Cumhurbaşkanı Erdoğan’a dönük darbe girişimlerinin her biri farklı stratejiye sahipti. 15 Temmuz’u ayrı bir yere koyarak, bunların en sinsi ve sofistikesi 17/25 Aralık yolsuzluk susturuculu darbe girişimiydi.

Başbakan Erdoğan millet nezdinde büyük bir itibara sahipti. Sandıkta yenilmeyen, darbelerde teslim olmayan Erdoğan’ın millet nezdindeki itibarını yok etmek gerekiyordu. Ama tıpkı 7 Şubat MİT darbe girişiminde olduğu gibi doğrudan Erdoğan hedef alınmayacaktı. Böyle yapılırsa millet uyanır ve onu korumaya alırdı.

Bunun yerine Erdoğan’ın çevresi hedeflenecekti. Halka hızla ailesini içerecek kadar daraltılacak, milletin kafası iyice karışık haldeyken, son darbe vurulacaktı. Erdoğan’a fiilen ulaşılamasa bile, yaklaşan üç seçimde millet ondan yüz çevirecek, AK Parti de kurda kuşa yem edilecekti.

***

Gelelim günümüze…

Post-Erdoğan dönemi açmak adına 24 Haziran’da yapılan seçimleri uygun fırsat sunmadı. İstanbul ve Ankara kaybedilse dahi, süreç demokratik olgunlukla nihayetlendi. Hatta çıldırtılmış seküler sosyolojide ciddi rahatlama gözlendi.

S-400 konusu Türkiye’nin zaferi ile sonuçlandı. Doğu Akdeniz’de Türkiye ortaya muazzam bir ağırlık koydu. PKK ve FETÖ can çekişiyor. Suriye’de “Barış Koridoru” hamlesi an meselesi. Enflasyon konusunda beklentiler aşağı yönlü revize edildi. Kriz tellalları sustu. Gündem son derece pozitif. Önümüzde dört yıllık bir istikrar dönemi var.

***

Derken, ortaya birden şu belediyeler üzerinden bir gündem atıldı. Maşallah herkes peşinden sürüklendi. Derken hoop CHP siyasi etik yasasını Meclis’e sundu.

Ben açıkçası bu zamanlamanın manidar olduğunu düşünüyor, niyetin halis olduğu noktasında kuşkular taşıyorum. Temsil makamlarında bulunan seçilmiş siyasetçileri hedefe koymak, onları ahlaken düşük bir sınıf olarak tanımlamak bir vesayet mantığıdır. Kaldı ki kanunla ahlak yaratılmaz. Suç işleyenler için de yasalarımızda yeteri kadar madde mevcuttur.

Erdoğan bu ülkeyi devraldığında her 100 liralık vergi gelirinin 86 lirası borç faizine gidiyordu. Yani çalınıyordu. Deprem yardımı ile emekli maaşı ödedik biz. Ülke kokuyordu pislikten. Şah damarı tıkanan rahmetli babam Etfal Hastanesi acili önünde kanlı bir sedyede üç saat can çekişti.

Hasılı etikten bahsedecek son kurum CHP’dir.