Parlamentoya sevk edilen 'çözüm' tasarısı, iki yıla yakındır Türkiye'de yaşanan barış baharının kalıcı hale gelmesi açısından tarihi bir adım. Kürtler dâhil toplumun büyük bir kesimi tasarıya umutla bakıyor.
Ancak çözüm sürecinin başladığı ilk günden itibaren açık ve gizli muhalefet eden çevreler, kalıcı barış için atılan bu adımı Başbakan Tayyip Erdoğan'ın cumhurbaşkanlığı için yapılmış bir "seçim promosyonu" olarak görecek kadar ahlaksız bir tavır içindeler. Ayrıca belirtmekte yarar var; demokratik toplumlarda bütün siyasi iktidarlar yaptıkları icraatları seçimlerde hiç kimseden çekinmeden göğüslerini gere gere bir başarı hikâyesi olarak anlatabilirler. Anlamakta zorluk çeken zekâ fukaraları varsa hatırlatalım; iktidarların başarılarını anlatmaları suç değildir. Ama başarısı olmayanlar için yapabileceğimiz bir şey yok, maalesef onların anlatacak bir başarı hikayeleri hiç olmayacak.
Türkiye toplumunun kahir ekseriyetinin barış adına umut bağladığı bu tasarıyı 'promosyon' ve 'seçim yatırımı' olarak görenleri anlıyoruz. Çünkü onlar başından beri çatışmaların sürmesini ve kanın akmasını istiyorlar. Örneğin tasarıyı 'promosyon' olarak tanımlayan MHP'nin çözüme nasıl baktığı malum. Onlar başından beri "Tepelerine binelim, vuralım, kıralım çözelim" noktasından zerrece sapmış değiller. Bunun dışında bir çözüm önerileri de yok. Oysa otuz yıldır zaten yaptığımız bu, vurduk, kırdık ama ne Kürt sorununu çözebildik ne de terör belasından kurtulabildik. Dolayısıyla MHP zaten fiilen denklem dışında.
Başından beri çözüme ayak sürüyen CHP'nin ise kelimenin tam anlamıyla aklı karışık. Güneydoğu'da oy oranı sıfıra indiği için sıkıntılı ama içine hapsolduğu Kemalist paradigmadan da bir türlü kurtulamıyor. Kemal Kılıçdaroğlu çözüm sürecinin başladığı ilk günden itibaren sürekli "Bu işi parlamentoda çözelim" mesajları veriyor. İşte CHP için bulunmaz bir fırsat, tasarı parlamentoda. Akıl ve mantık çizgisinde bakan herkes CHP'nin bu kez kaçamayacağını söylüyor. Ama yanılıyorlar, Kılıçdaroğlu tasarıda yer alan kamu görevlilerini koruyan maddenin çıkarılması şartıyla tasarıya destek olacaklarını açıklayarak şimdiden çark etti bile.
Aslında çözüm süreci, Türkiye toplumunun yüreğini yakan ve büyük acılara mal olan böylesine hayati bir konuda nasıl bir duruş sergilediklerini ve bu topraklara olan sevdalarını göstermesi açısından çok önemli bir sınav oldu. Bir kesim var ki onlar bütün hisselerini son otuz yılda olduğu gibi ölüme yatırıyorlar.
Değişik farklılıklar göstermelerine rağmen, çözüm karşıtı tayfanın en bariz özelliği ya da ortak paydası Tayyip Erdoğan düşmanlığı… Ne zaman bir demokratikleşme hamlesi yapılsa ya da barışı inşa etmek üzere çözüm adımları atılsa hemen hepsinin ortak endişesi, “Ya bundan da yine Tayyip Erdoğan kârlı çıkarsa…” şeklinde oluyor.
Öyle ki yıllardır yazdıkları yazılarda Kürtlerden nefret eden, onları aşağılayan kimi kalemlerin çözüm tasarısıyla birlikte yine akılları başlarından gitti. İşin en tuhaf tarafı da Kürtlerden hiç hoşlanmadıkları halde, tasarıda ‘Kürt’ kelimesi geçmiyor diye Kürtleri kışkırtmaya çalışmaları… Tıpkı yıllardır Kürtleri savunduklarını iddia edip, çözüm süreci başlayınca PKK’ya “Sakın silah bırakma” telkininde bulunan yarım akıllı liberaller gibi…
Bu nasıl hastalıklı bir ruh halidir ki barışı engellemek için bir taraftan PKK’yı kışkırtarak ölümü teşvik edeceksiniz, bir taraftan da Türkiye toplumuna dönüp “Ey ahali bu iktidar İmralı ile pazarlık yapıyor” diyerek toplumun barış umutlarını ifsat edeceksiniz. Yüreklerinde insan sevgisi taşımayanlar için bunca ölümler yetmemiş olmalı ki, daha fazla kan istiyorlar.
Çözümün kuyusunu kazanlar cumhurbaşkanlığı seçimleri üzerinden son kozlarını oynuyorlar. Bütün kötülükleri deneyin, ölüm baronlarına son kez selam durun, hatta cehaletin zirvesi bir ifadeyle “Öcalan ile RTE hiçbir zaman bu kadar birbirlerine muhtaç olmamışlardı" diyebilecek kadar utanmazlığın dibini bulun. Ne yapsanız boş, ihanet dışında gidebileceğiniz başka bir kapı yok.