Pazartesi bu köşede Amerikan ve Avrupa dizi ile sinemalarında çeşitli tasvir veya atıflarla yapılan Türk karşıtlığını tartışmaya açmış; onlarca örnek arasından birkaç tanesini verebilmiştim.

Yine yazımı şu soruyu sorarak bitirmiştim: "Peki, Türk dizi ve sinema yapımcıları bu Türk karşıtlığıyla ne kadar mücadele ediyor? Yoksa içlerinden bazıları bu Türk karşıtlığına yapımlarıyla destek mi veriyor?"

Tüm bu Batı-menşeili Türk karşıtı yapımlarla ilgili uzun yıllar boyu Türkiye'deki birileri "Hollywood'da Türkiye aleyhtarı filmler yapıyorlarsa yapsınlar, o zaman siz de daha iyisini yapın" türünden bir söylem geliştirmişti. Bu hem Batı'nın sömürgeci, ötekileştirici oryantalizmini hafifletmeye çalışan hem de Batı'nın Batı-dışı toplumların elitlerini hâkimiyet altına alan hegemonik ilişkisini görmezden gelen bir bakış açısıydı.

Batı hem Hollywood gibi en temel kültür endüstrisi mecralarına hâkim hem bunun pazarlanmasını ve fonlanmasını mümkün kılacak medya ağlarının mülkiyetine sahip hem de Batı sömürgeciliğinin asırlar boyunca oluşmuş bilimi, felsefesi, sanatı ve kültüründen gelen bir söylem üstünlüğüne haiz.

Dahası Türkiye gibi Batı-dışı toplumların kültürel elitlerini entelektüel, akademik ve ekonomik bağımlılık ilişkilerine sokarak hâkimiyeti altına alıp bir nevi zihinleri sömürgeleştirmişken bu kolay bir şey de değil. Neticede benzer bir Türk karşıtlığının Türk kökenli sinema ve dizi yapımcılarının eserlerinde görüldüğü ve Batı hegemonyasının asimilasyon mekanizmalarının işlediği de söylenebilir.

BATILILARDAN DAHA TÜRKOFOBİK "TÜRK" YÖNETMENLER

Söz konusu Türkofobi olduğunda Batılılara rahmet okutacak "Türk"ler maalesef çok. Bu isimleri medyadan da, akademiden de, siyasetten de biliyoruz. İşte Batı sinema ile dizilerindeki Türkofobiye rahmet okutacak sözde "Türk" yapımcı ve yönetmenler de mevcut.

Mesela Almanya'da yaşayan bir meşhur "Türk" yönetmen var ki Türk karşıtlığında Neo-Nazileri geride bırakıyor. Bir filminde Türk kadınını Alman erkeklerin gözünde bir cinsel obje haline getirmek için çırpınırken başka bir filmde sözde Ermeni Soykırımı propagandası yapıyor. Dahası PKK-YPG'yi öven bir projede olacağını bile söylüyor.

Yine Almanya ve Hollanda'daki "Türk" kökenli yönetmenlerin Türk ailesi tasvirleri evlere şenlik. Hep aynı oryantalist klişeler. Türk kızı Türkiye'den Almanya'ya geliyor ve "baskıcı" Türk ailesi, Türk gelenekleri ve dininden mağdur olup "ileri" Alman kültürüne adapte olmak için bir "özgürlük mücadelesi" veriyor! Neticede ne mi oluyor? Ya "kötü yola düşüyor" ya da Alman bir erkekle sevgili olup medeniyet mücadelesini kazanıyor! Nasıl, aynı 19. yüzyıldaki oryantalist, Türk düşmanı harem tasvirleri gibi değil mi? Evet, Türk kadınını nesneleştiren aynı cinsiyetçi ve kolonyal kafa!

Burada müstemleke zihniyetiyle hareket edip Batılıların hoşuna gideceğini umdukları şeyleri Batılılara söyleyip veya izlettirip efendisinden "aferin" almaya çalışan bir müstemleke profiliyle karşı karşıyayız.

NEDİR BU "KÜRŞAD" DÜŞMANLIĞI?

Avrupa'da yaşayanlar böyleyken Türkiye'dekiler farklı mı? Yine Türkiye'yi kötü, geri kalmış ve suç yatağı göstermeler; yine Türk milletini yobaz, çirkin, cahil ve üçkâğıtçı tasvir etmeler! Bilhassa da dindar karakterleri.

Ama bir de bu Türkofobi'nin Türklüğün ve Türk milliyetçiliğinin sembol isimlerine yönelmesi var ki bu medyada neredeyse hiç tartışılmadı.

Mesela son dönemde yayınlanan üç yapımda da hikâye 1940 veya 1950'lerde geçiyor ve bunlardaki kötü adamların hepsi orta yaşlı ve adları Kürşad! Ne tesadüf değil mi? Hem tesadüf değil hem de cahilce ve anakronik. Niye mi?

Çünkü "Kürşad" ismi Nihâl Atsız'ın "Bozkurtların Ölümü" romanıyla 1946'da ilk defa ortaya çıkmış bir isim. Tarihteki bir kahramana Atsız'ın verdiği bir müstear isim. Yani o yıllarda o yaşlarda birinin adının Kürşad olması mümkün değil.

Mesele sadece son dönemle sınırlı da değil. 90'lardaki beşinci sınıf bir komedi dizisinin en kötü tiplemelerinin adı neydi hatırlıyor musunuz? Kürşad, Alper, Kültigin.

Tıpkı zamanında aynı kültürel hegemonyanın İslâmi isimlere Yeşilçam üzerinden yaptığı itibarsızlaştırma gibi...

Verilecek örnek çok ama yerim bu kadar. Bu konulara ileride yine değineceğiz.