-New York-

Dominique Strauss-Kahn'ın tecavüz davasını anlamak için Amerikan yargı sistemi üzerine durup düşünmek gerek. Amerikan mahkemeleri ne yazık ki 'jüri manipülasyonları' ve 'güçlünün iktidarı' konusunda sicili kabarık bir sistem üzerine kurulu. Özellikle zengin ve güçlülerin davalarının nasıl işlediğine bakıldığında sistemdeki çarpıklık hemen göze çarpıyor.
Los Angeles mahkemesinde O.J. Simpson'ın beraat kararı açıklanırken davayı başından beri takip eden yazar Dominick Dunne'ın kameralara yansıyan ikonik bir yüz ifadesi vardır. Yuvarlak çerçeveli gözlükleri, beyaz saçlarıyla medyanın bilinen bir figürü olan Dunne o dönemde en az dava kadar ünlenmişti. Dolayısıyla kameralar bir yandan ona, bir yandan da kararı okuyan yargıca dönüyordu.
Karar açıklandı ve Dominick Dunne'ın ağzı açık kaldı. Öyle bir saniyeliğine, esnemek için de değil. Şoke olmuş ve ağzı öylece kalmıştı birkaç dakika boyunca.
Bütün deliller aleyhine olsa da mahkeme O.J. Simpson'ın cinayet davasından beraatına karar vermişti.
Elbette bu gibi kararlar politik motivasyonlar olabilir: Los Angeles yağmalarının gölgesinde, Afrika kökenli Amerikalıların idol bellediği bir figürün mahkum edilmesinin yaratacağı tepkiden korkulmuş olabilmesi muhtemel.
Ama Amerikan sisteminde akla hayale gelmeyecek avukat ücretlerini ancak şöhretli iktidar sahipleri karşılar. Ve mahkeme düzeni, jüriyi ikna etmek üzerine kurulu bir sistem de avukatlara paraları verildiği sürece istedikleri gibi oynama alanı verir. Bir aşamada mağdur taraf pahalı avukatlar karşısında pes eder.
Michael Jackson'ın çocuklara taciz davasından tertemiz sıyrılmasının da ardında bir avukat vardı. Tom Mesereau'nun geçmişte baktığı davaları incelediğinizde ABD'deki suç oranının yükselmesinde tek başına katkıda bulunduğu bile düşünülebilir: Çocuklarını, karısını öldüren adamları elektrikli sandalyeden döndürmek mi istersiniz, işkencecileri, sapıkları ellerini kollarını sallayarak sokağa salmak mı...
Evet, Michael Jackson da sadece 'çocuk arkadaşıyla' aynı yatakta uyumuş ve başka bir şey olmamıştı! Jüri buna ikna oldu.
Amerikan mahkemelerinin şaşırttığı ve genellikle mağdurun lehine karar verdiği davalarsa genellikle tecavüz iddiaları.
Bunların kuşkusuz en meşhurlarından biri Mike Tyson'ın hapis yatmasına sebep olan 'otelde tecavüz' davası.
Tyson, gecenin 1:36'sında bir partiye davet etmek için Desiree          Washington'ı arıyor. Washington da seve seve bu daveti kabul edip Tyson'ın limuzinine atlıyor, parti bitiminde de otel odasına çıkmaktan hiç çekinmiyor.
Feminist yazar Elizabeth
Wurtzel 'Kaltak' kitabında Washington'ı kastederek 'Hiçbir kadın sabahın 5'inde bir erkeğin otel odasına kahve içmek için çıkmaz' diye yazmıştı.
Ama Washington kendisine saldırdığı ve tecavüz ettiği iddiasıyla Mike Tyson'ı mahkemeye veriyor. Tıpkı DSK gibi kadınlara düşkünlüğü geçmişte başına çok bela açan ve bundan bir şekilde kurtulan Mike Tyson da mahkemece mahkum oluyor ve hapse atılıyor.

DSK'nın serveti
Dominique Strauss-Kahn varlıklı bir adam. Georgetown'da yaşadığı evin fiyatı 4 milyon dolar civarında. Paris'te biri 4 milyon Euro, diğeri 2.5 milyon Euro'ya alınan iki apartman dairesi var. Fas'taki yazlıklarının değeri ise beş yüz bin Euro.
'Havyar sosyalistleri' olarak bilinen DSK ve Anne Sinclair'in servetleri IMF'ten gelen yıllık net 442 bin dolar maaştan ve masraflar için ayrılan 79 küsur bin dolardan gelmiyor.
Sinclair, Fransa'nın en servetli yazarlarından biri. Büyük bir sanat koleksiyoneri ailenin kızı, bu evlilikten önce de zengindi. Zaten bu yüzden de hiç tereddüt etmeden bir milyon doları yatırdı, kefalet olarak kabul edilmesini bekledi olayların ilk gününden beri.
Kuşkusuz, DSK en kuvvetli, büyük ihtimalle de en çirkef avukatları tutacak ve kendisini aklamak için uğraşacak. Günlerdir 'bir kısım medyada' hizmetçiyi karalamak için çıkan haberlerin arkasında bir 'el' yok mu sanki?
Her gün yeni bir araştırma yapılıyor ve son rakamlara göre Fransız halkının yüzde 57'si DSK'ya komplo yapıldığını düşünüyor.
Her bakımdan daha da ilginçleşen bir dava.

