Zaman, dünya gençlerinin geleceklerini ipotekleyen 'karanlık' çağı, meydanlarda yaktıkları ateşlerle aydınlattıkları bir yöne doğru akıyor.

Yeni kapitalizmin, 'yüksek teknolojili finansal hizmet' tezgahıyla üretimden kopararak 'itibarsızlaştırdığı' gençlik, paradan para kazananların ve hükümetlerin yakasını bırakmaya niyetli değil. 

Mağripli genç nüfuslar kendilerinden çalınan hayata, mahkum edildikleri 'işsizliğe' yani 'geleceksizliğe' isyan ettiler.

Bu bir bakıma gençlerin küreselleşmenin onları 'işe yaramazlıkla' damgalayıp, söküp aldığı  insani onurları ve değerlerini yeniden kazanma savaşı da.

Avrupalı gençlerden sonra Tunus ve Cezayirli gençler 'pasif kalabalıklar' olmayı reddedip hayatlarının aktif öznesi olmaya kararlılar.

Mağripli gençler aynı zamanda Tunus ve Cezayir'in parlak yaldızlı ülke imajlarını da yerle bir ettiler.

Modernleşme ve zenginleşme lakırdısının erişmediği iç bölgeler ve yoksul varoşların çocukları sokaklara çıktılar. 

Neoliberal politikalara ve IMF'ye yataklık eden totaliter Tunus yönetiminin eli ayağına karıştı, muhalefetin sesini kesip, yolsuzluklarını örtme kaygısındaki Devlet Başkanı geri adım atsa da gençlerin öfkesi dinmiyor.

Tunus Devlet Başkanı Bin Ali 23 yıldır Tunus'u tek adam diktası olarak yönetiyor, 2009 seçimlerinde yüzde 89.6 oy alarak beşinci kez seçilmişti.

1980'lerden beri 160 devlet kuruluşunu 'özelleştiren' Bin Ali gelecek seçimlerde yine seçilmek için anayasayı değiştirmek üzereydi.

Bin Ali'nin çoğunlukçu rejiminin sosyal muhalefet üzerindeki baskısı ve hak gaspları yoğunlaşırken, Tunus yolsuzluk endeksinde Afrika birinciliğini korumaktaydı.  
Tarihi birliktelik, yoksulluk ve işsizliğin despotizm, ekonomik liberalizm, sansür, devlet şiddeti, insan hak ihlalleriyle olan ilişkisi Tunus'ta da bozulmamıştı.

17 Aralık'ta 'üniversite mezunu' Tunuslu bir genç, sebze sattığı seyyar arabasına polisin el koymasıyla 'polis şiddetini' protesto etmek için kendini yakmıştı.
Polisten gördüğü kötü muamele üzere kendini yakan gençle özdeşleşen binlerce Tunuslu, ülke genelinde sosyal adaletsizliğe ve yoksulluğa karşı gösterilerle sokağa çıktılar.

Tunuslu gençlerle ve polis kuvvetleri arasındaki çatışmalarda şimdiye dek 66 kişi hayatını kaybetti ve protestolar yatışmıyor.

Tunus'ta son haftalarda 5 üniversiteli işsizin intiharı olayları daha da tırmandırdı.
Ve Kuzey Afrika'daki gençlik hareketleri Cezayir'e de sıçradı.

Cezayir'de de petrol gelirinin üzerine yatmaya çalışan yönetim, ülkeyi zenginler ve yoksulluk kast sistemine dönüştüren yine tek adamlı bir baskı rejimi. 
Ve Cezayir'de gıda fiyatlarına yapılan yüzde 30'luk zamlara halk büyük tepki vererek iktidarı sallamaya başladı.

Nüfusunun yüzde 75'i 30 yaş altı gençlerden oluşan Cezayir'in 155 milyar dolarlık petrol nakdinin karşısında yüzde 50'si işsiz gençlik var.

Tunus'ta üniversiteli işsizlik yüzde 44, iç bölgelerinde vasıfsız işsizlik yüzde 70'lerde...
Tunus devlet başkanı eski polis Bin Ali gençleri 'teröristlikle' suçladı ve olayların 'çete' işi olduğunu belirterek üniversiteleri ve liseleri kapattı.

Ama Tunus'ta gösteriler durulmuyor, Bin Ali'nin 2014'te iktidardan çekileceği açıklaması inandırıcı gelmedi. Dün hükümet düştü, olağanüstü hal ilan edildi.

Tarihlerindeki isyan kültürüne sığınan Mağripliler açıkça onları 'umutsuzluklarının' harekete geçirdiğini ve dayanışmalarının harcı olduğunu söylüyorlar.  

Muhalifleri ezen, özgürlükleri kısıtlayan, iktidarı eleştiren rap şarkıcısını hapse atan, piyasacı totaliter rejimlerin üzerine yürüyen Mağripli gençler, tarihin akışına öngörülmedik yönler verebilir... 

Çünkü Neoliberal kapitalizmin hayatlarının içini boşaltıp kenara sosyal atık diye yığdığı gençlik bugünden daha fazla 'umutsuz' olamayacağını derinden biliyor.