi, ettiremezdi de. Ama neredeyse kendi kendimizi iflas ettirelim diye bizi tahrik etti.'
Zaten tam da bu yüzden bir başka hedef değil İkiz Kuleler'in seçilmesi manidardı. Dün, Güneri Cıvaoğlu Milliyet'teki köşesinde neden New York'un simgelerinden Empire State Building'in seçilmediğini sorgulamış.
Oysa Bin Laden'in hedefi sadece New York'u tehdit etmek, sarsmak değildi. Terör sadece New York'u hedef alsaydı sadece Empire State değil, birçok başka simge bulunurdu zaten. Başta da Özgürlük Anıtı.
11 Eylül çok daha büyük bir proje, çok daha büyük bir saldırıydı. New York bu büyük planın çok ufak bir parçasıydı sadece.
Hedef Amerikan İmparatorluğu'ydu.
İkiz Kuleler de sadece yüksek iki gökdelen değildi, Bin Laden ve ekibi de bunun farkındaydı. İkiz Kuleler, Amerikan İmparatorluğu'nun simgesiydi. İki çirkin blok, Kapitalizmin yerden şaha yükselişini temsil ediyordu. Amerikan İmparatorluğu'nun dimdik ayakta durduğunu.
Bin Laden işte Amerika'nın süper güç konumunu sarsmayı bir ölçüde başardı. Bugün kendi bedeni yok ama Amerikalıların sırtında Bin Laden üzerinden açılmış savaşların borç yükü hala var.

İki başkentin gençleri
Amerikalılara bir moda olsun yeter. Bu modanın içeriğinin boş olup olmaması da önemli değil. Bir rüzgar, o rüzgara göre de yönünü belirleyen insanlar.
Şimdi Georgetown'da bir 'cupcake' çılgınlığı var.
Altı kek, üstü krema, bir kişilik minyatür pasta olan 'cupcake' dükkanları açılmış son bir-iki sene içinde. Bu çılgınlık herhalde 10 sene önce New York'ta vardı, 'Sex and the City'de de kendine yer bulmuştu.
Şimdi 'cupcake' New York'ta eski havasını kaybetti, ama Washington bu modayı yeni keşfetmiş. Cupcake satan dükkanların önünde hafta sonları uzun kuyruklar oluyor. Bir saat bekleyip bir tane pasta alıp çıkıyorlar?
Değer mi; gerçekten değmez. Küçük bir kek üzerinde yer alan yoğun kremanın neden bu kadar büyülü olduğunu yıllardır çözemedim ben.
Washington'ın bu hali bana Ankara'yı da hatırlatıyor.
Geçen sene bir iş için Ankara'ya gittiğimde Filistin Caddesi'nde takılan gençlerde yeni eğilimler fark etmiştim. Genellikle 'birinin oğlu' olan bu tiplerin ortak özelliği gece çıktıklarına Chivas içmeleriydi. Sanki kendilerine ait bir damak tatları gelişmiş gibi Chivas ısmarlayıp dururlardı her gittikleri yerde. İstanbul'a geldiklerinde Chivas satmayan bir yerde bulunduklarında da yüzlerini ekşitir, oradan gitmek isterlerdi.
Babaları Chivas içiyordu ve ondan görmüşlerdi, yoksa viskiler arasındaki farkı bilmelerine imkan yoktu. Zaten rol modelleri de babalarıydı: Babaları gibi bakanlarla ahbap olmak, ihalelere girmek, kadınlarla gezmek istiyorlardı.
Neyse, çok uzattım.
Bu gençlerin yeni bir şey keşfettiklerini fark ettim geçen yaz Ankara'da: Şarap. Hem de roze şarap!
Washington'da da, Ankara'da da yaşayan gençler ne kadar çok sıkılıyorlar değil mi? Hayatlarını renklendirmek için ne kadar uğraşıyorlar ve ne kadar geri kalıyorlar?
Ve biz dışarıdan gelenler de nasıl onlara bakıp kıs kıs gülüyoruz.

Yazmak istemediğim konular
- Başbakan'ın Kemal Kılıçdaroğlu'na 'Kaset başkanı' demesi.
- MHP'lilerin ardı ardına kasetlerinin çıkması.
- İnternet sansürü, sakıncalı kelimeler.
- Başta Ekşi Sözlük olmak üzere bütün diğer sözlüklerin kapatılma girişimleri.
- Aliye Kavaf'ın giderayak hala bir de 'evlenme projesi'yle gündeme gelmesi.
- İzmir Belediyesi'ne baskının anlamı.
- Ucundan kenarından içinden Acun Ilıcalı geçen herhangi bir konu.