Ama kadınlara değil, erkeklere benim yazım.
Erkekseniz eğer, 3 dakika kadın olduğunuzu düşünün bu yazıyı okurken.
Sabah ve akşam bindiğiniz, üst üste seyahat ettiğiniz otobüste kadın olduğunuzu düşünün mesela. Sonra caddede yürürken yanınızdan geçen her 10 erkekten 8'inin size nasıl yiyecek gibi baktığını... En basitinden oturup kalkarken etrafınızdaki erkekler yanlış anlamasın diye hareketlerinize nasıl dikkat etmeniz gerektiğini... 
Veya trafikte araç kullanan bir kadın olduğunuzu ve sağdan soldan sürekli sıkıştırıldığınızı, kornalara basıldığını, laf atıldığını...
İşyerinde amiriniz pozisyonunda olan erkeklerin size bakışlarını, iki kat fazla çalıştığınız halde kadınsınız diye terfi edemediğinizi...
Sadece bunlar bile bunalttı değil mi? Bunlar basit olanlar. Biraz daha özel hayata inelim.
Kadın olduğunuzu düşünün. 
Ailenizin istediği ve sevmediğiniz birisiyle, hatta bir akrabanızla zorla evlendirildiğinizi, ardından yıllarca uğraşıp medeni cesaretinizi toplayıp istemeyerek evlendiğiniz akrabanızdan boşandığınızı, çocuğunuzla birlikte kadın başınıza yaşamaya çalıştığınızı, yıllar geçtikten sonra birine âşık olduğunuzu, dul bir kadın olarak bir erkekle görüşmenize nasıl bir gözle bakıldığını, bu bakışların dedikoduya dönüştürülerek eski eşinizin ailesine anlatıldığını, eski kayınpederinizin evinizi basarak sizi ve âşık olduğunuz adamı öldürdüğünü, cesedinizin ailenizden kimse almaya gelmedi diye 15 gün morgda bekletildiğini, en sonunda dramınız haber olunca kadın derneklerinin sizi toprağa verdiğini...
Renginiz attı değil mi?
Siz bir erkek olarak bunu hayal ederken bile sıkıldınız, Diyarbakır'da 21 yaşındaki Meltem Özdaş aynen bunları yaşadı ve öldü. Ve bir kadın olarak şunu da bildiğinizi düşünün. Size tüm bunları yapan, taciz eden, döven, öldürmek isteyen ve hatta öldüren erkeklerin yakalanıp cezalandırılmış olanları (ki genelde ceza almazlar) daha geçenlerde bilmem kaçıncı yargı paketiyle devlet tarafından affedilip serbest bırakıldılar.
Hâlâ kadın olduğunuzu hayal edebiliyor musunuz? O zaman 8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nüz kutlu olsun...

Normal
Bir normalleşme muhabbetidir gidiyor.
Özelikle siyasetçilerin açıklamalarına bakınca epey bir normalleşiyoruz sanırsın.
Peki madem bu kadar normal olmayı istiyoruz ve seviyoruz, o zaman hayatımızın büyük bölümünü alan dizi izleme işinin (ki sadece bizim değil, sayemizde dünyanın büyük bölümünün de hayatınını diziler kapladı) en normal işlerini yayından kaldırıyoruz?
Behzat Ç. ve Kayıp Şehir dizilerinden bahsediyorum. Türk televizyonlarında yayınlanan ve "normale" en yakın iki iş. Behzat Ç. mesela. Türk insanının ve Türk polisinin en doğal haline en yakın iş değil mi? Birçok analiz yapabilirsin Behzat ile ilgili ama en basitinden polisin vurduğu suçlu "Lanet olsun sana dostum" diye bağırmayıp "ha...tir" diye yere düşüyorsa bu bile en hayatın içinden bir iş olduğunu yani "normal" olduğunu göstermez mi? Ya da Kayıp Şehir? Devlet istiyor diye yüzünü ameliyatla değiştirip Irak senin, Filistin benim maceradan maceraya koşan, 32 suikasttan kurtulup en az 20 bombalı saldırıdan yırtan, bunlar yetmezmiş gibi bin yıldır bitmeyen Türk mafyasını çökertmeyi başarıp kafatası açılıp beynine operasyon yapıldığı sırada kaçabilen bir gizli ajanın hayatında sorun yok, içinde Tarlabaşı, köyünden göç etmek zorunda kalan aileler, hayat kadınları, travestiler, otopark mafyası olan dizi mi rahatsız ediyor bizi?
Madem normalleşiyoruz niye normal olana tahammül yok?
Hem Behzat Ç. hem Kayıp Şehir normale en yakın diziler. Ama nasıl bir normalleşme süreciyse artık bu, yayından kalkan onlar oluyor. Soru şu aslında; kimin normalini rahatsız etti bu diziler?