Hayatınızın, gözünüzün önünden komik tiyatro skeçleri halinde geçmesini ister misiniz? Yıllar önce canınızı sıkmış bir olaya kahkahalarla gülmeye, özlediğiniz birini ‘yalancıktan da olsa’ birkaç saniye için görmeye ne dersiniz? Ya da bırakın bunları; birinin geçmişine gülerek göz atmaya, bir cümlenin anında bir oyuna dönüşmesini izlemeye ‘Evet’ der misiniz? Yanıtınız olumluysa size en az bir doz ‘ASPAVA’ önerebiliriz…

TAM DA GÜNÜNDE…
Şu sıralar ‘Pop Star’ın -ön planda da olması- özlenen adamı Osmantan Erkır’ın, uzun zamandır ‘ince ince işlediği’ bir projesi, bir mekânı, bir ‘çocuğu’ var malum: Sahne Beşiktaş. Az biraz şahidim, 1903 yılında Cine Elektra için inşa edilen binayı tarihi dokusunu koruyarak, efemera merakına da uygun eski sokak lambaları, afişler ve fotoğraflarla yeniledi. Bir süredir iyi şovlara ev sahipliği yapan mekânda ilk efsaneleşen iş ise ASPAVA.
Geçtiğimiz çarşamba babamın yaş günüydü; 27 Mart, Dünya Tiyatrolar Günü de ya, bir taraftan, annem ve kardeşimle babamı bir tiyatroda analım istedik. Tam yerine gitmişiz.
Lüferlerin, barbunların, rakı kadehlerinin, bira bardaklarının arasından, Beşiktaş çarşısının içinden süzülerek kırmızı kapılı sahneye ulaştık. Gösteri saati 20.30; saat 20.10 pek kimseler yok… Ama 10 dakika sonra, sanki insanlar akın akın otobüslerle gelmişçesine doldu fuaye. Herkes ayakta, ellerde biletler, bir grup insan da Twitter’daki çeşitli yarışmalardan kazanmış gösteriyi izleme hakkını, yer soruyorlar. 
NEDİR BU ASPAVA?
Yuvarlak masalar etrafındaki sandalyelerde alıyoruz yerlerimizi. Önlerdeyiz… Fonda da eski Türk pop şarkıları; eski dediysek hakkını veren cinsten Mavi Işıklar, Beyaz Kelebekler… Tam saatinde başladı gösteri. Oyun boyunca moderatörlük yapacak Osmantan Erkır ile 5 genç oyuncu çıktı sahneye. Erkır, sahneye çıkacak bir gönüllü istedi. Elimi Osmantan’ın gözüne sokmaya çalışırken, o beni aldı ve tanıttı: “Nilay arkadaşım, bir gazeteci… El kaldırmasa da onu sahneye alacaktım”.
Ve Osmantan ile sahnenin bir ucuna oturduk; önünde, ara ara çeşitli ses efektlerini verdiği bir mini iPad ile bir büyük zil var; karşı tarafta oyuncular, arada da içinde farklı farklı şapkalardan şemsiyelere, televizyondan pikaba, bebeklerden giysilere türlü malzemenin yer aldığı bir dev raf sistemi.
Önce adım, takımım, mesleğim ve aile üyelerimin adı yazıldı tahtaya. Ardından da oyun boyunca ‘beni canlandıracak’ kişiyi seçtim; aslında bir erkek isterdim, ama Burcu Tokuç’un saçlar aynı ben; bir de biraz fazla güzel! Anne, baba ve kardeşimi birer kelimeyle ifade ettim ve ‘gong’… Duyduk zilin sesini oyun başladı.

BIYIKLI ASLI!
Osmantan, ilkokuldan başlayarak sorular soruyor, her 2-3 sorunun ardından bir skeç sergileniyor. Oyuncular ya beni dinlerken akıllarına fikir geldikçe arkalarındaki ışığı yakarak bir skeç sergilemeye başlıyor ya da Osmantan yeterli gördüğü anda, beni durduruyor ve oyun başlıyor.
Herkes gibi ben de kahkahalar atıyorum. Ama benimki biraz da şaşkınlıkla… Bu insanları hiç tanımıyorum, hazırlıklı değilim; kimi zaman çok sıkıcı, çok düz yanıtlar veriyorum ama ekip yine de saniyeler içinde bir oyun kurup aralarında hiç konuşmadan oynuyorlar. 
