Büyük değerleri zor yetiştiriyor ama kolay yitiriyoruz. "Değer" derken sadece çok malumat sahibi olmaktan, iyi kalem oynatmaktan, çok dil bilmekten veya iyi diplomalara sahip olmaktan bahsetmiyoruz. "Değer" derken Türk ve Müslüman olmanın şuurunda olup, kalbi bu millet için çarpmaktan ve yaşadığımız çağda bu medeniyet için gerçek değerler üretmekten bahsediyoruz. İşte onların sayısı az. Daha da azalıyorlar...

Prof. Dr. Şaban Teoman Duralı'yı kaybettik. Eserleriyle evrensel nitelikli bir iz bırakmış bunu da millî bir şuurla gerçekleştirmiş bir âlim... Geride önemli eserlerin yanında bir dava şuuru ve bütün o Batıcı kültürel hegemonyaya ve her koldan yürüttükleri baskılara eğilmeyen bir özgüven bırakmış dev. Akademik derinliği, kitapları, konuşmaları, söyledikleriyle rüzgâra göre şekil almıyor, rüzgârın yönünü değiştiriyordu. Bu bakımdan da Batılıları ve içimizdeki Batıcı-mandacıları kızdırmaktan ölesiye korkan özgüvensizlerin örnek alması gereken bir rol-model de teşkil ediyordu.

Özellikle de bir kitabı adından muhtevasına kadar Türklüğün son 200 yılının hikâyesini anlatıyordu: Omurgasızlaştırılmış Türklük.

Duralı kitaba bu ismi koyarken Ortega Gasset'in "Omurgasızlaştırılmış İspanya" kitabına atıf yapmış; dilinden düşünce tarzına, inancından devlet geleneğine, tarih şuurundan Türklük bilincine kadar pek çok boyutuyla Türklüğün yaşadığı omurga kaybını irdelemiştir. Bundan sonrası için Teoman Hoca'ya sözü bırakalım:

"Türk'ün kendine mahsus, özgün devlet, toplum yapısı var. Hareket hâlinde devlet ve asker-toplum teşkilatlanışı. Bu belli bir zaman diliminde şartlara uygun düşmeyebilir. O halde başka bir topluma iltihak etmek yerine manevi–maddi yapılanmanı şartlara uyduracaksın. Çevresine ayak uyduran canlı türü diri kalmaya devam eder. Mutasyona uğrayansa ortadan kalkmaya yükümlüdür. Uzun geçmişimizde Tonyukuk–Bilge Han aykırılığını defalarca yaşadık. Örneklerden biri Safevî–Osmanlı zıtlaşması. Birincisi Farslaşırken, ötekisi Türk olarak durmuş, yaşamıştır. Sonuçta intisap edilmiş bütün öteki dinlere oranla Türk milletinin seciyesine en uygun düşenin Müslümanlık olduğu hususu unutulmamalı. Bunun aydınlanmacı, maddeci, mekanikçi, sermayeci, zımnen de Protestan- Anglikan çağdaş İngiliz- Yahudi medeniyeti lehine terk edilmesi; vaktiyle Gök Tanrı–Şaman itikadının yerini Budacılığa bırakması gibi ölümle sonuçlanır. Kurtuluş, aklın ışığında toparlanıp yeniden yapılanmadadır. Taklit; teslim olma, giderek yok olmak demektir. İlk ve büyük taarruz, millî-toplumsal hâfızanın kurtarılıp diriltilmesi cihetinde olmalı. Bu cümleden olmak üzere, klasik yazımızın Latin abeceli yeninin yanına yerleştirilmesi; ardından dilimizin köklü onarımına girişilip -başta zengin tasavvur içerikli söz dağarı olmak üzere- tüm görkemiyle yeniden yapılandırılması; geleneksel mimarîmizin günün şartlarına uygun tarzda geliştirilmesi; musikimiz ile edebiyatımızın ihyası ve nihâyet topyekûn eğitim-öğretim, iç ve dış siyaset, hukuk ile iktisat nizamımızın tekrar şekillendirilmesi zorunludur".

Teoman Duralı Hoca özellikle dil meselesine büyük önem vermektedir. Zira onun deyimiyle bir milletin seciyesinin en bariz göstergesi diline olan saygısıdır. Dünyanın en zengin, büyük, medeniyet dillerinden olan Türkçenin Cumhuriyet dönemindeki yanlış ve tasfiyeci dil politikaları nedeniyle bir imparatorluk dilinden fakir bir dile dönmesi ve bu fakirleşme neticesinde de İngilizce ve Fransızcanın ortak pazarı haline dönüşmesi Teoman Hoca'nın da canını sıkmıştır.

"Cihângir devletler kurup dil bilinci ile kaygısı gelişmemiş, dilini bunca ihmâl etmiş ikinci bir millete tarihte rast gelmek zordur. Günümüzdeyse felâketin şahikasındayız. Dilsiz duygu ile düşünce olamayacağına göre, bundan böyle felsefe–bilime ilişkin, telif şöyle dursun, tercüme bile yapılamaz. Şiire gelince; o da nasıl olsa 'kuşdili'yle iş görür olmuştur".

Bundan sonra entelektüel iddiası olan herkese düşen Teoman hocanın ideallerini, şuurunu devam ettirmek; Türklüğün omurgasına sahip çıkmaktır. Allah rahmet eylesin.