"Derin Okyanus

İşte böyle uğuldasın isterdim

Ve dalgasında boğulsun

Her Türk tohumu"

Düşünebiliyor musunuz? Bu iğrenç sözler bir ülkenin millî marşında geçiyor. Yunan Millî Marşı'nda! Marştaki Türk düşmanlığı içeren pek çok bölümden sadece bir tanesi bu. 1823'te Solomos'un yazdığı bu sözde şiirde Mora İsyanı sırasında Yunanların Tripoliçe'de kadın, çocuk, bebek demeden 30 binden fazla Türkü nasıl katlettiği ve yaktığı zevkle anlatılıyor.

Ve ırkçı iğrençlik şu nefret söylemiyle devam ediyor:

"Bak ümitsiz eller

Nasıl biçiyor yaşamları

Düşüyor yere kopmuş

Eller, ayaklar, başlar

Palaskalar ve kılıçlar,

Tümüyle saçılmış beyinlerle

Ve yarılmış kafataslarıyla

Arzuları uyandıran bağırlar

Köpekler azalıyorlardı

Ve "Allah" diye bağırıyorlardı Allah!

Fakat Hristiyanların dudakları daha doğruydu.

"Ateş" diye bağırıyorlardı ateş!"

BİR ÜLKENİN MİLLÎ MARŞI BU OLUR MU?

Millî marşlar bir ülkenin, bir milletin en önemli sembollerindendir. Bu nedenle de her sembol gibi o milletin kültür ve medeniyet derinliği; milletin karakteri ve idealleri hakkında fikirler verir. Zira millî marşlar aynı zamanda ulus inşa süreçlerinin de önemli bir yapı taşı konumundadır.

Tuhaftır bizim ülkemizde özellikle de kendine "sol" veya "liberal sol" diyen çevrelerde tuhaf bir Yunan hayranlığı vardır. Eski Yunan, Yunan müziği, Yunan dili vs. gibi sürekli bir şekilde Yunanlara referans veren ve sanki bütün katliamlarına, işgallerine, bugün bile devam eden provokasyonlarına kadar her konuda Türkler haksızmış da Yunanlar haklıymış gibi bir alt-metnin eşlik ettiği bir hayranlık bu. İşte o hayran oldukları Yunanistan'ın millî marşı bu barbarlık.

Bugüne kadar ülkemizde hiç bahsedilmeyen ve hatta başta Selanikliler, Giritliler olmak üzere Yunanistan mübadili Rumeli göçmeni Türklerin bile genelde bilmediği bu millî marşın anlamını bilmek aynı zamanda bugünkü Yunanistan'ı anlamak için de mühim. Çünkü 150 yıldan fazla bir süredir bu marşın zorunlu olarak okutulduğu, ezberletildiği bir eğitim sistemiyle yetiştirilen nesiller bugünkü Yunanistan'ı oluşturuyor. Yunanlar bu Türk düşmanlığıyla eğitiliyor, yetiştiriliyor.

Yetmiyor. Bu marş aynı zamanda 1966'dan beri Kıbrıs Rum Kesimi'nin de millî marşı olarak kabul ediliyor. Kıbrıs'ta "çözüm" ve "adada tek devlet" masalları anlatanların aslında Kıbrıs'taki Rumlara da aynı nefret tohumlarının ekildiğini anlaması için bu marş yeterli.

TÜRKLERİN ÖTEKİSİ VAR MI?

Kendisine "liberal sol" diyen ve esas olarak PKK, Taşnak veya Yunan tezlerine argüman üretme merkezi olarak iş gören sözde entelektüeller Türkiye'de ne kadar çok "milliyetçi ötekileştirme"nin bulunduğunu söylüyordu. Bu çevreler maalesef bir süre bazı İslâmcı çevreleri de etki altına almıştı. Hatta o etki altına girenlerin birçoğu şu anda o çok eleştirdikleri Kemalistlerle ittifak bile yapar hâle geldiler.

Hâlbuki bu çevrelerin çok büyük bir yanılgısı var. Türkler imparatorluk kurmuş bir millet ve diğer imparatorluk sahibi milletler gibi kendisini tanımlamak için bir "öteki"ye ihtiyacı yok.

Bu nedenle imparatorluk sahibi milletlerde böyle bir "öteki" bulunmazken Yunanlar, Sırplar, Bulgarlar veya Ermeniler gibi imparatorluktan kopmuş etnik rejimler kendisini öteki üzerinden kurmaktadır. Buradaki "kurucu öteki" ise kuşkusuz Türklerdir.

Yunanistan da İmparatorluk'tan kopan ve yeni kurulan diğer pek çok ulus-devletteki aşağılık kompleksiyle kendisini Türk düşmanlığı üzerine inşa etmiştir.

İşte hâl böyleyken kendisini Türk düşmanlığı üzerine inşa eden ve neredeyse iki asırdır bütün nesillerini Türklere nasıl soykırım yaptıklarını zevkle anlatan bir millî marşla yetiştiren bir ülke bugün bile süper güçlerin Türkiye'ye karşı kullandıkları kullanışlı bir aparat hâline gelebilmektedir.

Hiçbir savaşı kazanmadan haksızca elde ettikleri o toprakları bile yeterli görmeyip hala Türkiye'nin karasına ve denizine göz dikmeleri, Batı Trakya'da zulme devam etmeleri ve Kıbrıs'ta Türk düşmanlığını sürdürmeleri biraz da bundandır. Böyle bir ülke ile tüm barış çabalarının neden başarısızlıkla sonuçlandığı da ortadadır.