Bu arada sahnede bıyıklı ve sarı peruklu biri tarafından canlandırılıp ‘yerden yere vurulan’ kardeşim Aslı’da Allah’tan kafa rahat; gülme krizlerine giriyor. Annem ise ünlü Youtube şairi Ahmet Hoşgör gibi ‘Komşulara Çok Ayıp Oldu’ kafasında; sürekli bana sufle veriyor! “Ya bak takdir belgesi aldığını da söyle; oldu mu bu şimdi sen çok zeki bir çocuktun, ya bak ortaokuldaki o birinciliğini de anlatsan”… Anne bu iş öyle olmuyor; “Ortaokulda sevgilin yok muydu yani?” denince “Riziko’ya katılıp şampiyon olmuştum” yanıtı verilmiyor!    
KAPIDAN BİRİ GİRSE
Osmantan birden “Şimdi kapıdan biri girse, kim olsun istersin?” dedi; demek istiyorum ki “Babam”. Hem onu çok özlemişim, hem de yaş günü. Ama eğlencenin göbeğindeyken tempoyu düşürmek istemiyorum. Takıldım da, ne Frida Kahlo diyebiliyorum, ne Abdülhamit mesela! Önce “Babam”, sonra ne alakaysa Kevin Spacey diyorum (House of Card’ı izleyin!). 
Yine beni anlıyorlar Yılmaz Sütçü -bilse ki- ne kadar güzel canlandırıyor babamı! Sahnedeki bana sarılıyor; benim de onlara sarılasım geliyor… İlk yarıda perde böyle kapanıyor. 
Arada annem yedek kulübesinde futbolcu bulmuş Fatih Terim misali, çok şeker, taktik de taktik. 
İkinci yarı üniversiteyle ve ilk sevgililikle başlıyor. Ardından bir olay anlatıyorum; Osmantan “Bu 12’nci oyun, böyle bir hikâye duymadım, hiç unutmayacağım” diyor; oyunu da “Bugüne kadarki ‘en sürreel’ oyun” seçiyor. 
Doğaçlamayla, tamamlamalarla benim zamanında çok üzüldüğüm bir şeyden muhteşem bir hikâye çıkıyor. Ve bir kez daha, az bilinen bir Woody Allen kuralı olan  “Trajedi+Zaman=Komedi” kuralı işliyor. 
Çıkışta ise pek çok izleyici bana “Tanıştığımıza memnun oldum”, “Babanızın mekânı cennet olsun” ya da “Artık Akşam Hafta Sonu›nu daha çok okuyacağım” diyor. Genç oyunculara gelince, hepsi birer keşif! Şimdiden onları tanımakta yarar var; Mutlunur Lafçı mesela muhteşem; Yılmaz Sütçü ve Sinan Mutlu ile önceden de birlikte doğaçlama tiyatro yapıyorlarmış. Ama hem onlar, hem de Burcu Tokuç ile İsmail Nuri her biri ayrı elemelerle bu gösteri için seçilmişler ve şimdi bir yapımcıdan çok arkadaş olarak gördükleri Osmantan Erkır ile harika bir ekipler. Umarım proje kısa sürede televizyona taşınır, hatta yerli formatımız yurtdışına da satılır. 
Ve son olarak herkese dileğim; (ASPAVA) Allah sağlık, para, afiyet versin âmin! 

Fark etmez mi, fark eder!
Önce çok kısaca ‘çıkan kısmı’ özetleyeyim; sonra da yeni günleri müjdeleyelim… 
Her şey Turgut Uyar’ın bana ‘yeniden ve ısrarla’ görünmesiyle başladı ve sonunda bir davet vardı: “Nilay, içinde daha çok İkinci Yeni şairlerinin yer aldığı Can Yücel’li Edip Cansever’li; Cemal Süreya’lı Turgut Uyar’lı; Tomris Uyar’lı Ömer Uluç’lu 26 Mart Ölmeme Günü’nü yeniliyoruz, gelsene…” 
İki hafta önce pazar günü ‘Ölmeme Günü’nü yazdım. Akşam Pazar’ın, bugunbugece.com ile grizine.com’un yazıları, meyhane sohbetleriyle, Turgut Uyar’ın 1985’teki vefatının ardından hiç yapılmayan ‘Ölmeme Günü’ yeniden dilden dile dolaşmaya başladı; Cemal Süreya’nın “Rakı içtiğin gün ölmezsin” dizesi eşliğinde… Ve gelelim günümüze… Listeler yapıldı, ‘o masalardan’ hayatta olanlara, o dönemin tanıklarına, ‘arkadaşlarına’ ulaşılmaya çalışıldı; birkaç gün içinde. 
