Eğer İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığını Recep Tayyip Erdoğan’ın kazandığı 1994 yerel seçimlerini baz alırsak, ülkenin seçkinlerinin bu siyasi harekete verdikleri iki tür cevap/tepkiden bahsedebiliriz.

İlki gayrimeşru, ikincisi ise siyasi/meşru olandır şüphesiz.

Birinci tür tepkiye örnek öncellikle 28 Şubat Postmodern Darbesi’dir. Görülebilecek en aşağılık darbe türlerindendir. Sadece cunta değil, üniversiteler, sendikalar dahil iş dünyası kuruluşları, boy boy STK’lar ve şüphesiz medya bu iğrenç işte başrol için çekişmişlerdir.

Sonrasında AK Parti dönemi başlamış, “zinde güçler” de hareketlenmiştir. Bayrak mitingleri, darbe planları, 367 krizi, 27 Nisan asker muhtırası, yüksek yargı muhtıraları gibi sayısız örnek saymak mümkündür.

İkinci hat, yani meşru/siyasi tepki kulvarı daha zayıf bir hikâyeye sahiptir. CHP’ye 2010’a kadar Baykal zihniyeti hakimdir ki, bu zevat 27 Nisan muhtırasına olumlu yaklaşıp, 2007’de AK Parti adayına “Oldurtmayız” diye el kol sallamıştır.

2010 Baykal’a kaset operasyonu ile CHP Atatürkçülerden, hatta Kemalistlerden bile temizlenmiştir. CHP adım adım marjinal bir mezhep partisine dönüştürülmüş, bu arada seçmenlerini de marjinalleştirmiş, Erdoğan karşısında her şeye sarılacak şekilde sinir krizi eşiğine getirilmişlerdir.

Günün sonunda karakol/VİP basan, devletin valisine çok affedersiniz “it” diye küfreden, ağzından ilaç için PKK ve FETÖ’ye tek laf çıkmayan bir projeye muhtaç hale gelinmiştir.

Türkiye büyük devlet olacaksa, siyasetine ve kurumlarına ameliyat yaptırtmayan bir ülke olmalıdır. Türkiye büyük devlet olacaksa, Batıcıların ve muhafazakarların bir arada yaşamaya, yurtseverlik üst kimliğinde birleşmeye, eşit olmayı hazmetmeye, birbirinin yaşam biçimini tehdit görmemelerine ihtiyaç vardır.

Bu büyük toplumsal uzlaşıyı başarmak zorundayız. Türkiye İttifakı fikri işte budur. Ama bu ittifak, dizayn edilmiş siyasetle, proje aktörlerle, PKK ile FETÖ ile değil, milletimizin tüm parçalarıyla yapılacaktır.