Almanya Uluslararası İlişkiler ve Güvenlik Enstitüsü (SWP) raporlarını takip eder, zaman zaman konu edinirim.

Ülkelerin resmi politikalarını öngörmek ve anlamak için resmi bağlantılı düşünce kuruluşlarının raporları önemlidir.

SWP ise Alman Dışişleri Bakanlığı tarafından finanse edilir ve Almanya'yı anlamak için daha da önemlidir.

Raporlar, dayandıkları bilgiler, çıkardıkları sonuçlar ve önerileri açısından ülkelerin karakterlerini yansıtabilir. Bu bakımdan 'doğru-yanlış' diye değerlendirmek yerine 'ilgili ülkenin doğrusu, görüşü ve harekat planı' olarak bakmak gerekir.

Kuruluşun son raporlarından birini kıdemli uzmanlarından Dr. Yaşar Aydın yazmış.

Çok sayıda politik, askeri ve sosyolojik raporunu okumuştum. Önemli bir kısmında verilerin sağlığına, kıymetlendirmenin taraflılığına ve varılan sonuçların aceleciliğine mesafeli baktığım olmuştur.

Ancak bütün bunların da birer gösterge olduğu düşüncesiyle takibi bırakmadım.

Bu kez Almanya'nın Türkiye ile 'otomotiv teknolojilerinde' işbirliği ihtiyacı ve önerilerine dair raporunu okuyunca daha fazla ilgimi çekti.

Zira Türkiye söz konusu olduğunda, Almanya ve Avrupa'da olumsuz tarafta demokrasi ve insan hakları eleştirileri, olumlu tarafta ise sadece 'askeri kabiliyetleri ve son samanlarda geliştirdiği insansız hava araçları teknolojisi' yer alıyordu.

Otomotiv ise Almanya'nın tenezzül edeceği bir alana benzemiyordu!

Dr. Aydın, yeni otomotiv teknolojilerinin otomobilleri artık 'akıllı cihaz' konumuna getirdiğinden; bu araçların verilere erişim, sokaklarda kitlesel gözetleme, casusluk ve sabotaj amaçlı kullanılabileceğinden bahisle sözü Çin'e getiriyor.

Çin, akıllı otomobil teknolojilerinde hem yazılım hem araç olarak hem yenilikçi hem ucuz ürünlerle ülkeleri zorluyor.

Dr. Aydın, Çin'in elektrikli otomobillerin konum servisleri, haritalar, kamera ve mikrofonlar gibi araçlarla topladığı bilgileri Çin'e gönderebileceğinden; bütün araçların aynı hedef kişiyi yüz tanıma sistemiyle bütün dünyada aynı anda arayabileceğinden; belki insansız bir aracın belki insanlı bir aracın kontrolden çıkarılarak bir sabotaj aracına dönüştürülebileceğinden söz ediyor...

Ve bu tehlikeye karşı, Türkiye ile birlikte çalışarak, Çin otomotiv teknolojilerinin 'güvenlik riskleri en aza indirilmesinin' sağlanabileceğine işaret ediyor.

Konunun bu yönüyle Almanya'ın gündeminde olmasının nedeni, Çin markalı otomobillerin Türkiye'de üretimi için Türkiye'ye yatırım yapılması ve burada yapılacak üretimin Avrupa'ya ihraç edilecek olması.

İronik olan, Çin'in bu yatırımı, Almanya'nın politik baskısı ile yatırımdan vazgeçen Volkswagen'e tahsisli arazide yapıyor olması.

ABD ve Avrupa'nın, hatta NATO'nun Rusya'yı askeri, Çin'i de teknolojik casusluk anlamında 'tehdit' olarak konumlandırması artık otomotiv sektöründe de geçerli.

Dr. Aydın, otomotivden iletişime ve medyaya kadar 'mobilite'nin ve mobil teknolojilerin sadece ekonomik değil, stratejik bir güvenlik konusu olduğunu vurguluyor.

