Bu başlığı Türkiye'yi çok da yakından bilmeyen bir yabancı okusa, muhtemelen büyük bir şaşkınlık yaşar, "nasıl yani?" diye sorardı. Çünkü Müslümanların böylesine çoğunlukta olduğu bir toplumda İslam düşmanlığını tartışmak durumunda kalmak gerçekten de bir şaşkınlık vesilesi...

İslam karşıtlığı, İslam düşmanlığı veya İslamofobi... Hangisi olursa olsun, bu kavramların ekseriyetle Batılı ülkeler için tartışıldığını, sonraları ise Hindistan ve Çin gibi ülkelerle ilgili tartışmaların ortaya çıktığını biliyoruz.

Peki, Türkiye'de İslam karşıtlığı derken neden mi bahsediyoruz?

Öncelikle alemlerin efendisi, Peygamberimiz Hz. Muhammed (S.A.V.) ile alakalı yayımlanan sözde karikatür ile yapılan alçaklığın münferit bir hadise olmadığını anlamak gerekiyor.

Maalesef Türkiye'de İslam düşmanlığının tarihsel, sınıfsal, kültürel, ideolojik ve politik dinamikleri bulunuyor. Hatta bazı bakımlardan Türkiye'de İslam düşmanlığının yapısal ve kurumsal niteliklere sahip olduğunu görmek gerekiyor.

Türkiye'de İslam düşmanlığı o kadar ciddiye alınması gereken bir yapısallık arz ediyor ki en büyük (ideolojik) motivasyonu İslam düşmanlığı olan askeri darbelerle dolu bir tarihimiz var. O kadar ki 28 Şubat döneminde sadece siyasetçilere değil, tüm toplum üzerine kurulmuş bir İslam karşıtı rejimle karşı karşıya gelinmişti. Türk kadınlarının en az yarısını teşkil eden başörtülü kadınların hem eğitim hem çalışma hem de seçilme haklarını gasp eden, dini ve millî atıfları olan bir şiiri okuduğu için Erdoğan'ı hapse atan, imam hatip okullarına gidenlerin üniversiteye gitmesini engelleyen, İslami yaşam tarzına veya kıyafete sahip olduğu düşünülen herkese açık bir ayrımcılık ve baskı yapan, Güney Afrika benzeri bir apartheid rejimi kurulmuştu.

28 Şubat öncesindeki pek çok askeri darbenin motivasyonunu da İslam karşıtlığı oluşturuyordu. Çünkü bu askeri darbelerin kendilerini meşrulaştırmak için kullanacakları bir ideolojik zemin bulunuyordu. Türk modernleşme tarihinin ilk dönemlerinden itibaren İslam'ı "terakkiye mâni" kabul eden anlayışın savunucuları sol, sosyalist, liberal veya Kemalist olarak kendilerini tanımlayan birçok kişi arasından çıkıyordu. Bunu kimileri "din afyondur" diye özetliyor kimi de "dinin baskıcılığından" dem vuruyordu. Tabii burada "din" derken Hıristiyanlıktan, Budizm'den bahsetmiyorlardı.

Bir yandan Türk sineması diğer yandan Türk edebiyatı, hikâyeleriyle dine ve bilhassa da dindarlara yönelik büyük bir itibarsızlaştırma propagandasına alet edildi. Hikayelerdeki en iğrenç karakterler genelde dindar karakter olarak resmedildi.

15 Temmuz gecesi FETÖ'cüler darbe yaparken, darbeye karşı direniş çağrısı yapan camilerden okunan selaları duyup 60'tan fazla cami basıp imamları dövenleri de tarih yazdı.

Bugün halen gündelik hayatta dindar kadın ve erkeklere yapılan tacizlerin, bilhassa beyaz yakalı işlerde yapılan ayrımcılıkların ve mobbinglerin hangi şiddette olduğunu biliyoruz.

Sosyal medyada veya sözde mizah adı altında Müslümanlara dönük hakaretlerin, tehditlerin ne kadar yoğun olduğunu da görüyoruz.

Akademik hayatta veya okullarda lafı dolaştırıp nihayetinde İslam'a ve Müslümanlara laf sokmayı marifet sayanları da tanıyoruz.

İdeolojik taraflarının yanında İslam karşıtlarının önemli bir kısmı da Batılılaşma sürecinde Batı karşısındaki aşağılık komplekslerini telafi etmek amacıyla ve efendisine yaranmaya çalışan köle psikolojisiyle İslam karşıtlığı yaparak prim yapacağını zannediyor. Müslümanları itibarsızlaştıracak bir şey söylediğinde kendisini "aydın" falan zannedenleri de biliyoruz.

Netice itibarıyla İslam düşmanı askeri darbelerin, İslam düşmanı terör örgütlerinin (başta PKK), İslam düşmanı popüler kültür üretimlerinin, sosyal medyadaki ve akademik hayattaki İslam düşmanı imaların, göndermelerin oluşturduğu bir birikimin üzerine oturuyor o ahlaksız karikatür.

Ayrıca karikatürü çizdirip, provokasyonu yaptıran yabancı istihbarat aklını da bu aklın bundan sonra neler planlayabileceğini de ayrıca iyi düşünmek ve sağduyulu olmak da gerekiyor.