1990'lardan itibaren hem Batı'da hem de Türkiye'deki Batıcılarda büyük bir İskandinav güzellemesi yaygındı. İsveç, Norveç, Danimarka gibi ülkelerin aslında ne kadar özgürlükçü ve eşitlikçi olduğu hep abartılı abartılı anlatıldı. Bu ülkelerin sosyal demokrasinin merkezi olduğuna dair çeşitli siyaset tezleri; sosyal politika uygulamalarıyla ileri bir sosyal refah devleti modeli olduklarına dair devasa sosyal politika kitapları, makaleleri yazıldı.

Bu anlatı kuşkusuz inşa edilmiş bir anlatıydı. Bırakın eşitliği hayatın pek çok alanında özellikle de gündelik sosyal ilişkilerde ırkçılığın Avrupa'da en yüksek seviyeye çıktığı ülkeler İskandinav ülkeleri olmuştu. İmparatorluk aşamasına geçememiş; yağmacı ve katliamcı Viking kültürünün tarihi zeminine sahip ve farklılıklara uzun süre kapalı kalmış bu coğrafyada ırkçılık ve nefret suçlarına daha fazla rastlanabiliyor. Nitekim daha geçtiğimiz yüzyılda, bu coğrafyadaki Samileri zorla Hristiyanlaştıranlar; arî ırk oluşturma çabalarıyla Sami kadınların kısırlaştırılmasına ve hatta mülkiyet haklarına el koyulmasına kadar soykırıma varacak uygulamaları yapanlar başta İsveç olmak üzere İskandinav ülkeleriydi. Hayatın pek çok alanında ırkçılığın ve ayrımcılığın yaygınlığı ise bu ülkeler söz konusu olduğunda genelde gündeme getirilmedi.

Sistematik ayrımcılık, yaygın ırkçılık ile nefret söylemi biçimlerinin üzerine bir de Norveç'te Breivik'in bir adadaki gençlik kampını basıp 77 genci öldürmesi ise bu İskandinavya güzellemelerine dayalı anlatının altının ne kadar boş olduğunu bir kez daha ortaya çıkarmıştı.

Neticede sistematik Türk ve İslam karşıtlığı da Kur'an-ı Kerim yakmayı bir şiddet veya nefret suçu görmeyip meşru ve kanuni kabul eden bu anlayış da bugün oluşmadı.

Yalnız bu ülkelerle ilgili söz konusu sorunların esas karanlıktaki boyutu bu ülkeler üzerindeki uluslararası vesayet ilişkileridir. 2. Dünya Savaşı sonrası kurulmuş vesayet ilişkilerinin bu ülkeleri bir operasyon merkezine dönüştürdüğü pek çok sorunun temelidir. Bazıları NATO üyesi olmasa bile bu ülkeler Soğuk Savaş dönemiyle siyaset, bürokrasi ve istihbaratlarının kılcal damarlarına kadar Amerikan vesayetinin çeşitli unsurlarının operasyon alanı haline geldi.

Hem bu Amerikan vesayet odaklarının hem de buna karşı Rusya'nın desteklediği bazı hareketlerin cirit attığı alan ise bu ülkelerdeki aşırı sağ hareketler olmuştur. Rusya aşırı sağ hareketler üzerinden Avrupa siyasetine müdahil olmayı bir süredir yöntem olarak seçmişken ABD'nin küresel vesayetinin Gladyo yapılanmalarının bir ayağı da burayı bir operasyonel üs olarak görüyordu.

Öte yandan sanılanın aksine hem Avrupa'nın genelinde hem de bilhassa İskandinav ülkelerinde, Amerikan vesayetinin siyasetteki "yerel" uzantıları sağ siyasetten bile daha çok aslında sol siyasette bulunmaktadır. Eskiden daha üstü kapalı yürütülen bu "Amerikan solculuğu" son yıllarda daha da açık şekilde gözlerimize sokulmaktadır. Üstelik de bu demokrasi, insan hakları ve eşitlik gibi sloganların ardına saklanmaktadır.

Tam da bu nedenle hiçbir alakaları olmamasına rağmen Amerika'nın Ortadoğu'daki operasyonlarında görev almakta, kendilerini hiç ilgilendirmeyen mevzulara girip istasyon merkezi gibi çalışmaktadırlar. Mesela İsveç'in Rusya'dan bu kadar korkarken kendi NATO üyeliğini bile riske atacak kadar PKK'yı sahiplenmesi normal midir? Peki, ya demokrasiden bu kadar bahsederken Türkiye'de darbe yapmaya teşebbüs etmiş, bu teşebbüs sırasında da insanları katletmiş FETÖ'ye bu kadar kucak açması?

Durum böyleyken, İsveç halkı kendi devletine vergi verirken bu vergilerin kendileriyle alakasız bir takım Ortadoğu "operasyon"ları için seferber edilmesini ister mi? Ya da şöyle soralım: İsveç Devleti'ni yönetenlerin iradesinin üzerinde bir vesayet olmasa İsveç durduk yere bu operasyonların unsuru olup kendi pozisyonunu riske atar mı?

Neticede bazı Amerikancı veya Rusçu odakların İslam düşmanlığı ve Türk düşmanlığı üzerinden kendi operasyonlarını bu ülkelerde bu kadar kolay yapabilmeleri buradaki toplumsal, kültürel ve siyasal zemini göstermesi bakımından da önem taşıyor. Söz konusu İslam düşmanlığı olduğunda bu kadar manipülasyona ve kışkırtmaya elverişli bir toplumsal ve kültürel zemine sahip olmaları aslında İskandinavya güzellemesine dayanan anlatının nasıl bir balon olduğunu da gösteriyor.