Biber gazının “sizin nefes alma hakkınız da bize ait” dercesine üzerimize abandığı Kızılay’da bir genç arkadaşına doğru eğilerek, “Biliyor musun? Ben artık insanları daha fazla seviyorum” diyor... 
Ve içinde kıstırıldığımız ve üzerimize kilitlenen TOKİ yapım dünyalarımızda bizi ayrıştıran sinsi, çatışmacı siyasetin ön yargıları tepetaklak olup biber gazıyla semaya yükseliyordu... 
Genç bir öğrencinin bu kısık sesli itirafı içinde süratle ilerlediğimiz “tarihsel seyrin” kazandırdığı otantik ahlaki haleti ruhiyeyi içtenlikle özetliyordu. 
Eğer kafalarına ağır darbe alarak hayatlarını kaybeden Abdo Can Cömet (22), Mehmet Ayvalıtaş (20) ve Ankara’da beyin ölümü gerçekleşen Ostim işçisi Ethem Sarısülük (26) konuşabilseler bunları söyleyeceklerini geride kalan facebook notlarından öğreniyorduk... 
Yine tarihimizde ilk kez “sermaye-medya- müesses siyaset-devlet” statükosundan bağımsızlaşmış “kolektif-sivil dayanışmanın” ruhunu ve gücünü anbean tecrübe ediyorduk... 
Halkına asgari saygısını kaybetmiş, vatandaşının gözünü çıkaran, canını alan devlet şiddetini pervasızca kullanan buyurgan iktidar, bugünün “tarihselliğini” fitne, nifak, darbe, istikrarımıza komplo vs dikta rejim jargonuyla açıklamaya çalıştıkça kendini tarih-dışı kılıyordu. 
Sözde “itidal” ve “sağduyu” çağrıları yapan siyasi otorite 4117 kişinin yaralandığı, 10 kişinin gözünün çıkartıldığı, 3 gencecik insanımızın öldürüldüğü, binlercesini gözaltına aldığı devlet şiddetinin hesabını yine mal üzerinden 70 milyon TL’lik kamu zararıyla bedelliyordu... 

KORKU İMPARATORLUĞU ÇÖKÜYOR... 
Başbakan yardımcısı “sadece” Gezi Parkı’nı ilk gün savunan vatandaşlardan siyaseten özür dileyip, düşünce ve ifade özgürlüğüne vurguyla demokra tik tepkiyi anladıklarını söyledikleri esnada muhtemelen İzmir’de “baş belası sosyal medyada” attıkları twitler dolayısıyla evlerine operasyon yapılacak 38 kişinin listesi hazırlanıyordu... 
Beklenildiği üzere TCK’nın malum maddeleri devreye girmiş “halkı kin ve isyana” teşvik etmekten insan avı “bilişim yoluyla isyan suçları kategorisine” sığdırılmıştı... 
Dolayısıyla “çökmüş” korku imparatorluğu ihsasıyla böyle operasyon zamanları çoktan geride kalmıştı... 
Artık insanlar kendi hayatının “öznesi ve iradesi” olma bilincine vardığı meydanlara sığınırken, siyasi iktidarın doğru “tarihsel okumayı” yapması hayati önemdeydi... 
Çünkü bugünü ne 1930’ların ne 1950’lerin ne de 1980’lerin sararmış ve çarpıtılmış ihtiyaç halinde kullan at “sivil demokrasi evrak-metrukesi” kurtarırdı... 
Hep beraber tarihsel aralıktan atlamış ve yeni bir gerçekliğin içinde yürüyorduk, CHP idefiksiyle malul Başbakan zihniyetinin kavrayamayacağı bir yerdeydik... 
Ayrıca “kontrolsüz” grupları “içeriden” manipüle edip yıkıcı şiddete sevk eden sonra da toplumsal muhalefeti bunlar “terörist-anarşist” diye yaftalayan devletlu kontrgerilla geçmişimize sıkıca şerbetlenmiştik. 
“Darbe fobisi” fazla kullanılmaktan inandırıcılığı yitirmiş üstelik yeni dünya düzeni artık dikta dönemlerini kapattığı gibi sivil veçheli, az gelişmiş demokrasi paketinde neoliberal otokratizmi servis ediyordu... 
Velhasıl yolumuz uzundu, nefesimiz kuvvetli, omuz omuza, kol kola girmiş şiddetsavar “barışcıl ve ahlaki” direnişimizle devlete demokrasi kültürünü öğretmek bize düşüyordu, halk olmak böyle bir şeydi...