ABD ve İsrail'in İran'a yönelik saldırıları tek başına ele alınabilecek bir gelişme değil. Bu saldırılar 7 Ekim 2023'ten beri süregelen saldırganlığın bir uzantısı.

Bu tarihten itibaren İsrail'in saldırıları Gazze ile sınırlı kalmadı. İsrail Lübnan, Suriye, Yemen, Katar ve İran'a da saldırılar gerçekleştirdi.

İran'a yönelik saldırılar bağlamında düşünüldüğünde ilk tahlilde olumsuz bir tablo ile karşı karşıya olduğumuz düşünülebilir ve bu olumsuz tablo 7 Ekim'le ilişkilendirilebilir.

Ancak, 7 Ekim'den bu yana devam eden sürece bütüncül bakıldığında farklı kanaatlere ulaşabiliriz.

Meseleyi hangi noktadan değerlendirmemiz gerektiğini yeniden düşündüğümüzde kazanım ve kayıpları farklı açılardan değerlendirebiliriz.

Elbette, buradan yola çıkarak Aksu Tufanı Operasyonunu mahkûm edici bir yargıya varmak gibi bir yanlışa düşülmemeli.

7 Ekim'den beri her fırsatta dile getirilen bu türden manipülasyonlara karşı tekrar ifade etmekte fayda var ki 7 Ekim Operasyonu haklı ve doğru bir hamleydi.

Aksa Tufanı Operasyonu İsrail'in lehine inşa edilmeye çalışılan düzeni yıktı ve bölgedeki güç dengelerini köklü biçimde değiştirdi.

Öte yandan şunu görmek gerekiyor ki, ABD ve İsrail'in bu saldırıları 7 Ekim'den sonra ortaya çıkan saldırganlıktan ayrı düşünülemez.

Aksa Tufanı Operasyonu sonrasındaki durumun öncesindeki gibi olmasını imkânsızlaştıran bir hamleydi.

Öyle de oldu.

İsrail o günden beri normalleşemiyor. Bu, uzun süredir devam eden ve İbrahim Anlaşmaları ile zirveye çıkan normalleşme stratejisinin sona ermesi demek.

İsrail'in kendi içinde yaşadığı çelişkiler derinleşiyor, uluslararası alandaki meşruiyeti azalıyor.

Trump'ın ABD Başkanı olmasının ardından iyice artan pervasız saldırganlık İsrail'in geleceğe dönük varlık ve normalleşme ihtimallerini yok eden bir etkiye sahip.

Ancak İsrail'in başka çaresi de yok gibi görünüyor. 7 Ekim'in oluşturduğu travmadan çıkamıyor. Tel Aviv yönetimi ve İsrail kamuoyu arasındaki gerginlik sona ermiyor.

Epstein dosyalarının bu saldırılardaki rolü de ABD kamuoyunda birincil etken olarak gündemde. Yahudi lobisinin bu dosyaları şantaj olarak kullanarak Trump yönetimini savaşa zorladığı ve dosyadaki iddiaların üstünü örtmek, meseleyi unutturmak için bu savaşa girildiği konuşuluyor.

Dışardan bakıldığında ABD ve İsrail açısından bu savaşın rasyonel olmadığı ifade ediliyor.

Daha önceki gelişmelerde olduğu şekilde, örneğin İran'ın doğal kaynakları gibi maddi çıkarlarla açıklanmıyor bu savaş.

Bu yüzden savaşın motivasyonunun teolojik mi yoksa stratejik mi olduğu soruluyor.

Esasen, özellikle İsrail için varoluşsal bir savaş bu.

Bu yüzden İsrail'in bu savaştan geri durması, kendisi açısından pek de imkân dâhilinde değil gibi görünüyor.

İsrail'in bir varoluşsal savaşa mecbur olması onun varoluşunun tehlike altında olduğunu gösteriyor.

Bu süreçte emperyalist ve Siyonist saldırganlığa karşı alınması gereken ibretlerle birlikte düşünüldüğünde şahit olduğumuz saldırganlığın geleceğe dönük olumlu gelişmelere gebe olduğunu ummak mümkün.

Süreç bütüncül okunduğunda İsrail'in kendi varoluşuna kast eden bir savaş yürüttüğünü söyleyebiliriz.

Mevcut saldırganlık dalgasının kısa vadede hangi sonuçlara yol açacağını bugünden kesin biçimde kestirmek zor. Ancak kesin olan bir şey var ki 7 Ekim'den sonra hiçbir şey eskisi gibi değil.