Doğa bilimlerindeki değişimler ile teknik gelişmeler ve insan hayatı arasında güçlü bir karşılıklı günümüzün yapısını büyük oranda şekillendirdi.

"Doğa yasaları" seferber edilerek teknikte varılan her aşama insanın yaşam biçimini, temposunu ve yönünü belirledi.

Modern bilimin, evreni tamamen ve zorunlu olarak neden-sonuç ilişkisiyle açıklayabileceğine olan determinist inancı, teknik ilerleme anlayışına da sirayet etti.

Bu inanca göre, teknik adım adım ilerler ve çevremizdeki dünyayı kendiliğinden değiştirir.

Teknik ilerleme, bilinçli insan çabalarının ürünü değil biyolojik bir "evrim" sürecinin doğal sonucu gibi vehmedilir.

İnsan yaşam oyununda "oyuncu değil seyircidir."

Tekniğin bütünüyle insan denetiminin dışında ve etki alanının üzerinde olduğu fikri, onu tartışma dışı bir yere konumlandırır.

Değer bakımından nötr, kontrol edilemez olarak tasavvur edilen bir teknik fikri insanın sorumluluğunun elinden alınması sonucuna götürür.

Teknik, eğer insan seçimlerinden bağımsız ilerleyen bir şeyse, ahlaki olarak sorgulanması da mümkün değildir.

Hâlbuki sözünü ettiğimiz "karşılıklı etki" yalnızca tek yönlü bir hiyerarşik ilişkiden ibaret değil, adı üstünde, karşılıklıdır. Yani, ters yönde de bir etki de söz konusudur.

Dolayısıyla toplumsal tercihler, ekonomik çıkarlar ve politik iradeler de tekniğin yapısını biçimlendirir.

Bireysel ve toplumsal olarak aldığımız kararların, eğilimlerimizin teknik alandaki sonuçlarını ve yansımalarını görmezden gelemeyiz.

Bilhassa günümüzde hayatımızın her alanına nüfuz eden tekniğin "kaçınılmaz" olarak görülmesi yerine "seçim" bağlamında değerlendirilmesi bir zaruret halini almıştır.

Ancak, iş burada bitmiyor.

Aksine, başlıyor...