ABD'yi mutlak güç gören, her taşın altında Yahudi arayan bir kafaya sahip olanlar için Avrupa ülkelerinin peş peşe Filistin'i devlet olarak tanımaları da büyük oyunun bir parçası. Bu çarpık zihniyetin oluşumunda Siyonizm'e gereğinden fazla güç atfeden siyasetçilerimizin ve halkların iradesini görmezden gelen özgüven yoksunu sözde fikir adamlarının rolü büyük elbette.

Onlara göre ABD'nin Afganistan'da yaşadığı hezimet de gerçekte bir oyun, Irak'taki başarısızlığı da kimsenin bilmediği gizli planların bir parçası. İlginç bir hayal dünyaları var: Ne kısmi başarılardan tatmin oluyorlar ne de düşmanın yenilgisinden mutlu.

Bunlar Türkiye'nin savaş uçağı ve insansız uçak gemisi yapabileceğine inanmayan kitlelerin, diğer cenahtaki izdüşümleri. Birbirlerine çok benziyorlar. Çünkü her iki kitle de iki asırdır mağlubiyet yaşayan ve bunun aşılmaz bir kader olduğuna inanan bir toplumun fertleri.

Bu yüzden Karabağ'da zafer kazanıldığında sevinemez, Libya'da düşman boyun eğip uzlaşmaya yanaşsa altında başka şey arar. Onların gözünde verilen diplomatik mücadelenin, sahada büyük fedakarlıklarla elde edilen zaferlerin hiçbir önemi yoktur.

İşgal ettiği Filistin'i 28 yıl boyunca atadığı sömürge valisiyle yönetip, 1948'de çekilirken ardında İsrail'i miras bırakan İngiltere'nin bugün Filistin'i devlet olarak tanıması şaşırtıcı gelebilir. Fakat bir şirket aracılığıyla iki yüzyıl boyunca koskoca Hindistan'ı yöneten İngiltere'nin 1947'de bir gece ansızın kıtadan ayrılma kararı aldığını düşünmek daha şaşırtıcı değil midir?

Eğer Hint halkının bağımsızlık uğruna verdiği uzun mücadeleyi görmezden gelirseniz, üzerinde güneş batmayan imparatorluğun bugün Filistin'i neden tanıdığını da anlayamayabilirsiniz. Artık ne 19. yüzyılın İngiltere'si var ne de Londra'da tüm dünyaya nizamat verecek bir güç.

Filistin toprakları 1948'den beri işgal altında ve BM'ye göre burada tek bir resmi otorite vardı: İsrail. BM 1947 yılında burada Arap ve Yahudi olmak üzere iki devlet kurulmasını kabul etmişti. Ancak Arap ülkeleri bunu asla kabul etmediler ve İsrail'in kuruluş ilanını savaş gerekçesi saydılar.

O günden bu yana yapılan tüm savaşlarda İsrail topraklarını genişletti. Sonunda 1967'de hem Gazze'yi hem de başta Kudüs olmak üzere Batı Şeria'yı bütünüyle işgal etti. Yani fiilen Filistin diye bir toprak parçası yok.

Fakat Gazze'deki soykırım karşısında tüm dünyada yükselen tepkiler Batı ülkelerini de harekete geçmek zorunda bıraktı. Eğer Gazze halkı soykırım karşısında vatanlarını terk etmeyi tercih etselerdi, bugün bu sonuçla karşılaşmazdık. ABD, tüm dünya karşısında yalnız kalmış oldu. Avrupa 2014'te İsveç'in başlattığı tanıma kararı sürecini bugün İngiltere'nin kararıyla tamamlamış oluyor. Geriye birkaç önemsiz ülke kaldı.

Tanınan devletin Mahmud Abbas liderliğindeki Filistin Yönetimi olması ise tüm bu tarihi süreç içerisinde oldukça küçük bir detay. Hamas ya da diğer vatansever hareketler yaşadıkça tanınan devletin liderliğinin ve sınırlarının ne olduğunun çok bir önemi yok. Sadece bir karış toprak üzerinde dahi olsa Filistin diye bir devletin tanınması önemliydi. Gerçekleşen şey budur.

Tanınma karşılığında Hamas'ın Filistin yönetiminden uzaklaştırılacağı iddiası ise gülünç. Çünkü şu anda ne Gazze'yi ne de Ramallah'ı Filistinliler yönetiyor. Olmayan bir iktidarın yok edilmesi de mümkün değil.

Filistin bundan sonra çok daha fazla konuşulurken, İsrail giderek daha fazla tecrit edilecek, yalnızlaşacak. Bu başarı, iradesini teslim etmeyen Filistin halkının ve başta Türkiye olmak üzere haklı mücadelesine destek veren ülkelerin başarısı olarak görülmeli.

Ya her şeyin "ardındaki büyük oyunu görenlerin" iddiaları ne olacak?

Onlar "Hamas'a terörist" diyenlerle kol kola miting yapmaya devam edebilirler.