ABD askerlerinin Venezuela Devlet Başkanı Maduro'yu yatak odasında bir suçlu gibi derdest edip kendi topraklarına götürmesi sonrasında en çok duyduğumuz şey cümle "uluslararası hukukun öldüğü" oldu. Ekranlarda arz-ı endam eden birçok kişi sözlerine böyle başlıyor: "Dünya artık orman kanunlarıyla yönetiliyor"

Güldürmeyin. Duyan da dünyanın bugüne kadar adına "uluslararası hukuk" denen bir şeyle idare edildiğini sanır.

Gerçek şu ki, kurulduğundan bu yana dünyaya tek bir gün dahi "güçsüzleri koruyan ve tüm ulusları bağlayan bir hukuk" egemen olmadı. Toprağınızı, namusunuzu üzerinde herkesin ittifak ettiği iddia edilen metinlerle değil, silahınızla korursunuz.

Güçlü değilseniz adaleti de sağlayamazsınız. Dünyanın nispeten daha adil olduğu kısa süreli parlak çağları iyi niyetli güzel sözlerle değil, mızrakların gölgesiyle mümkün oldu.

İnsan hakları, eşitlik ve demokrasi mi? Onlar son iki yüz yılın en büyük palavrası. Amerikalılar o çok övündükleri ve "insanlık için temel ilkeler" diye pazarladıkları 1776 tarihli Bağımsızlık Bildirgesi'nden kısa bir süre sonra, üstelik en ehlileştirdikleri Kızılderili kabilelerini katledip sürgün ettiler.

Oysa bugün uluslararası hukukun temel metni diye okutulan ABD Başkanı Jefferson'un hazırladığı bildirgede "Tüm insanlar eşit yaratılmıştır. Yaşam, özgürlük ve mutluluk arayışı Tanrı tarafından verilen temel haklardır" deniliyordu. Öyle görünüyor ki işgal ettikleri kıtanın yerlileri o insan grubuna hiçbir zaman dahil olmadı.

Lahey Sözleşmesi'nden kısa bir süre sonra patlak veren I. Dünya Savaşı'nda milyonlarca insan hunharca öldürüldü. Ülkeler yok oldu. Sırp lider Mladiç, Srebrenika'da Müslüman sivilleri kasaturasıyla doğramadan önce son kadehini Lahey'den gelen BM askerleriyle birlikte içmişti. Vietnam'da çoğu çocuk ve kadın on binlerce sivil ABD askerlerince diri diri yakıldığında Cenevre Sözleşmesi duvarda asılı duruyordu.

1789 Devrimini gerçekleştirerek dünyaya İnsan Hakları Bildirisini armağan eden Fransızlar II. Dünya Savaşı'nın bittiği gün Cezayir'de 45 bin insanı öldürdüler. Ancak yorulduklarında öldürmeyi bıraktılar.

Maduro'yu yaklaşan akıbetinden kurtarmasa da ömrünü uzatacak, fakat ülkesinin saygınlığını sonsuza kadar sağlayacak olan şey ABD savaş gemileri ticari tankerlerine harami gibi çöktüğünde Karayipleri yangın yerine çevirmekti. Bu durumda savaş kaçınılmaz olurdu ama ABD savaştığı ülkenin liderini yatak odasından kaçırmaya cesaret edemezdi. İşte o zaman Latin Amerika Trump'ın felaketi olurdu.

Lakin olmadı. Mangalda kül bırakmayan Maduro tek kurşun atmadan teslim oldu gringoya. Belli ki yakın çevresi hatta taraftarları bile uzun sürecek kanlı bir savaş yerine, kendilerine de yar olmayan petrolü verip kurtulmayı tercih ettiler. Hatta belki kendisi bile.

Şimdi çok daha iyi anlıyoruz 15 Temmuz gecesi CIA darbesiyle öldürmeye çalıştıkları Erdoğan'a, başına ödül koydukları Şara'ya neden saygı duyduklarını. Teslim olsaydık yok olurduk. Yenilse bile savaştan kaçmayanı kendi halkı unutmaz. Fakat savaşını zaferle taçlandıran düşmanın bile takdirini kazanır.

Bu yüzden durmaya hakkımız yok. Daha fazla silah, daha donanımlı ordu, daha güçlü Türkiye'den başka seçeneğimiz yok. Çünkü dünya kurulduğu günden beri aynı. Brüksel'in New York'un demokrasi soslu masallarına inananların sonu ortada.