Ve Almanya'ya, Türkiye ile sanayi ve güvenlik politikalarının akıllıca entegre edilmesini salık veriyor: "Alman otomotiv endüstrisi Türk otomotiv endüstrisiyle iş birliğini genişletmeli. Bu, araştırma ve geliştirme, e-mobilite üretimi, otonom mobilite, dijitalleşme ve bağlantılı sistemlere daha fazla yatırım yapması gereken Türkiye için de cazip olacaktır. Ancak Türk şirketleri, bu yatırımları kendi başlarına gerçekleştirmek için yeterli finansal kaynağa sahip değil. Alman hükümeti, daha derin bir Alman-Türk iş birliğinin önünü açabilir. Örneğin, kurumsal engelleri kaldırabilir, Türk vatandaşları ve girişimciler için vize kolaylığı sağlayabilir ve AB Gümrük Birliği anlaşmasının güncellenmesi için AB düzeyinde savunuculuk yapabilir. Bu reform aynı zamanda, Türkiye'nin Çin'den gelen elektrikli araçların AB'ye geçiş noktası olarak kötüye kullanılmasını önlemek için düzenleyici boşlukları kapatma fırsatı da yaratacaktır."

Mermiye ambargodan savaş uçağı satışına!

Önce İngiltere, ardından Almanya, Avrupa ile Türkiye arasında yeni güvenlik işbirliğinin en önemli kilidini açtı: Eurofighter anlaşması.

Oysa daha 5,5 yıl önce, 27 Temmuz 2020'de Almanya Dışişleri Bakanı Heiko Maas, "Türkiye'ye deniz kuvvetlerinde kullanılan araç ve teçhizat dışında, hiçbir silah satışına onay vermediklerini" böbürlenerek açıklıyordu.

Aynı yılın sonunda, Volkswagen CEO'su Herbest Diess'in, Türkiye'deki otomobil fabrikası yatırımını 'siyasi nedenlerle' iptal ettiklerini açıklaması gibi...

Herşey ne kadar hızlı değişiyor?

Sırada Avrupa savunma tedariği programının (SAFE) Türk savunma sanayii şirketlerine açılması var.

Alman SWP analizinde gördüğümüz gibi otomotiv endüstrisinde de yeni ufuklar açılıyor.

Türkiye Avrupa'ya rağmen elde ettiği başarılar ve kabiliyetlerle Avrupa'nın elini uzatmak zorunda kaldığı bir ülke oldu.

Ama unutmadan;

Bunu pek de içlerine sindirerek yapmıyorlar.

Dikkat ederseniz, işin ekonomik ve güvenlik tarafını çok konuşmakla beraber, siyasi taraflarını örtülü geçiyorlar.

AB üyelik süreci ve Rum-Yunan-Fransız engelinden de söz eden yok.

Mümkün olduğunca Türkiye'den çok yararlanmak ama Türkiye'ye siyasi bir fayda sağlamamaya çalışmak politikası devam ediyor.

Ama Türkiye onu da Avrupa'ya rağmen aşıyor.

Avrupa'nın Türkiye'ye karşı kullandığı demokrasi ve insan hakları 'karnesi' de, terör örgütünü kurucusuna feshettiren, militanlara silah yaktıran Terörsüz Türkiye projesinin sonunda sorun olmaktan çıkacak.

Kanımca, Avrupa'nın bugün mobil teknolojiler, güvenlik ve bölgesel etkinlik alanlarından başlayan işbirliği taleplerine, 'değerlendirme raporları' üzerinden cevap vermek gerekiyor.

İsrail'in soykırımının yanında yer alan ülkelerin, Türk insanının ürettiği herhangi bir imkandan yararlandırılması doğru değil.

Türkiye, Alman halkının Filistin'in haklarını savunduğu bir ortamda, hala İsrail'i savunabilen bir başbakanı ödüllendiremez!