Bu köşeyi yakın takip edenler benim çocuklara verilen isimlerle ilgili meseleleri sık sık gündeme getirdiğimi bilirler. Çünkü isim kimliktir ve insanı hayvan türlerinden ayıran şeylerin başında da toplumsal kimliği gelir.

Çocuklara koyulan isimlerin de tarihsel dönemlere göre değişim gösterdiği bir vâkıadır. Türklerin tarihi boyunca da isim verme pratiklerinin nasıl değiştiğini daha önceki pek çok yazıda anlatmıştım.

Neticede her toplumun millî, dini, geleneksel değer sisteminden ortaya çıkmış bir isim literatürü bulunuyor ve o isimlerin her biri milletin anlam ve değerler sistemi içerisinde bir yere tekabül ediyor.

Yalnız son yıllarda çocuklara verilen isimleri duyduğunda insanın gülmesi mi gerekiyor yoksa ağlaması mı, emin değilim.

Normalde insanın kediye - köpeğe vermeye utanacağı saçma sapan isimler Türk çocuklarına bizzat anne babaları tarafından veriliyor. Verilen isimlere bakıldığında dikkat çeken özellik isimlerin kesinlikle Türklüğü veya Müslümanlığı çağrıştırmayan isimler olduğu. Bilhassa da kulağa alafranga gelen isimler olduğu...

Nasıl mı?

Mesela kız çocuklarına sonu -ya, -ra, -na ile biten, alafranga fonetiği olan isimler veriliyor. Yunan-Latin kadın isimlerinin özellikle fonetiğine benzetiliyor. Çünkü isimlerin kulağa Batılı gelmesi isteniyor.

Çocuğuna bu ismi niye koyduğu sorulduğunda ise "evrensel olsun şekerim, yurtdışında sorun yaşamasın" deniyor. Çünkü bu ezik zihniyete göre herhangi bir şey Türklüğü çağrıştırıyorsa yerel, Batılıysa evrenseldir!

Dahası insanın kendi özgün kimliğiyle değerli olduğunu, başkasına benzemeye çalışan "ev zencileri"nin bizzat Batılılar tarafından da kıymet görmeyeceğini bilmiyorlar. Bunu biraz yurtdışında yaşamış herkes bilir hâlbuki.

Kişiliğiyle, zekasıyla, başarısıyla saygın bir kişilik olursanız en zor Türkçe isimleri bile öyle güzel telaffuz ediyorlar ki! Yoksa oraya kaçan FETÖ'cüler gibi kendinize sonradan John, Michael, Freedom falan bile deseniz ciddiye alınmazsınız.

Bu konuyu gündeme getirdiğim zaman sanki çocuklara Öz-Türkçe isim verilmediği için eleştiriyorum zannediliyor. Konu bu değil. Bizim isim verme geleneğimizde bulunan, gerek kadim Türk isimlerinden gerek dini isimlerden gerekse geleneksel isim verme kültürümüzden gelen diğer isimler de kökeni Öz-Türkçe olsun veya olmasın Türk isim verme kültürünün bir parçasıdır.

Yoksa çocuklarına kulağa Batılı gelsin diye kedi/köpek isimleri veren güruhun bir kısmı çocuklara Türkçe sözlükte karşılığı olan isimler de verebiliyor. Ama bu ne o isimlerin saçmalık düzeyini değiştiriyor ne de o ismin Türkçe kökenli olması o ismin Türk isim verme kültüründe yer aldığı anlamına geliyor.

Zaten o tuhaf isimler sözlükteki anlamları sebebiyle çocuklara koyulmuyor.

Bilhassa televizyon dizilerinde çocuk karakterlere verilen isimler veya ünlülerin çocuklarına koyduğu isimler üzerinden bu çocuk isimleri moda hâline getiriliyor. İnsanlar da sanki bir şey varmış gibi bu isimleri taklit ediyor.

Ünlülerin önemli bir kısmı zaten bu millete veya ülkeye bir aidiyet hissetmediği için doğrudan ecnebi isimlerini çocuklarına veriyor.

Benzer bir şekilde beyazlaşmaya çalışan bazı ezik muhafazakârların çocuklarına verilen isimler de tuhaflaşıyor. Yine o kadar İslami isim varken sırf kulağa alafranga geldiği için sonu "-ya", "-na", "-ra" ile biten isimler özellikle aranıp bulunuyor ve çocuklara koyuluyor. "Niye bu ismi koydunuz?" diye sorulduğunda alınan cevaplar ise çok komik. "Kur'an'da geçiyor" veya "Kutsal bölgelerdeki bir, mağaranın, taşın adı" gibi cevaplar alınıyor. 1400 yıldır hiçbir Müslüman'ın, 1200 yıldır hiçbir Türk'ün aklına gelmemiş bu isimler, bu süper yaratıcı dimağlar tarafından icat ediliyor ve koyuluyor.

"Özgün" veya "evrensel" olması; gerekçe ne olursa olsun çocuklarına böyle isimler vererek kendi komplekslerini, köle ahlaklarını tatmin etmeye çalışan bir "başıboş" anne-baba sorunumuz olduğu kesin.