Babamdan dinledim.

Kurdun biri yana yakıla yiyecek bir şeyler ararken başka bir kurda rastlamış.

Tok olduğu her halinden belli olan kurt aç kurda aşağı köyden geldiğini, orada köylülerin onu ağırladığını ve yiyecek verdiğini söylemiş.

Hayretle bunun nasıl olduğunu soran aç kurda "Bende padişahın fermanı var, onu gösterince hürmet edip ikramda bulundular." diye cevap vermiş tok kurt.

Aç kurt "İkimiz de kurduz, akrabayız. Şu fermanı bana ver de, ben de şu yukarı köyde karnımı doyurayım." deyip fermanı almış ve yola koyulmuş.

Bir vakit sonra köylülerin köpeklerle, silahlarla, taşlarla, sopalarla aç kurdu kovaladığını gören tok kurt uzaktan bağırmış:

"Fermanı göster, fermanı!"

Aç kurt cevap vermiş:

"Dinleyen kim, okuyan kim, soran kim?"

Türkiye'de bazıları seçimlere köylülerin fermana yaptığı bu muameleyi yapıyor.

Seçim gecesi daha önce de çok söylenen "Demokrasi sadece sandıktan ibaret değildir" sözü yine karşımıza çıktı.

Seçim sonuçlarının sebebi kırsalda yaşayan insanların cahilliği olarak gösterildi.

"Siyaset bazen halka rağmen yapılır" cümlesini duyduk.

Eski Türkiye'de demokrasinin sorunları genellikle ordu ve yargı vesayeti üzerinden konuşuluyordu.

Demokrasiyi politikacılara bırakılamayacak kadar değerli gören askerler her on yılda bir darbe ya da muhtıralar yoluyla yönetime "müdahale" ediyordu.

Parti kapatmak vaka-i adiyeden sayılıyordu.

Böyle bir ortamda ağırlıklı olarak bu vesayetlerin gündeme getirilmesi normal.

Ancak Türkiye'de demokrasinin sorunları hiçbir zaman bunlardan ibaret değildi.

Halk tarafından seçilenler üzerindeki ordu ve yargı vesayeti geriletilip yıkıldıktan Türkiye'de demokrasinin daha önemli sorunları – henüz yeterince üzerine tartışılmasa da - daha görünür oldu.

Demokrasiyi halka bırakılamayacak kadar önemli gören elitler(!) ordu ve yargının gündemdeki yerini aldı.

Daha doğrusu almalı.

Çünkü, siyasetin halka rağmen yapılacağını söyleyenlerin zihniyeti, herhangi bir vesayetten daha sorunlu.

"Demokrasi sadece sandıktan ibaret değildir" söylemini dillerinden düşürmeyenler aslında işleyiş sürecindeki dengeleyici-denetleyici unsurlara vurgu yapmıyor.

Onların niyeti kendilerinin "aydın" halkın "geri kalmış" olduğunu dikte etmek.

İlerlemeci-aydınlanmacı düşüncenin arkaik haliyle muhatabız.