Arap Baharı başladığından beri bölgede devrilen rejimleri gören despotik krallıklar ve emirlikler büyük bir korkuya kapılmıştı. Kendi akıbetlerinden dolayı endişeye kapılıp devrimlerin başarılı olduğu ülkelerde yeni yeni filizlenmeye çalışan siyasal atmosferleri önce bazı karanlık unsurları kullanıp istikrarsızlaştırıp sonra da boğmaya çalışmışlardı. Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) bu boğma harekâtının öncülüğünü yapıyor, demokrasi talepleri kendi ülkeleri için de söz konusu olmasın diye uğraşıyorlardı.

Bu noktada bölgedeki tek demokratik rejime sahip olan ve baskıcı rejimlere karşı demokrasi taleplerinin yanında yer almış Türkiye'ye karşı tavırları da oldukça menfiydi. Özellikle de BAE Türkiye düşmanlığını dış politikasının ana ekseni olarak belirliyor; bu konuda kendisini başka devletlere de kullandırmaya gönüllü hâle geliyordu.

Bilhassa 15 Temmuz Darbe Girişimi'ne belirli düzeylerde destek vermiş ülkelerden biri olduğu tartışması bu çerçevede ortaya çıkmıştı. Sonrasında FETÖ'nün yurtdışında yaptığı yayınların bazılarını fonladığına dair iddialar gündeme gelmişti. Suriye'de Türkiye'nin desteklediği muhalefeti sabote edecek bazı aktörleri devreye sokup sonrasında da Esat'la masaya oturan, Türkiye'nin PKK'ya karşı yaptığı operasyonlara karşı çıkanlar da yine onlardı. Yine aynı şekilde Doğu Akdeniz'de Yunanistan'la; Karabağ'ın işgalden kurtarılması sürecinde Ermenistan'la kurulan yakın ilişkiler bazı Körfez Rejimlerinde emperyalistler tarafından tarih içinde ekilmiş Türk düşmanlığı tohumunu (aynı emperyalistler aynı zamanlarda Ortadoğu'daki Türk etkisini kırmak ve petrolden uzak tutmak için de Türkiye'de Arap düşmanlığı tohumunu ektiler) gösterecek bir aşağılık kompleksini de ortaya koyuyordu.

Dahası Libya'da Hafter'i açıkça her anlamda destekleyerek Türkiye gibi bir imparatorluk bakiyesine açıkça cephe almaya cüret eden bu emirlik Trablus'u ve dolayısıyla Libya'nın tümünü Hafter üzerinden kontrol etmeye de yaklaşmıştı. Bütün bunlar oluyorken ABD Başkanı Trump'tan ve İsrail'le kurdukları ilişkilerden de güç alıyorlardı.

Ama hiçbir şey istedikleri gibi gitmedi.

15 Temmuz gecesi Türkiye taşeron terör örgütü FETÖ'yü ezdi.

Azerbaycan Türkiye'nin desteğiyle Ermenistan'ı ezdi ve Karabağ'ı işgalden kurtardı.

Türkiye Doğu Akdeniz'de kendisine karşı kurulan bütün kirli ittifaklara rağmen tek bir geri adım atmadı.

Türkiye Suriye'nin kuzeyindeki PKK koridoru projelerini çökertti.

Yetmedi, Hafter'in neredeyse kontrolü tamamen ele geçirmek üzere olduğu Libya'da Türkiye devreye girerek Hafter'i ülkenin doğusuna püskürttü.

ABD Başkanlık seçimlerini Trump kaybetti ve Biden Körfez rejimlerine karşı olumsuz bir tavır alarak onları bir anlamda ortada bıraktı.

Başka bir şey daha oldu: BAE ve Suudi Arabistan öncülüğünde önce izole etmek sonra da darbe yaptırarak ele geçirmek istedikleri Katar'da Türkiye büyük bir hamle yaparak bu planları suya düşürdü ve Katar'ın egemenliğine büyük destek verdi. Bütün bunların ardından sistem dışına itip marjinalize etmek istedikleri Katar önemli bir cazibe merkezi olmaya devam etti.

Dahası Dünya'da fosil yakıtların kullanımının artık yakın gelecekte azalacak olması ve iklim değişikliğinin vuracağı ilk coğrafyanın Körfez bölgesi olması gibi dinamikler de BAE için artık ciddi bir eksen kaymasının zaruri olduğunu da ortaya koyuyor.

Hâl böyleyken ve Türkiye karşıtı planların hemen hemen hepsi başarısız olmuşken BAE'nin veliaht prensi MbZ'nin Türkiye'ye gelip anlaşma yollarını araması ve sonrasında Türkiye'ye milyarlarca dolarlık yatırım yaparak ilişkilerini tamir etme çabası anlaşılabilir. Burada Türkiye bir şey kaybetmediği gibi haklı pozisyonunu korumuş ve bundan sonra daha fazla enerji kaybedeceği sorun alanlarını azaltacak formüllerin kendisi için de rasyonel olabileceğini düşünmüştür. Neticede bir savaşın bile sonu vardır ve bir anlaşmayla neticelenir. Önemli olan burada kimin ne tavizler verdiği, kimin konumunu koruyup kazandığıdır.