İran'daki protestolar binlerce kişinin güvenlik güçleri tarafından öldürülmesinden sonra büyük oranda durdu. Bu kitlesel kıyım internet ve telefonun kesildiği bir ortamda gerçekleştiği için ancak cenazeler morglarda yığıldıktan sonra dünya yaşananlardan kısmen haberdar olabildi. Öldürülenlerin cenaze törenleri de yeni eylemlere sebebiyet verdiği için kitlesel törenler yasaklandı.

Fakat tüm bunlar rejimin olaylardan güçlenerek çıktığı anlamına gelmiyor. Hamaney'in çağrısıyla meydanlara çıkan rejim yanlılarının oluşturduğu kalabalık görüntü Tahran'ı şimdilik memnun etse de onlar bunun bir göz boyama olduğunun farkında. Çünkü asıl önemli olan şey yani "gönül bağı" yıkılmış durumda.

İran devrimi tüm İslam dünyasını derinden sarsan bir olaydı. Etkileri Şiilerin yoğun olduğu Irak ve Lübnan'da doğal olarak güçlüydü. Ancak Sünni dünyada en güçlü düşünsel etkiyi Türkiye'de yapmıştı.

400 yıl boyunca Sünni dünyaya liderlik eden Türkiye'de İran devriminin İslamcı düşünce üzerinde bu denli etki kurabilmesi Humeyni açısından büyük bir başarıydı.

Arap dünyası İran'dan gelen bu dalgaya karşı kendini büyük oranda kapatmıştı. Devrimin önde gelen isimleri olan Ali Şeriati, Mutahhari, Beheşti ve Humeyni gibi figürlerin kitapları Lübnan gibi birkaç ülke dışında yayınlanmadı. Ancak Türkiye'de başta bu isimler olmak üzere İranlı pek çok yazarın eserlerinin neredeyse tamamı yayınlandı. Öyle ki Ali Şeriati'nin Türkçeye çevrilmiş tam 59 kitabı bulunuyor.

80'li ve 90'lı yılların İslamcılarının kitaplıklarında Ali Şeriati'nin eserleri, Gazali'nin, Elmalılı Hamdi'nin, Mehmet Zahit Kotku'nun, Hüseyin Himi Işık'ın, Mevdudi ve Seyyit Kutup'un kitaplarıyla yan yana dururdu. İslam dünyasının hiçbir yerinde göremeyeceğiniz bu çeşitlilik Türkiye İslamcılarının sahip oldukları "fikri derinlik ve tolerans kadar", Türkiye'de devletin laik olmasıyla da izah edilebilir. Çünkü devlet açısından Kutup ile Şeriati aynı derecede kendisinin uzağındaki figürlerdi.

İran rejimi Türkiye'deki bu iklimi çok iyi kullandı. Gazeteler, dergiler, dernekler aracılığıyla güçlü bir lobi faaliyeti yürüttü. Türkiye'deki kadar dünyanın hiçbir yerinde İran devrimini olumlayan kitap, makale ve şiir kaleme alınmamıştır.

Merhum Mehmet Şevket Eygi gibi bazı yazarlar ve Ehl-i Sünnet akidesi konusunda hassas bazı cemaatler dışında bu rüzgâra açıktan cephe alan kimse yoktu. Onlar da İslamcılar tarafından "mezhepçilik" yapmakla itham edildiler. İslamcılar İran devriminin adeta gönüllü elçisiydiler. Açıkçası kendimi de bu iklimin dışında tutmuyorum.

Fakat her şey İran'ın Irak işgalinde aldığı tutumla değişmeye başladı. Suriye'deki halk ayaklanması ise bir dönüm noktası oldu. İran'ın Esat rejimine açıkça destek vererek katliamlara bizzat iştirak etmesi bardağı taşıran son damlaydı. 14 yıl boyunca her gün Hamaney rejiminin Suriye'de işlediği cinayetlere tanıklık ettik.

İran'ın en çok kültürel yatırım yaptığı Türkiye'deki etkisi yok oldu. En kıymetli bağ gönülde oluşandır. Bu yitirildiğinde geriye hiçbir şey kalmaz. Hatta kalan tortu düşmanlığa dahi evrilebilir. İran inkılâbının asıl yitirdiği şey budur.

Şimdi İran rejimine karşı çıkan herkesi Mossad ajanı diye yaftalamak günü kurtarır belki ama geleceği inşa edemez.

Humeyni, "İnkılab-ı ma inficar-ı nur bud" demişti. İnkılâb adeta bir nur gibi fışkırıyordu güya. Oysa hem İran halkının hem de coğrafyamızın üzerine bir kâbus gibi çöktü.