26 Mart akşamı, Safa Meyhanesi’nde ‘Ölmeme Günü’ masalarının gediklisi, fotografçı (kendi ‘fotograf’ diyor) ve komple sanatçı İsa Çelik vardı başköşede. o dönemin en güzel tanıklarından şair Yelda Karataş ve Turizm eski Bakanı Bahattin Yücel ile birlikte..    
Yelda Hanım, Turgut Uyar ölmeden önceki en son şişenin İsa Çelik’te olduğunu açıklayarak girdi kapıdan… Mor menekşelerden girdiler, “Lenin için içelim” diyen Melih Cevdet Anday’dan çıktılar… Orada konuşulanlar orada kalsın, ben size Çelik’in ağzından, ‘Ölmeme Günü’nün doğuşunu anlatayım… 
İsa Çelik’e banka müfettişliği teklif ediyorlar; o dönem iyi iş; ama o reddediyor. İstediği ‘nefes alacağı bir kültür ortamı’, İstanbul’a geliyor; yetenekli de… Kapağını yaptığı kitaplar sayesinde onlarca şair ve edebiyatçıyla tanışıyor. 
“Atatürk bakışlı bir adamdı” dediği Turgut Uyar ile ilk meyhanesini anlatıyor; Çiçek Pasajı’nda Sev-İç’teler. Çelik, ekibin yanında biraz çömez görüyor kendini. Soruyorlar, “Ne içersin?”, “Fark etmez”, diyor. “Lakerda ister misin?”, “Fark etmez.”, “Cacık?”, “Fark etmez.”
Sonra Turgut Uyar patlıyor: “Ulan niye fark etmez! Votka, şarap fark eder. Rakı, kanyak fark eder.”
İşte İsa Çelik ilk büyük dersini alıyor.

NASIL DOĞDU?
 “Tomris, aynen Turgut ve Edip gibi içmeyi seven bir insan” diye devam ediyor söze İsa Çelik.
“Yıl 1981. O dönem Barış Derneği’ndeyim, Görsel Sanatçılar Derneği kurucu üyesiyim. Bir kalabalık Neşe’de buluştuk. Tomris, ‘Rakı ve Özgürlük Günü diye bir şey düşündük’ dedi. Ben de ‘Tomris, tamam, rakı ve özgürlük de, 6-7 yerden aranıyorum’ dedim! 
Oturduk çakıştırmaya başladık. O sırada tombalacı İsmet de geldi. Biraz bozuk… ‘İsmet bir ölük halin var; iyi misin?’ dedim. ‘Ölük’ de benim uydurmam bir laf. Hani umutsuzdan, mutsuzdan farklı… Tomris cevval zekâ! Bir büyük rakı söyledi. Dedi ki: ‘İsmet önümüzdeki yıl bugüne kadar bu rakıyı muhafaza edeceksin ve gelecek yıl açıp içeceğiz.’ Aldım rakıyı, kâğıt kapladım getirdim. O rakıyı öyle verirsek, biliyorum, alçak İsmet gidecek içecek sonra alacak başka rakıyı getirecek. Dedim ki ‘Herkes imzalasın, bu rakıyı bu kâğıda sarıyoruz, bantlıyoruz’… Sonra imzaladık, İsmet’e verdik. Rakı ve Özgürlük lafı Dünya Ölmeme Günü oldu. Tomris’in lafıdır o… Onu kâğıda sarma, imzalatma fikri benimdir. Kayıtçılığımdan işte…”
İşte böyle başlamış bu hikâye… “Masamızda çok kadın olmadı. Ne Fürüzan, ne Leyla, ne de Adalet Abla katılırdı. Belki de Tomris’le araları iyi değildi, bilemem; ama Nezihe Meriç hep vardı” diyor İsmet Çelik…
Şimdi Ölmeme Günü’nden bir Tunga Uyar, bir İsa Çelik kalmış… Biz de o gece, sarıyoruz Kulüp Rakı’yı ve imzalıyoruz keyifle; gelecek sene büyük katılımla kadeh kaldırmak üzere; Ölmeyen şairlerin gününe…