Zorunlu bir yanıt
Hayır, görmezden gelmeyeceğim. Ciddiye almıyormuş gibi yapmayacağım. Ne yazık ki Türkiye bizi bu hale getirdi: Adlarını normal şartlarda bilmeyeceğimiz birtakım zavallıları muhatap alır hale getirildik. Çünkü, bakıyorum, bizim 'Şaka gibi' deyip gülüp geçtiğimizi savcılar ciddiye alıyor bir kere. 'Özel yetkili' tetikçi gazetelerin, İnternet sitelerinin hayal gücünü zorlayan yorumları, bağlantılarıyla insanlar hakkında soruşturma açılıyor.
Bugün gazeteci arkadaşlarımız da bu hastalıklı hayal gücünün hedef göstermesi sonucu hapse atılmadı mı?
Dün tamamen bir yalana dayalı böyle bir saldırının muhatabı ben oldum. Hem de bu gazeteye yerleştirilmiş bir tetikçi tarafından.
Bu hastalıklı ruh halini teşhis etmemiz gerekiyor: Köşesinde yalan yazıyor. Alenen yalan yazıyor, evet. Sonra da yalan yazdığını kendi köşesinde itiraf ediyor. Rezil olacağı yerde, üste çıkmaya çalışıyor ve artık alışık olduğumuz bir mantıkla 'Ergenekon yaptı' demeye getiriyor. Ne Ergenekon'muş...
Yedi saat geriden takip ediyorum Türkiye'yi; bu tehlikeli gazetecinin düştüğü büyük mesleki gafleti iş işten çok geçtikten sonra İnternet sitelerinde görünce 'Bu kıza hala gazetecilik yaptırılacak mı' diye düşündüm. Ama hemen sonra 'Aman bulaşmayayım, sonra benden bilir, üzerime kalır, hemen kafasında komplo kurar' dedim kendi kendime. Kendisini nasıl ilk günden beri görmezden geliyorsam, yine aynısını yaptım.
Ama diyorum ya şakalarımız gerçek oluyor diye.
Bir de ne göreyim, kendisine yönelik haklı eleştirilerin sorumlusu olarak beni bellemiş. Köşesinden hedef gösteriyor, aklı sıra ihbar ediyor. Yazdıklarının hepsi yalan, tamamı çamur atmak üzerine kurulu.
Bir süredir bu gazetenin bir köşesi eline tutuşturulan isimleri sırayla infaz etme misyonu güdüyor. Kalemiyle, zekasıyla, birikimiyle baş edemeyeceklerine 'Tutuklansınlar' diye hedef gösteriyor. Ne de olsa 'özel yetkili' değil mi, kendisi karar makamı.
'Bu kıza hala gazetecilik yaptırılacak mı' diye düşünmüştüm ama yazmamıştım. Bu soru bugün tam anlamıyla meşruiyet kazandı.
Gazetecilik bu mudur?

Şeytan yeni adresinde
Amerika'nın en büyük medya gruplarından Conde Nast taşınıyor. Daha kısa süre önce Times Square'deki yeni binasında yer alan ve bünyesinde Vogue, Vanity Fair, New Yorker gibi dergileri bulunduran grup yeni yapılacak Dünya Ticaret Merkezi'ne yerleşecek ilk şirket oldu.
Kuşkusuz, Manhattan'ın finans mahallesine Conde Nast'ın taşınmasının simgesel bir anlamı var: New York medyasının kreması destek veriyor.
Conde Nast taşınmadan önce tek bir endişeleri olmuş. Derginin çalışanlarına tahsis ettiği yüzlerce siyah camlı, siyah renkli    Lincoln araç var. Yazarlar, yayın yönetmenleri her yere bu araçlarla gidiyor. Ayrıca Vogue'a, Vanity Fair'e sık sık çok önemli, şöhretli ziyaretçiler de uğruyor.
Yeni adreste yoğun güvenlikten bu araçlar geçebilecek mi? Ralph Lauren özel aracıyla garaja rahat rahat girebilecek mi? 'Şeytan Prada Giyer'in esin kaynağı Vogue yöneticisi Anna Wintour nasıl ağırlayacak konuklarını?
New York Emniyeti bu önemli kaygı konusunda Conde Nast'ı rahatlatmış. Lincoln'ler rahat rahat girebilecekmiş, güvenlik aramalarından da rahatça geçebilecek bir sistem bulunacakmış.