Sevr’in yıldönümünde Oruç Reis gemisi, TSK’ya ait savaş gemileri eşliğinde Doğu Akdeniz’deki deniz sınırları içinde faaliyetlerine başladı. Türkiye, bu hamleyle, Mavi vatan sınırlarında yeni bir Sevr’e müsaade etmeyeceğini dosta düşmana -Yunanistan ve arkasındaki uluslararası ittifaka- ilan etmiş oldu.

Ne var ki, Erdoğan başkanlığındaki hükümet, bu mücadelesinde de muhalefetin desteğini alamadı. Muhalefet, Ege ve Akdeniz’de Türk çıkarlarını, Mavi vatanı savunan Erdoğan’ı yalnız bıraktı. Mısır ve Yunanistan’ın uluslararası hukuka aykırı, korsan sayılabilecek nitelikteki anlaşmasına da muhalefetten tepki gelmedi.

Muhalefet, gerek güney sınırlarımızdaki “terör devleti” projesine ve gerekse Doğu Akdeniz’deki oldu bittilere kayıtsız kalarak, bundan sonra belirecek olan tehlikelere karşı yerini ve pozisyonunu da tüm açıklığıyla belli etmiş oldu.

Mevcut muhalefet bileşeninin ne kara ne deniz sınırlarını koruma iradesi, bilinci, kararlılığı var. Bu kadarıyla sınırlı kalsa elbette sorun olmazdı. Ama sorun bundan daha karmaşık ve fazla. Bir asır evvel dayatılan Sevr’i bu millet işlevsiz bırakmasını bildi. Mavi vatanı hedef alan yeni Sevr planını da Erdoğan, Libya anlaşması ve Doğu Akdeniz’de sergilediği kararlılıkla etkisiz kıldı. Bundan sonra da dışarıdan dayatılan Sevr’lerin başarı şansı yoktur; ancak, bundan böyle Sevr, dışarıdan değil içeriden dayatılacaktır. Ki zaten, bu süreç çoktan başlamış durumda.

Ve Erdoğan’ın karşısına çıkarılan muhalefet işte bu işlevi görmek için bir araya getirildi. Muhalefet cephesinde kimi bilinçli, kimi küçük çıkarlarının peşinde kör olmuş biçimde bu değirmene su taşıyor. Yeni Sevr tehdidi dışarıdan değil artık içeride taraftar bulmuştur. Muhalefet bileşenine bakın isterseniz; Erdoğan’a kaybettirdikleri gün Suriye ve Irak’taki, Libya ve Doğu Akdeniz’deki Türk varlığını nasıl bir geleceğin-tehlikenin beklediğini tahmin edin. Yanılıyor muyum?