Suriye PKK'sının kendisini gizlemek için kullandığı isim SDG birkaç gün içerisinde teslim bayrağını çekti. Bölücü örgütün gücünü olduğundan büyük gösterebilmek için yıllardır söylenen "100 bin teröristin ülkenin üçte birini kontrol ettiği" yalanı da birkaç saat içerisine çöktü.

Deyrizor ve Rakka'nın ciddi bir çatışma olmaksızın saatler içinde el değiştireceğini söylediğimde "büyük stratejistler ve emekli askerler" küçümseyen bakışlarla cevap veriyorlardı. SDG'nin iddia edildiği gibi on binlerce donanımlı militanı olduğu tamamen propagandaydı. Halk desteğine asla sahip olmadılar.

ABD şemsiyesi olmadan bir hiçtiler. Efendilerinin Suriye'de oluşan yeni dengeler karşısında aldığı pozisyon değişikliğiyle dağılıp gittiler.

Nasıl oldu da bu kadar yanılabildiler? Nasıl yıllarca PKK'yla mücadele ettiği söylenen paşalar örgütün propagandasına teslim olabildiler? Gerçek şu ki büyük çoğunluğu Suriye sahasında olup bitenden hiçbir şekilde haberdar değildi.

Diğer kısmı ise varlığını PKK'ya borçluydu. Terör bir tehdit olduğu sürece sözlerine itibar ediliyordu. Yoksa 1930'ların o köhne, o baskıcı ilkel düşüncelerinin toplumda bir alıcısı kalmazdı.

Suriye'de 14 yıldır yaşanan acı tecrübeyi, aktörleri, örgütleri ve halkı tanımadan yapılan tüm yorumlar, analizler işte bu yüzden çöktü.

Ben stratejistim ne de asker. Fakat gerçeği görebilmek için sanırım bu ikisinden de olmaya gerek yok. Suriye halkının 14 yıldır yaşadığı ıstırabı ve neler yapabileceklerini anlamak için dertlerini dinlemek, naylon çadırlarda sofralarına oturmak, soğuktan titreyen çocukların gözlerinin içine bakmak yeterli.

Terör örgütlerinden ve Esat'ın karanlığından kurtarılan bölgelerde yaptığımız yardım faaliyetlerinden birisini hiç unutmuyorum. Çocuklara bot ve mont dağıtırken bize yardımcı olan Türkmen komutan mutat olduğu üzere yanıma bir koruma vermek istemişti.

Cerablus henüz DEAŞ'tan temizlenmişti. Ancak hala canlı bomba saldırıları yapıyorlardı. Komutanın koruma olarak gönderdiği ekip Deyrizorlu gençlerdi. Başlarında bizimkilerin verdiği isimle Memati bulunuyordu. Ben iki kaleşnikoflu adam beklerken Memati doçka denilen bir uçaksavarla geldi. Tüm şehri önde uçaksavar ardında yardım kamyonuyla gezdik. Dünyada uçaksavarla korunan nadir insanlardan biri olabilirim. Bu tuhaf durumu hatırladıkça hala gülüyorum.

DEAŞ Deyrizor'u ele geçirirken Memati'nin aşiretinden 850 kişiyi katletmişti. Ailelerinin büyük kısmını yitiren bu gençler hem DEAŞ'a hem de onlardan sonra şehri ele geçiren PKK'ya karşı öfke doluydular.

Yardımı dağıttıktan sonra Fırat'ın kıyısında oturup birlikte balık yedik. Karşımızda Ayn el Arap (Kobani) görünüyordu. Ayaklarında terlikle dolaşan ve çatışma sırasında dahi bot giymeyen bu gençler DEAŞ'ı ezip geçmişlerdi. PKK ise gözlerinde küçük bir böcekten farksızdı. "Yakında" dedi, "Fırat'ın diğer kıyısında da balık yiyeceğiz. Söz mü?" Söz.

Sonra bir hatıra fotoğrafı çektirdik. Ayaklarda terlikler ve doçkayla. Tek kelime Türkçe bilmeyen Memati bozkurt işaretiyle poz verdi. Minnettardı Türkiye'ye. Tüm dünya terk ettiğinde dahi Türkiye onları yalnız bırakmamıştı.

Deyrizor'u, Rakka'yı ve dahi Suriye'yi anlamak için yapmanız gereken şey, yüzlerce sayfa analiz yerine bu terlikleri doğru okumaktır.