“Türkiye’de siyaset değişiyor” diyorlar. Sanki değişim sürekli olan bir şey değilmiş gibi... Tabii bunu Erdoğan devrini kapatmaya hevesli olanlar bir parola şeklinde ifade ediyorlar. “Değişim” parolası, Erdoğan’ın gidişini ima ediyor. Yani işaret Erdoğan...

***

Zaten hiçbir zaman Erdoğan’ı doğrudan hedef alma cesaretini gösteremediler. Trenin dışında olanlar, içinde kalanlar, trenden inenler... Hep midelerinden konuştular, Erdoğan’ın çevresini hedef aldılar. Neden ki? Madem Erdoğan gidiciydi, neden açıkça, delikanlıca onu karşılarına almıyorlardı?

***

Korkaklık, kıskançlık, tamahkarlık, fırsatçılık, sinsilik, tembellik, kifayetsiz muhterislik... Bunların hepsi var tabii. Bu işlerde bu özelliklere sahip olanlar kullanılır zaten. Ama onlara bir adet beklenti ve bir adet engel de mani oluyordu. Beklenti, Erdoğan’ın hal edilmesi, ama bunun işte 7 Şubat MİT krizi, Gezi, 17/25 Aralık, 6-7 Ekim HDPKK pogromu, 7 Haziran koalisyon ayak oyunu ile olmasıydı. Bu da boş çıkınca 15 Temmuz işgal girişimi geldi zaten.

***

Engel ise, Erdoğan’ın değişimin motor gücü olmasıydı. “Değişiyor” dedikleri siyaseti değiştiren kimdi ki? Bu sünepelerin darbecilikleri, sinsilikleri mi, yoksa Erdoğan’ın milletiyle birlikte halk iradesini merkez konuma getirmek üzere yıllardır verdiği korakor mücadele mi?

***

Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi yüzde 50+1 oydan ibaret değil tabii ki; ama bu önemli meşruiyet eşiği sadece 50+1 oyu değil, kullanılan tüm oyları merkezi irade haline getirmiş, siyaseti çoğulculaştırmıştır. “Yüzde 30-40’la iktidar olunuyordu” mantığı eski Türkiye’de kalmıştır. Mesele a, b, c partisinin menfaati değil, ülke demokrasisinin kazanmasıdır. Esasen milletin gönlüne girmenin veya oradan kovulmanın matematikle hiçbir alakası yoktur.

***

Evet siyaset değişiyor ve müspet yönde oluyor bu. Post-Erdoğancıların temenni ettiği türden bir değişim değil bu. The Economist bile en az dört yıl daha Türkiye’yi yönetecek Erdoğan ile nasıl mücadele edileceğinin formülünü bulmaya girişmiş. Kılıçdaroğlu erken seçim diye bir düşüncelerinin olmadığını söylerken, belediye başkanlarını “çoğulcu olun, muhafazakarları ötekileştirmeyin” diye tembihliyor. Peki kendiliğinden mi yapıyor bunları?

***

Türkiye’de son sözü millet söylüyor artık. Sonucu sandık tayin ediyor. Gerçi kendisi Bodrum’da ama İmamoğlu İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı oldu. Ankara’da ülkücü millet ittifakı adayı kazandı. Öyle veya böyle, takiye ama değil, herkes kendisini milletin ortalamasına uydurmak zorunda kaldı.

Peki bunların mücadelesini kim verdi? Bundan sonra da değişim için gerekli vizyon, tecrübe ve cesaret açısından kimden umutlusunuz?