Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın, Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esad’a “Halkına savaş açma, demokratik haklarını ver, vatandaş saymadığın Kürtlere

kimliklerini teslim et” demesinin üzerinden 9 yıl geçti.

O günden bu yana Türkiye’nin 4 hedefi oldu ve bunu 9 yıldır dünyaya haykırıyor:

1- Esed rejiminin halkına saldırısını durduralım;

2- Suriye terör örgütlerine yatak olmasın;

3- Suriye halkını Suriye’de güvenceye alacak ‘güvenli bölge’ oluşturalım; Türkiye’ye ve Avrupa’ya göç dalgası olmasın.

4- Suriye’de halkın tüm kesimlerinin söz sahibi olacağı demokratik bir düzen kurulsun.

Türkiye’nin bunları söylerken temelde ‘ahlaki’ ve ‘insani’ gerekçeleri vardı.

Ve bu gerekçeler, aynı zamanda terörü ve göçü de önleyecekti.

Ne ‘NATO müttefiklerimiz’

ABD ve AB ülkeleri, ne de ‘komşularımız’ Rusya ve İran kulak astı bu çağrılara...

Hiçbirinin Suriye’ye sınırı yoktu.

Hiçbirinin Suriye’de akrabaları yoktu.

Hiçbirinin Suriye halkı ile Türkiye gibi tarihi ve kültürel bağları yoktu.

Ama hepsinin Suriye üzerinde ve Suriye üzerinden rakiplerine/düşmanlarına yönelik ‘hesapları’ vardı.

ABD, Türkiye’yi oyalayıp YPG/PKK terör örgütüyle işbirliği yaptı; hem İran’ın ‘Şii ekseni’ni bölecek hem Rusya’ya karşı bir ‘soğuk savaş zaferi’ elde edecek hem de Türkiye’yi sınırında bir ‘terör devletçiği’ ile uğraştıracaktı.

Rusya, Türkiye’yi yanına çekip ABD’ye karşı bir ‘soğuk savaş zaferi’ kazanmaya çalıştı.

İran, Türkiye ile ‘sözüm ona

çözüm ararken’ rejime verdiği milislerle Türkiye’ye karşı savaştı.

AB, sürekli ‘insani kaygılarını’ dile getirdi ama ne ‘Esed Rejimi’ni durdurmak ne de insanları korumak için bir şey yaptı.

ABD, Rusya, İran, AB ülkeleri 9 yıl boyunca ‘rakip tarafın güç tüketmesini’ bekledi.

Sadece Türkiye insani yardım ve çözüm için çabaladı.

3.7 milyon Suriyeli’yi ülkesine aldı; 40 milyar dolar harcadı, harcıyor.

Müttefiklerinden alamadığı desteği, Rusya’nın pozisyon alma iştahından yararlanarak Moskova’dan ‘sınırlı da olsa’ aldı ve Suriye’de ‘fiili güvenli bölge’ oluşturmayı başardı.

Yeni terör ve göç oluşturmaması için İdlib’de inisiyatif almayı kabul etti; sivil ölümleri ve göçleri durdurmayı başardı.

Ama bu kez Rusya, Türkiye’nin bu başarısını törpülemek için ‘Esed’ rejiminin saldırılarına göz yumdu.

ABD ise yine “Rusya’ya kaybettirmek” adına Türkiye ile dayanışma rolüne soyundu.

Herkesin hesabı kendi çıkarına.

Türkiye’nin hesabı ise Suriyelilerin çıkarına...

Zira Suriyelilerin çıkarına olan, terör örgütleri tarafından paylaşılmamış, terör rejimi tarafından yönetilmeyen, demokratik ve güvenli bir ülke, Türkiye’nin de bütün beklentilerini karşılayacak.

Türkiye bu aktörlerden hiçbirinin, ne ABD’nin ne Rusya’nın ne AB’nin ne de İran’ın ‘doğrudan hedefi’.

Ancak hepsi de Suriye’deki krizden rakipleri kadar Türkiye’nin de başarılı, güçlenerek çıkmasını arzu etmiyor.

Bunu arzu etmeyen başkaları da var.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ‘beşinci kol’ diye işaret ettiği ‘içeridekiler’…

Onları tanıyorsunuz.

Ordu seferdeyken bile kendi küçük hesaplarının peşinden koşanlar…

Hatta, Türkiye’nin krizin zirvesiyle karşı karşıya kaldığı; aynı anda başarı fırsatının da önünde olduğu günlerde bu ‘küçük hesabı’ için kendilerince ‘en büyük adımları’ atanlar.

“Cumhurbaşkanı İdlib’le uğraşıyor, dünya liderleriyle konuşuyor; Putin’le görüşüyor, bizimle uğraşamaz” gibi bir zihni sefaletle, kendilerini tarif eden hakaretlere başvurarak…

‘Beşinci kol’un ne olduğunu dünkü AKŞAM gazetesinde Erdoğan’ın bu sözünü taşıdığımız manşetin içinde hatırlattık.

Wikipedia’da beşinci kol, “fiilî müdahale ile ele geçirilemeyen bir kitleyi ya da devleti, müdahaleye uygun hale getirmek yapılan her türlü manevî yıkıcı çalışma” diye tanımlanıyor.

“Beşinci kol, mukavemeti yüksek bir toplumda çalışamaz, o yüzden insan psikolojisine, sosyolojiye çalışır, halk düzenine saldırır.”

“Bilgi, saygı, devlete ve millet sadakat kaygısı olmayan bireyler, psikolojik açıdan rahatsız bir toplum yaratmayı amaçlar.”

Kimin nerede durduğunu gördüğümüz bu günlerde Cumhurbaşkanı’nın ‘beşinci kol’ hatırlatması çok önemli.