Büyük bir felaket yaşıyoruz. 13 buçuk milyon insanın depremzede olduğu, binlerce insanımızın hayatını kaybettiği ve çok daha fazlasının yaralı olduğu bir büyük felaket. Böyle bir felaket anında kaybettiğimiz insanlarımız için millet olarak içimiz kan ağlarken, herkes daha fazla nasıl yardım yapabilirim diye koşturur; tarihin gördüğü en büyük sivil yardım organizasyonları yapılırken örgütlü kötülük boş durmuyor...

ÖRGÜTLÜ KÖTÜLÜK

ABD'deki Katrina Kasırgası, Japonya'daki Kobe Depremi veya Almanya'daki selde yaşananlarla oradaki anlı şanlı devletlerin nasıl çöktüğü ortadayken ve Türk Devleti tüm o yıkıma rağmen kısa sürede organize olmaya çalışıp afete (tüm olumsuz şartlara rağmen) müdahale etmek için seferber olmuşken ne kadar dışarıdan talimat alan ve fonlanan etki ajanı varsa devreye sokuldu. Sistematik yalanlarla enkaz kaldırma, hayat kurtarma çalışmalarını sabote etmek için çalıştılar.

"Baraj yıkılıyor" haberi ve yarattıkları kaosla enkaz kurtarma çalışmalarına engel olan, enkaz altından çıkarılmak üzere olan insanların ölümünden sorumlu olan bu ajanların yaptığı ne ilk ne sondu. Dahası Hatay'ın nüfus olarak boşalmasını isteyenler ve PKK haritaları gibi küresel projelerde Hatay üzerine yapılan planlar bu minvalde iyi hatırlanmalı.

Öte yandan yıllardır üç beş cümleden öteye gidemedikleri deprem yorumlarıyla çapları ortaya çıkmış, milleti aşağılamaktan başka hiçbir işe yaramayan bazı "deprem uzmanları"nın durumu da yine bu etki ajanlarından farklı değil.

Herkes enkaz altından can kurtarmak, açıkta kalanlara destek olmak için çırpınırken açıkça devlet-millet düşmanı bir nefret diliyle konuşmaktan başka şey yapmayan siyasetçi kılığındaki ajanların durumu da şaşırtıcı değil.

Bugüne kadar PKK'nın terör saldırılarından 28 Şubat ve 15 Temmuz darbelerine kadar hiçbir hadisede milletin yanında yer almamış; kötü gününde acısını iyi gününde sevincini paylaşamamış bu "dâhilî bedhahlar"a kulak asmamak kolay değil.

Ama bunlara kulak asmadan devlet ve milletin el ele büyük bir seferberlik içinde afetin etkileriyle mücadelesi ise sürüyor. Kuşkusuz ilk yaralar sarıldıktan sonra her yerde, özellikle de depremin merkez üssü Maraş'tan bu kadar uzak olmalarına rağmen Hatay, Adana ve Diyarbakır gibi yerlerdeki yıkımların, yıkılan binalardaki sorumluların hesabı sorulacak.

ÖRGÜTLÜ VASATLIK

Şu an ilk yapılacak işlerden biri yardımların organizasyonu ve barınma probleminin çözülmesi. İşte bu noktada devletin aldığı yükseköğretimi uzaktan eğitime geçiş kararı çok ama çok doğru bir müdahaledir. Şu an en acil ihtiyaç barınmayken, bu soğukta yüz binler çadırlarda kalmak durumunda kendini bulmuşken, devletin yaklaşık 900 bin kişilik öğrenci yurtlarını bu ailelere tahsis etmesi çok önemli. Bunun yanında yine aynı şekilde devletin tüm misafirhane vb komplekslerini de yine depremzede ailelere tahsis etmesi de aynı şekilde doğru bir karar.

Bazılarının bu acil ihtiyacı ve bu kararın arkasındaki büyük barınma problemini görmeden bu karara itiraz etmeleri ise hayret verici. Tüm ailesi çadırda soğukta kalırken ve yeni evlerin yapılması için zaman gerekirken o ailelerin çocuklarının üniversitelere gelip derslere devam etmelerinin bir rehabilitasyon etkisi yapacağını söyleyen ve eğitim profesörü olduğu iddia edilen ama ondan başka her şeye benzeyen yurtdışından gelmiş vasat zekâlı başta olmak üzere pek çok kişiden böyle itirazların gelmesi şaşırtıcı.

İhtiyaçlar hiyerarşisinden bile haberi olmayanların, bu soğukta yüz binlerin soğukta kalmasının, aileleri çadırdayken üniversite öğrencisi evlatlarının hiçbir şey olmamış gibi üniversiteye derse gelebileceğini zannedenlerin üstelik pek çok üniversite öğrencisi ve personeli gönüllü olarak o coğrafyada koştururken böyle konuşmaları yanlış. Ayrıca bunun eğitimde fırsat eşitliğine aykırı olacağından da gençlerin ailelerini o durumda bırakıp üniversiteye gittiklerinde (eğer bırakıp gidebilirlerse) nasıl bir psikolojik durumda olacaklarının da farkında değiller.

Üstelik bunun acil bir meseleden dolayı ortaya çıkmış geçici bir çözüm olduğu, imkânlar el verdiğinde yüz yüze eğitimin daha da erken başlayabileceğini hatırlamak gerek. Yoksa herkes eğitimin de üniversite hayatının sosyal hayata katılıma olan etkisinin de farkında. Üstelik pandemi döneminde büyük tecrübe kazanmış uzaktan eğitimimizin sadece 3 ay boyunca sürdürülmesinin barınma sorununu çözmek için göze alınabilir bir maliyet olduğu da ortada.