Türkiye tam 40 yıldır Batılı istihbarat örgütleri tarafından yönetilen terörist saldırıların hedefinde. Metropollerimiz korkunç saldırılarla sarsıldı yıllarca. Bu yüzden sokakta yürümekten dahi korkar hale gelmiştik. Faili meçhul siyasi cinayetler toplumsal kamplaşmayı derinleştirmek için profesyonelce tezgâhlanmıştı. Önceki gün Taksim'de gerçekleşen saldırı da bu çirkin terör eylemlerinin sonuncusu. Fakat bir farkla.

Önceden tüm siyasi cinayetlerin faili meçhul kalır, dezenformasyon alabildiğince yapılır, darbecilerin güdümündeki medya olayın doğrusunu değil, siyasi operasyonun amacına uygun şeklini servis ederdi. Böylece terörün amacı yerini bulmuş olurdu. Çünkü dağdaki ya da şehirlerdeki terör mensuplarını eğiten, finanse eden, eylemin gerçekleşmesinden sonra kaçmasını temin eden, ulaştıkları yerde iltica etmelerini sağlayanlarla; terörün devamından çıkar devşiren sözde güvenlik mensuplarının patronları, yalan ve çarpıtma haber yazan sözde medyayı arkada yönetenler aynı merkezlerdi.

Bugün değişen şey, bu tezgâhın bozulmuş olmasıdır. Teröristin efendileri aynen işlerini sürdürse de, güvenlik birimlerimiz içerisindeki uzantıları artık tamamen ezilmiş durumda. Son kalıntıları ise 15 Temmuz'da büyük darbe yediler. Hala gizli saklı kalanlar varsa –ki hala operasyonlar sürdüğüne göre var- hiç de kolay hareket edemediklerini, terörün faillerinin çok kısa sürede derdest edilmesinden anlayabiliyoruz. Medyadaki uzantıları ise "fonlarla" ayakta kalmaya çalışsalar da artık etkilerini büyük ölçüde yitirmiş durumdalar. Çünkü manipülasyon için gerekli malzemeyi sağlayacak "içeriden bilgi" ilişkisi artık yok.

Korkunç saldırı gerçekleştikten sonra sosyal medyaya getirilen kısıtlama biraz gecikmeli olsa da çok yerinde bir karardı. Böylece zanlıların yakalanmasını sekteye uğratacak kirli bilgi trafiği kesilmiş oldu. Ayrıca terörün efendilerinin çok iyi bildikleri ve daha önce defalarca yaptıkları sahte bilgilerle infial oluşturma, kışkırtma, insanları birbirine düşürme gibi çirkin işleri bu defa yapamadılar.

Bugün itibariyle terör saldırısını PKK'nın Kobani'deki bir terör grubunun yaptığı ortaya çıkmış gibi. DEAŞ ya da DHKP-C yapmış olsaydı da hiçbir şey değişmezdi. Sonuçta birbirinden ideolojik olarak farklı gibi görünen tüm bu yapılar aynı merkezden yönetiliyorlar. Bu o kadar net bir bilgi ki, ABD Başkanları bile birbirlerini suçlarken bu gerçeği itiraf etmekten çekinmiyorlar. Üstelik sahada bu örgütlerin nasıl bir alışveriş içerisinde bulunduklarını unutmuş değiliz. Rakka'ya sıkışan DEAŞ'lıların ABD helikopterleriyle güvenli bölgelere taşındığına dair görüntüler hafızamızdaki tazeliğini koruyor.

Terör örgütlerinin kimliğinin, ideolojisinin onlara karşı verdiğimiz mücadelede bir önemi yoksa önemli olan ne? Birincisi, eylemi gerçekleşmeden engelleme kabiliyetimiz. Güvenlik birimlerimiz bu konuda oldukça deneyimli ve başarılılar. Sansasyonel ölçüde pek çok büyük saldırı istihbaratımız sayesinde açığa çıkartıldı ve son anda engellendi.

Fakat terör eyleminin engellenmesi için gösterilen çabalar kadar, olayın gerçekleştiği andan itibaren ortaya konulan tavır da çok önemli. Çünkü bir terör örgütü için asıl faaliyet alanı bundan sonrası: Toplumda korkuyu yaygınlaştırmak, yalan haberlerle güvenlik birimlerini meşgul ederek elemanlarının kaçmasına zemin hazırlamak, etnik ve mezhebi ayrışmayı çoğaltacak kışkırtmalar yapmak.

İşte bir haberi teyit etmeden ya da ilgilisine ulaştırmak varken ulu orta servis etme şehvetine kapılanlar, bu işi ne kadar iyi niyetle yapsalar da teröre hizmet ediyorlar. Zaten teröre yardımı profesyonel olarak, fonlanarak yapanlara bir de hırsına yenik düşen yaygaracılar eklenince terörün efendileri bayram ediyor.